De Snoek vaart er wel bij

Gepost door Miel 
Het is eventjes geleden dat ik hier wat gepost heb. Mijn originele Mijn Auto-topic is zelfs helemaal spoorloos verdwenen. Ik heb mijn vorige topic uit 2010 tot ongeveer 2012 bijgewerkt, trouw lezer van dit forum ben ik altijd gebleven. Ik mis het lezen en schrijven over mijn grote hobby, en wil nu bij wijze van probeersel maar eens kijken of ik er nog net zoveel lol als eerder aan beleef om hier een topic bij te houden. In 2010 kocht ik mijn rode DS, als mijn eerste auto en toen ook ‘dagelijkse auto’, voor zover er al sprake was van dagelijks gebruik. Als student, wonend in het centrum van mijn studentenstad, was het vooral een weekend-auto. Ondertussen is er veel veranderd. Wellicht leuk hier een beknopt overzicht te geven van mijn automobiele historie van de afgelopen vijf jaar – waaruit vooral blijkt dat ik me kan hechten aan een auto, maar als die ‘klik’ er niet is, dat auto’s dan ook weer snel kunnen gaan…

De Peugeot
Het begon in september 2013 met het zoeken van een winterauto. Een jaren-zeventig Citroën door de pekel jagen was geen optie voor mij. In september 2013 kon ik van een vriend een hele oude, ietwat verwaarloosde Peugeot 403 uit 1957 overnemen. Wellicht wat vreemd een pekelbak te nemen die bijna 20 jaar ouder is dan je klassieker, maar goed: deze Peugeot was al ver heen en werd bovendien al 12 jaar zomer en winter gereden. Zo’n 403 is heel sterk gebouwd, en gemaakt van goed en dik staal. Op een zonnige najaarsdag haalde ik de auto op. Met een tankje verse benzine (de 403 stond al een tijd stil) per bus naar de 403 gereisd, met sleutels en papieren op zak. Na enig aarzelen sloeg het ding aan, en na het oppompen van de banden en het testen van de remmen heb ik het antieke autootje naar een Peugeot-specialist gereden die de remmen reviseerde, ‘m technisch helemaal naliep en het nodige laswerk verrichtte. De winter van 2013 was de 403 probleemloos vervoer: op een kleinigheidje na, meestal veroorzaakt door de lange stilstand bij de vorige eigenaar, reed ik probleemloos een winter met een auto van bijna 60 jaar oud.

Het volgende voorjaar ging de 403 de schuur in, en kwam de DS weer uit de winterstalling. Het idee was om er weer mee te gaan rijden. Helaas bleek al snel dat het olieverbruik heel snel toenam. De auto begon steeds meer gebreken te vertonen. In een zomer heb ik toen nog met een vriend de cilinderkop gereviseerd en een elektronische ontsteking geplaatst, maar het mocht niet baten: de DS had nauwelijks trekkracht en zoop op het laatst meer dan een liter olie op 500km. Daarnaast zat er echt geen fut meer in, begon de motor steeds meer lawaai te maken en zelfs te lekken. Ik heb er toen nog eventjes mee gereden, maar echt fijn was het al niet meer. Ik besloot eind 2014 de DS stil te zetten (gelukkig in een verwarmde stalling) en me te richten op mijn afstuderen. Ondertussen reed ik de 403, die met elke 3000km een beurtje (!) probleemloos vervoer bleek. Elk half jaar liet ik wat laswerk uitvoeren, zodat de verwaarloosde koets er al snel weer netjes uit begon te zien. Nieuwe dorpels, dwarsbalken, een compleet achterscherm en wat klein laswerk verder was het best een mooie wagen geworden– en grotendeels nog in de eerste lak ook. Er kwamen ruige klassieke Michelin winterbanden onder en mijn ‘dans son jus’ rij-ijzer was compleet. Wat was ik snel verknocht geraakt aan dit autootje!

OKM 10 by HH. Van Yd, on Flickr
De 403 in z'n beste tijd bij mij. In deze staat staat-ie nu gestald.

