Blogcontest 102 - Onderhoud met je dierbaren



‘De Touran kan weer rijden, de remmerij is weer in orde’. Flip reed de witte Touran TDI soepeltjes van de brug af en parkeerde hem naast zijn andere witte broeders. De remmen hebben heel wat te verduren met het intensieve leven wat de Touran dagelijks in de stad heeft. Heel de dag cruisen en als het erop aankomt een stoepje, met 50 een drempel waar een gewoon mens stapvoets overheen gaat. Ja gelukkig heeft het politiecorps goed gereedschap. Auto’s die tegen een stootje kunnen, zowel de motortechniek als het interieur. Want ook de stoelen hebben met het vele keren per dag in- en uitstappen een zwaar leven.

‘Baas, hoe zit het nou met die splitpen die de remtrommel vasthoudt’? Flip had nog niet zoveel remschijven vervangen en keek nog even goed of hij niets over het hoofd had gezien. ‘Zitten er twee of drie borgpennen in’? ‘Twee volgens mij’, riep hoofdmonteur Theo vanuit de smeerkuil even verderop. Theo was druk bezig met de distributieketting van een Golf Sportsvan. Deze ratelde en moest vroegtijdig vervangen worden. Er was daar nog een terugroepactie voor geweest. Maar het onderhoud van het politiecorps werd in eigen beheer gedaan, zodat de eigen politiemonteurs ook deze werkzaamheden op zich namen. Goed onderhoud van het wagenpark is belangrijk, daar werd zeker niet op bezuinigd.

Ha, de 56 is weer in gebruik. Jaap was blij weer in zijn vertrouwde auto plaats te nemen. Het was dinsdag en dat zijn over het algemeen de meest rustige dagen van de week. Een dienstje van 11 uur ’s avonds tot zes uur ’s morgens, dat is op dinsdag meestal rustig door de stad heenrijden. En tezamen met Tanja, zijn jongere maatje, enkele jaren geleden van de politieschool geslaagd die het vak nog moest leren. ‘HB hier de 56, over’. ‘Zeg het maar 56’. ‘Er staat hier een auto met de verlichting aan, een Daihatsu YRV, kunnen jullie het kenteken even checken? Het is de Tango Papa vierenveertig Delta Golf.’ ‘Grappig’, dacht Jaap nog’ In de spelling is de G een Golf terwijl het een Daihatsu is’. ’56, hier HB, het is J van Vleuten aan de Hoofdweg 54 hier in de stad’. ‘dank je HB, daar staat de auto ook, we bellen wel even aan’. Waakzaam en Dienstbaar staat er op de zijkanten van de Touran gestickerd en dat was ook het motto van Jaap. Natuurlijk kon hij deze service niet altijd bieden, maar op zo’n rustige dinsdagavond was dat geen probleem. Even verderop belde hij aan en de eigenaar van de YRV kon nog snel een lege accu voorkomen.

Jaap hield van zijn vak. De spanning, de onwetendheid wat de dag zou brengen. Soms saai, soms heel intens, maar nooit voorspelbaar. Hij zou nooit op een kantoor wille werken. Iets nuttigs voor de gemeenschap doen, dat is wat telt. Hij moest vaak denken aan zijn veel te vroeg overleden jongere broer Tim die zich met duistere jongens inhield. Ging voor het Grote Geld. Snel verdienen met illegale handel in verdovende middelen. Ze hadden hun tol geeist toen hij drie jaar geleden werd geliquideerd.

De Touran reed over de brede vierbaansweg door de stad heen. Hier was 70 km/uur toegestaan en Jaap hield deze snelheid ook netjes aan. Af en toe kwam er iemand voorbij die iets harder ging. Jaap maakte daar niet zo’n punt van, natuurlijk moest het in het redelijke zijn. ‘Ik zeg maar zo, die 70 is onder de meest slechte condities nog wel te doen. Een prent geven als iemand 80 op de teller gaat is burgertje persten. Gelukkig hoeven we geen twee bekeuringen per dag meer te scoren, daar had ik zo’n bloedhekel aan. Want zo werkt het niet. De ene dag zie je tien dingen die niet kloppen en we verbaliseren, de andere dag is alles OK en schrijf je niets uit. Behalve gordels en bellen achter het stuur. Dan hebben ze een slechte aan mij, want dat is pas echt gevaarlijk.‘