De Renault en het ruimteschip
De 403 had ondertussen mijn hart wel gestolen, wat een leuke originele auto – en wat een ondergewaardeerde klassieker. Stiekem is het niet alleen de meest originele klassieker die ik heb, maar ook wel de auto waarmee ik zorgeloos het meest plezier heb gehad, juist door ‘m ook gewoon te gebruiken. Eind 2015 besloot ik een garagebox voor de 403 te huren en ‘m alleen met mooi weer te rijden. Voor dagelijks vervoer (dat voor het eerst in mijn leven een noodzaak was!) kwam er een andere Franse klassieker: een Renault 9 uit het allereerste bouwjaar 1982. Deze kocht ik met een verse koppeling en een nieuwe uitlaat, dus op een grote beurt na en een holle-ruimte behandeling heb ik daar verder weinig aan hoeven doen. Met een zeer lage kilometerstand en weinig roest toch wel een bijzonder ding. Een prima wagentje om te gebruiken, comfortabel ook, maar ik miste het maffe dat oude Citroëns hebben, en het stoere van de 403. Na een half jaar, en een paar mooie verre trips verkocht ik ‘m aan een vriend van me en kocht ik een Citroën CX uit 1981. In verband met een verhuizing was er ook geen gebruiksauto meer nodig. Een auto die, na wat opstartproblemen door lang stilstaan, echt heel fijn reed. De ultieme retro-futuristische UFO met het fijnste veersysteem ter wereld. Verder was het een typische CX: na door een plas gereden te hebben, deden de elektrische ramen het een kwartier niet, bijvoorbeeld. Mijn vriendin kon er ook prima mee uit de voeten, dus in het half jaar dat we de CX hebben gehad hebben we er fijne kilometers mee gemaakt in de weekenden.

IMG_8771 by HH. Van Yd, on Flickr
De 80s Renault in al z'n hoekigheid

IMG_8773 by HH. Van Yd, on Flickr
Geweldig interieur van de Renault 9

IMG_1610 by HH. Van Yd, on Flickr
De UFO, die de R9 opvolgde, hier langs de snelweg met een verstopte brandstofleiding.

Restauratieproject
En de DS dan? Mijn vader had eind 2014 zijn eigen DS helemaal klaar, en besloot zijn dinsdagavond met sleutelvrienden te besteden aan die van mij. De motor werd gedemonteerd, en heel veel ellende openbaarde zich toen. Van het een kwam het ander, en uiteindelijk zat alleen het dak nog vast aan het chassis… tot ook de dakrand rot bleek. Er is een hele nieuwe dakrand ingekomen, her en der is wat gelast aan het chassis (kleine dingen, maar onder het mom van ‘nu we er toch zijn’…). Het plaatwerk bleek grotendeels goed, maar toch is er wel een stukje in beide voordeuren gelast. Daarna is het afgewerkt met de spuitbus – dat mijn vader gelukkig heel goed kan. Het interieur werd deels aangepakt, het chassis opnieuw zwart gespoten (dus ook de a-, b- en c-stijlen). Terwijl het project wat omvangrijker werd dan werd gedacht, werkte mijn vader met vrienden elke dinsdag aan de DS en ging ik op jacht naar NOS onderdelen voor de auto. Hij heeft een enorme berg werk verzet, en daarmee deze DS echt gered en voor de toekomst behouden. In de tussentijd reed ik Peugeot 403, Renault 9 en later CX en was de autohobby dus nooit ver weg.

Foto 26-04-16 20 45 39 by HH. Van Yd, on Flickr
De DS, ergens tijdens de opbouwfase.

Foto 22-06-16 09 00 05 by HH. Van Yd, on Flickr
Foto 30-06-16 22 09 23 by HH. Van Yd, on Flickr
Waar aan gewerkt werd, werd geen half werk geleverd. Goed of niet was het motto.

De eend
Heb je nou nog niet genoeg auto’s, Miel? Nou, blijkbaar niet. Toen ik begin 2016 mijn vriendin meenam naar een Citroën-evenement, besloten we daar een lot te kopen voor de jaarlijkse 2cv-loterij. En zo kwam het dat wij met één auto heen gingen, en met twee terug. De 2cv uit 1981 had nog wat optisch werk nodig (o.a. een nieuw interieur, nieuwe bumpers en velgen) maar staat er inmiddels helemaal fris bij. Aangezien we allebei de Eend veel leuker vonden dan de CX, was het afscheid nemen van de CX niet erg moeilijk. Afgelopen winter heb ik een serieuze anti-roest behandeling uitgevoerd, de remmen laten reviseren en inmiddels hebben we er samen een heel fijn tweede autootje voor het weekend aan. Gelukkig hebben we ook een ruime schuur…

Foto 08-05-16 13 40 15 by HH. Van Yd, on Flickr
De Eend tijdens de eerste kennismaking.

Foto 22-01-18 10 35 37 by HH. Van Yd, on Flickr

Foto 25-08-16 14 50 06 by HH. Van Yd, on Flickr
Na de eerste euforie van de hilarische loterij reden we 2500km door Frankrijk met alleen een geknapte gaskabel (die lokaal binnen 20 minuten werd gerepareerd, de koppelingskabel van een Peugeot 206 die er toen gemonteerd werd zit er nog!) Om de auto wat completer en origineler te maken, werd later door ons zelf o.a. een origineel Charleston-interieur gemonteerd.

Terug naar de snoek
Eind 2016 was de DS zo goed als klaar – in elk geval weer rijdbaar. Het oude blok bleek niet alleen intern compleet versleten (niet gek na 488.000km op LPG), ook het onderblok was gescheurd – wat het enorme olieverbruik en het lekken verklaarde. Hierdoor is de bodemplaat wel goed geïmpregneerd! Er is dus een compleet vernieuwde ruilmotor in de auto gekomen. Omdat ik de DS nu echt goed wilde afmaken, werd de CX verkocht om wat geld daarvoor te hebben. Er ging nog een nieuwe distributieriem op de CX, en binnen een dag was de witte UFO verkocht. In de DS liet ik originele rolgordels monteren, een setje nieuwe velgen en banden, nieuwe sierplaten langs de dorpels, er kwam een klepsmeersysteem in en de lelijke trekhaak ging eraf. Er waren wat serieuze opstartproblemen na de restauratie: de imitatie-koppeling gaf er na 1000km de geest aan bijvoorbeeld. Dat heb ik bij een DS-specialist laten verhelpen, maar toen was, om het zo te zeggen, de CX al bijna opgegeten. Het voorjaar erna liep bij de eerste lange rit de versnellingsbak in elkaar (paaszaterdag, 17:00, midden-Frankrijk, dus veel gedoe…). Het was mijn inschattingsfout om de oude bak terug te zetten, maar langs de peage sta je dan toch vooral te vloeken op de auto zelf. Inmiddels zit er een tweedehands versnellingsbak in, maar je begrijpt dat de kosten aan deze auto inmiddels behoorlijk op waren gelopen. Na een volgende ronde ‘puntjes op de i’ door mijzelf en een plaatselijke DS-specialist (er zitten blijkbaar heeeel veel i’s in ‘Citroën’) en weer een paar maanden de auto kwijt te zijn geweest voor reparaties, lijkt alles gelukkig nu alles in orde. Uiteindelijk was het pas voorjaar 2018 dat ik er voor het eerst weer echt zeker en fijn probleemloze kilometers mee heb kunnen maken. Toch een weg van bijna 4 jaar (!) van stilzetten, naar restauratie, naar weer rijdbare en toonbare klassieker.