’56 hier HB, over’. ‘HB hier de 56’. ‘Ongeval mét, op het Sweelinckplein’. ‘HB hier de 56, we gaat er direct op af’. Tanja drukte de beide knopjes van de zwaailichten en de sirene aan en zette zich schrap. Jaap gaf volgas en de 136 pk’s van de Touranmotor zorgde ervoor dat de beide Hankook banden extra grip zochten op het asfalt. Vanuit Volkswagen monteerde men altijd Continental banden, maar de werkplaatschef had een partij goedkopere en vergelijkbare Hankook banden kunnen bemachtigen. Tot opeens dat fatale onderdeel van de remklauw losschoot en het linkervoorwiel van de Touran compleet blokkeerde. De Touran stuurde naar links en Jaap probeerde nog tegen te sturen. Maar bij 90 km per uur is dat een verloren strijd, de Touran sloeg links over de kop heen. Tanja werd uit de stoel geslingerd en kwam onzacht tegen Jaap terecht. Jaap sloeg met zijn hoofd tegen de deurrand aan, de zijairbag kon zijn werk net niet volledig doen.

Toen Jaap bijkwam zag het er vreemd uit. Hij verwachtte heel veel pijn te hebben, maar voelde helemaal niets. Ook hoorde hij vrijwel niets, vage geluide uit de verte drongen tot zijn hersens door. Hij zag de bovenzijde van de Touran en er stonden twee ambulances, een brandweerauto en twee collega politieauto’s omheen. Het geheel werd angstaanjagend verlicht door de rood/blauwe verlichting van de zwaailampen. Twee brandweermannen met hydraulische knipscharen knipten het dak van de Touran af. Toen zag hij zichzelf liggen, gestabiliseerd door twee ambulancemensen. Dat was een vreemd gezicht. Onder zijn hoofd, rug en nek werd een opblaasbaar kussen gelegd, welke hierna voorzichtig werd opgepompt. Jaap hoorde de ambulancebroeders rustig praten. ‘Hij is er slecht aan toe. We moeten een route nemen met zo min mogelijk drempels, weet jij er één naar het UMC?’ ‘Via de Bernardbrug, denk ik’, sprak de andere broeder en behoedzaam hield hij de infuuszak omhoog. Ik heb hem een halve liter 0.1 mmol crystaloiden gegeven.

Jaap zag de scene steeds kleiner worden en keek de andere kant op. Hij werd aangetrokken door een enorm fel wit licht, zó intens fel licht had hij nog nooit gezien. Het licht overstemde de verlichting van de zwaailampen en de geluiden verstomden. In de verte hoorde hij de ambulancebroeders spreken:’ We verliezen hem, pols niet meer waarneembaar, pak de AED, 20 Joule, NU’. Jaap keek de intens witte tunnel van licht in en zag drie mensen staan, tenminste: hij zag de schaduwen tegen de verlichting aan. Die eerste leek zijn overleden oom wel, oom Harry die zijn leven hard had gewerkt en als 85-jarige van ouderdom was gestorven. ‘Je bent welkom’ sprak een rustige stem. De andere persoon was zijn vader. Hij stond naast zijn jongere broer. Het was ongelooflijk dat ze zo naast elkaar stonden, want zijn vader had de duistere praktijken van zijn broer altijd afgekeurd. Wilde niets meer met hem te maken hebben.

’40 Joule, handen los,’ hoorde Jaap in de verte. ‘Je moet terug!‘ sprak Tim. ‘Je bent een goed mens en je moet vechten tegen alles wat slecht is’. Tim had tranen in zijn ogen. Dat had Jaap nog nooit gezien, want Tim was altijd zo’n emotieloze jongen. Zo’n onderhoud met zijn dierbaren, wie had dat kunnen denken. Jaap keek achterom, zag de Touran zonder dak weer duidelijk in beeld. ’60 Joule, handen los,’. Met een klap lag Jaap weer in de Touranstoel en hoorde piepjes om zich heen. ‘Hij is er weer, pols 90.’


Dit verhaal is opgedragen aan een familielid welke na een afschuwelijke ziekte deze week is overleden en geen kans had terug te keren.
Erg mooi geschreven Joost! Chapeau.

Gecondoleerd.
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.

close