Foto 01-07-16 12 40 44 by HH. Van Yd, on Flickr

Een degelijke Japanner
Omdat er eind 2016 weer een dagelijkse auto nodig was, bedacht ik eerst nog dat de 403 weer aan de bak zou moeten. Dat ging een maand goed, tot ook deze auto ondanks stipt onderhoud toch kuren begon te krijgen. Niet zo gek voor een auto uit 1957 met nog een ongereviseerde motor. Toen de complete uitlaat afbrak en het asje van de ontsteking stuk liep tijdens een weekendje weg middenin de winter, besloot ik dat de 403 me toch echt te dierbaar was voor eventueel intensief gebruik. Ik besloot de auto te stallen voor lange termijn, en daar staat de 403 nog steeds. Aangezien ik voor werk nu wel deels afhankelijk ben van de auto, moest er snel een opvolger komen. Wijs geworden door de CX en de 403 (alleen op het laatst), vond ik dat het nu maar eens een rationele auto moest zijn. Goedkoop, ruim, handig, betrouwbaar en degelijk waren de voornaamste eisen. De Mazda 626 uit 1995 die ik op marktplaats voor een prikkie kocht voldoet daar ruimschoots aan. Een typische oudere Japanse auto: van één oudere eigenaar geweest, overal parkeerdeukjes, roestvrij, lage kilometerstand en perfect onderhouden. Hoewel het idee was er een winter mee te doen, heb ik de auto alweer ruim anderhalf jaar. Op het vervangen van de remblokken, de v-snaar en de uitlaat na heb ik er niets aan hoeven doen. Mijn plan is om netjes de onderhoudsbeurtjes bij te houden en te zien waar het schip strandt. De Mazda bevalt zo goed dat de uitdaging is er zo lang mogelijk mee te doen – maar daar heb ik het volste vertrouwen in. Het is de allerkaalste uitvoering, die gek genoeg Millionaire heet in Nederland, dus er kan ook weinig aan stuk.

Foto 16-06-18 17 16 50 (1) by HH. Van Yd, on Flickr

Foto 30-05-17 20 57 35 by HH. Van Yd, on Flickr

Tot slot
En de DS? Die wordt nu vooral in de weekenden gebruikt voor lange ritten – het liefst met droog weer. De auto kan fijn binnen staan en krijgt alle benodigde aandacht. Tijdens en ook na de tegenvallers heb ik nog wel aan verkoop gedacht, maar het blijft mijn eerste auto en na alle werk van mijn vader vond ik verkopen uiteindelijk geen goed plan. De Mazda doet dienst als dagelijkse auto en met mooi weer rijdt vooral m’n vriendin wel eens met de Eend. Al met al hebben we nu een fijn wagenpark, voor ieder wat wils en beheersbaar in termen van kwaliteit en kwantiteit. Met hierbij natuurlijk wel de kanttekening dat ooit de 403 weer uit het stof getrokken moet worden en terug de weg op gaat…



8 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 07-06-2021 12:55 door Miel.
Wat een leuk verhaal om te lezen!
Jee, wat leuk dat je terug bent, Miel! Jammer dat je oude topic weg is, ik herinner me wel de aanschaf en alles rondom de DS.

Hopelijk hou je het vol om veel plaatjes te posten, met begeleidende teksten.
Gaaf hoor! Mooi hoe je je ontwikkeld op autovlak (en wijzer wordt smiling smiley )
Een DS is altijd gaaf en een 2CV ook. Zeker met de verhalen die erachter zitten. Maar die 403.. dat is echt prachtig. De auto die eigenlijk niet om te redden was en toch gered werd.
Leuk te lezen over je lievelingskinderen.
Mooi verhaal, boffen met zo’n pa (en vrienden) ik ga meelezen smiling smiley keep up the good work thumbs up
Quote
uwbuurman
Jee, wat leuk dat je terug bent, Miel! Jammer dat je oude topic weg is, ik herinner me wel de aanschaf en alles rondom de DS.

Hopelijk hou je het vol om veel plaatjes te posten, met begeleidende teksten.

De naam 'uwbuurman' komt me niet heel bekend voor, een keer gewisseld van nickname hier? winking smiley

Bedankt voor de leuke reacties. Ik hoop ook dat ik de motivatie kan vinden hier regelmatig wat updates te posten, indien überhaupt iemand dat interessant vindt natuurlijk. Vooral in de tijd dat ik de 403 net had werd er veel gesleuteld, nu vooral op de zaterdagmiddag met een vaste sleutelvriend. Van de 403 heb ik echt het gevoel dat ik die auto gered heb, ondanks dat hij nu natuurlijk weer staat te verstoffen. Die had nauwelijks financiele waarde en zou eigenlijk uit elkaar gaan voor onderdelen. Dat heb ik in elk geval voorkomen, en inmiddels is de basis zo goed dat dat geen optie meer is. Overigens viel me op dat vooral de Renault hier op het forum nog wel eens gespot was, blijkbaar valt zo'n zeldzaam jaren '80 autootje op.



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 17-06-2018 11:48 door Mielcitrofiel.
Hahaha, uwbuurman is al uwbuurman sinds september 2001.
Geweldig verhaal hoor en mooi om te zien wat je zoal allemaal op de kop hebt getikt. Je schuwt het duidelijk niet om af en toe een risicootje te nemen en dat wordt zeker gewaardeerd! tongue sticking out smiley
Welkom terug! Jammer dat je oude topic in de eeuwige archieven is belandt. Leuk wagenpark zo. thumbs up
Wat een leuk verhaal! Het topic van de DS herinner ik me nog wel!
Leuk dat je de draad weer oppakt. Welkom terug.
Milan! Daar is ie weer, daar is ie weer.thumbs up Leuk om weer even bij-te-lezen.

Een Mazda, op een haar na was dat ook bijna mijn dagelijkse auto geweest. Wijsheid komt met de jarentongue sticking out smiley
Heb je trouwens al gezocht op de Way Back pagina? Bijna alle oude topics zijn daar te vinden!

Web.archive.org



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 17-06-2018 18:10 door ENTE.
Leuk verhaal man thumbs up Ik herinner met de Miel-DS ook nog wel. Blijf typen. En blijf restaureren.
Eigenlijk heb ik niks met Peugeots, maar die 403 is episch.
Mooi verhaal weer! Welkom terug!
Welkom terug inderdaad. Wat een stel heerlijke klassiekers heb je. Zo'n DS is wat mij betreft wel de mooiste auto ooit gemaakt.
De 626 is wat minder bijzonder maar als hatchback destijds ook wel een mooie auto met die geintegreerde achterspoiler.
Geweldig, ik heb ook vorig jaar een 626 aangeschaft voor de winter en ook besloten hem te houden. Zijn heerlijke wagens he?

Mazda 626 GE Hatchback by Eelco v Manen, on Flickr
@Quatrelle: inderdaad. Die auto rijdt zoveel beter en moderner dan het uiterlijk doet vermoeden... Ik vind het een fijne dagelijkse bak, lekker simpel en echt heel betrouwbaar. Onderhoud is goed zelf te doen, geen software of schermpjes aan boord. Die van jou oogt nog meer 90s met die driespaaks-wielen! Je begrijpt wel dat toen ik de folder van die van mij voor 50 cent kocht, en ontdekte dat die auto in 1995 nog met naafkapjes geleverd werd, dat de eerste (en enige) modificatie werd: weg met de plastic wieldeksels!
Tof dit! Dit zijn de topics waarvoor je het forum opent. Een fantastisch inleidend verhaal over een uit de hand gelopen hobby, haha. drinking smiley
Quote
Brent®
Tof dit! Dit zijn de topics waarvoor je het forum opent. Een fantastisch inleidend verhaal over een uit de hand gelopen hobby, haha. drinking smiley

Leuk om te horen! En ja, dat uit de hand lopen klopt wel. Ik heb ook geleerd dat 'hoe meer, hoe beter' voor auto's niet opgaat. Vandaar dat de CX bijvoorbeeld vrij snel is vertrokken, ondanks dat dat behoorlijk wat werk in was gaan zitten. Nog steeds speel ik met de gedachte een auto weg te doen, het feit dat de 403 gestald staat is voor mij eigenlijk al een teken dat er eentje teveel is. Toch wil ik die sowieso niet kwijt. Dat zal een lastige keuze worden, waar ik dan ook de tijd voor wil nemen. Overigens gaat de DS deze week voor de APK, hopelijk betekent dat niet meteen weer werk aan de winkel... winking smiley



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 18-06-2018 09:48 door Mielcitrofiel.
Welkom terug !
Ik herinner me nog een ritje op de achterbank van jouw DS, samen met Flying Duckman, in Enschede
Was m'n eerste ervaring met een DS. Wat een zwevend tapijt, wauw !
Goed om te lezen dat je hem nog steeds hebt, samen met de 403
ben benieuwd naar de verdere updates
Welkom terug, Miel.
Prachtige auto, die 403.
En goed om te horen dat het toch goed is gekomen met de DS. Gezien de staat van de "Brek" van je pa was dat ook nog wel te verwachten.

Maar wat een nieuws....een Mazda.....en een vriendin.grinning smiley

Ben je blijven hangen in je studie-stad, of terug naar Twente?
Wordt weer tijd voor een Fransrijders-meet, al zijn er van die Fransrijders van weleer heel wat overgestapt op niet-Frans.winking smiley
Wat een leuk verhaal en knap dat je (en je vader) zoveel zelf kunnen!

In 1996 kochten mijn ouders een nieuwe 626. Met fraaie 15" velgen (toen was dat groot genoeg op zo'n slanke auto) zag het er goed uit
Quote
Rembrandt

Wordt weer tijd voor een Fransrijders-meet, al zijn er van die Fransrijders van weleer heel wat overgestapt op niet-Frans.winking smiley




Zal een bonte verzameling zijn!


Zoiets?

Rembrandt: komt met Skoda of Suzuki
ENTE komt met Skoda, Suzuki of BMW
En Gilletti komt met een Peugeot! cool smiley

Welkom terug Miel.
Leuk om je automobiele historie van de laatste jaren bij te kunnen lezen.
Een 403 is inderdaad een aantrekkelijke auto.

Maar, als ik het me goed herinner, was je eerste auto niet ook een 2CV Charleston?
Na een paar dagen/weken alweer verkocht, nog voor je een rijbewijs had.
Quote
ENTE
Quote
Rembrandt
Wordt weer tijd voor een Fransrijders-meet, al zijn er van die Fransrijders van weleer heel wat overgestapt op niet-Frans.winking smiley

Zal een bonte verzameling zijn!
Zoiets?

Rembrandt: komt met Skoda of Suzuki
ENTE komt met Skoda, Suzuki of BMW

Wel effe bijblijven, he! De Suzuki is niet meer. Althans, niet bij Huize Rembrandt.
Quote
Gilletti
En Gilletti komt met een Peugeot! cool smiley

Welkom terug Miel.
Leuk om je automobiele historie van de laatste jaren bij te kunnen lezen.
Een 403 is inderdaad een aantrekkelijke auto.

Maar, als ik het me goed herinner, was je eerste auto niet ook een 2CV Charleston?
Na een paar dagen/weken alweer verkocht, nog voor je een rijbewijs had.

De 403 is een geweldige klassieker. Erg ondergewaardeerd. Die van mij heeft nog in onschatbare klassieker gestaan, ze zochten er eentje die ongerestaureerd was.

Klopt, op m'n zestiende heb ik heel eventjes een Charleston gehad. Die was met een teveel aan enthousiasme en naiviteit in een opwelling gekocht. Deze is gewonnen, en in veel betere staat. Grappig hoe het dan jaren later toch weer terugkomt op je pad. De huidige 2cv is een eerste generatie Charleston, met een afwijkend interieur en o.a. andere koplampen. Die koplampen horen donkerrood gespoten te zijn, dat is iets dat ik in de toekomst maar eens moet gaan fixen. Afgelopen weekend ontdekt dat het oliedruklampje niet meer aan gaat als je 'm op contact zet, dat lijkt me een leuk uitzoekklusje voor vanavond.
Zo, even een mini-update. De DS is gisteren in 1x APK-goedgekeurd, zonder opmerking of adviespunt, met complimenten van de keurmeester. De vriend die 'm voor mij heeft laten keuren bij zijn garage, zei wel dat ik wat oppervlakteroest op de bodemplaat eens moest bekijken en behandelen. Dat lijkt me een fijn klusje voor binnenkort. Voor mij een hele opluchting dat die auto na zoveel werk nu ook in de basis zo goed is, dat iets als APK geen hoofdpijn meer hoeft te bezorgen.
Quote
Mielcitrofiel
Quote
Brent®
Tof dit! Dit zijn de topics waarvoor je het forum opent. Een fantastisch inleidend verhaal over een uit de hand gelopen hobby, haha. drinking smiley

Leuk om te horen! En ja, dat uit de hand lopen klopt wel. Ik heb ook geleerd dat 'hoe meer, hoe beter' voor auto's niet opgaat. Vandaar dat de CX bijvoorbeeld vrij snel is vertrokken, ondanks dat dat behoorlijk wat werk in was gaan zitten. Nog steeds speel ik met de gedachte een auto weg te doen, het feit dat de 403 gestald staat is voor mij eigenlijk al een teken dat er eentje teveel is. Toch wil ik die sowieso niet kwijt. Dat zal een lastige keuze worden, waar ik dan ook de tijd voor wil nemen. Overigens gaat de DS deze week voor de APK, hopelijk betekent dat niet meteen weer werk aan de winkel... winking smiley

Ooit zei mijn oude buurman: Allemaal leuk en aardig die hoeveelheid auto's bij mij voor de deur, maar ik kan altijd maar in 1 auto tegelijk rijden. (op dat moment bezat hij er 5) Toen verklaarde ik hem voor gek dat hij de hobby-Kever en nog 2 andere auto's wegdeed om in totaal het met 2 auto's te doen, dat hield hij even vol totdat hij toch maar weer een hobbyauto kocht.

Maar toch moet ik hem wel ergens gelijk geven, ik merk de afgelopen tijd hier thuis ook dat het echt niet overhoud qua tijd dus de hobbymatige ritjes zijn de afgelopen tijd drastisch afgenomen. sad smiley Maar toch neemt het niet weg dat ik uiteindelijk een prachtige autocollectie opgebouwd wil hebben, laten we het maar op een positieve verslaving houden, haha.
Afgelopen weekend was het heerlijk weer, en dus tijd om eens met de auto's bezig te gaan. Vrijdag heb ik een tweedehands DS-interieur opgehaald bij een sleutelaar die ermee stopte. De voorstoel van mijn DS is erg doorgezeten. Toen ik laatst in een leen-DS zat toen de mijne voor de APK was, vond ik het verschil in zitcomfort zo groot dat ik besloot dat er wat aan mijn voorstoel gedaan moest worden. Online kocht ik een oud skai-interieur voor een DSpecial/DSuper. Skai zit niet lekker, maar in tegenstelling tot de stoffen zetels blijft bij skai de vulling meestal wel goed. Daarom dufde ik een gokje met een origineel interieur van meer dan 40 jaar oud wel aan... Gelukkig ging het hele interieur in de Mazda, de rest heb ik schoongemaakt en ligt op zolder. Wie weet heb ik dat nog ooit nodig.



De gebruikte voorstoel zag er harstikke netjes uit, al was het skai op de naden wat gescheurd. Ik heb de stoel schoongemaakt, en van verschillende onderdelen van de draaiknoppen van het setje weer één mooie draaiknop gemaakt. Die gepoetst en gemonteerd. De draaiknoppen kunnen zowel links als rechts gemonteerd worden, dus een bijrijdersstoel (goede vulling!) is altijd om te bouwen naar bestuurdersstoel en vice versa.




Originele fabriekslabels en 40 jaar oude krabbels met krijt:


Maar, Miel, die stoel past toch helemaal niet bij je rode stoffen interieur? Klopt! Maar gelukkig is de stoffen bekleding gewoon demontabel (zit vast met krammen, klemmen, elastiekjes en touw) en dus over te zetten!



En het eindresultaat: een mooie strakke, goedgevulde stoffen stoel die vorstelijk zit!


De dag erna was de 2CV aan de beurt. Laatst had ik al olie en oliefilter vervangen, nu was het tijd voor doorsmeren en kleppen stellen. Vanwege de boxermotor moet daarvoor de halve neus eraf (10 minuten schroeven). Het stellen van de kleppen is erg eenvoudig met twee cilinders en twee kleppen per cilinder, je moet echt je best doen je dan nog te vergissen. Bij een vriend werd het me even voorgedaan, voortaan kan ik het zelf. Voor het doorsmeren krikte ik de Eend op en draaide ik de wielen en het stuur een paar keer heen en weer, volgens de Eendensleutelbijbel bereikt het taaie smeervet dan wel alle plekken in de fuseepennen en aandrijfas.

Het kleppendeksel (twee in totaal!) moet er eerst af. Hier met bakje tegen het lekken van de olie.


Stellen met het voelermaatje...


Motor ronddraaien met de slinger (wat een heerlijk ouderwets klusje!).


I mended something!




1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03-07-2018 09:45 door Mielcitrofiel.
Fraaie opener.

Altijd leuk zo'n verhaal te lezen van iemand die de vaardigheden heeft om zelf te sleutelen, en ook nog eens het doorzettingsvermogen om ondanks de tegenslagen de draad opnieuw op te nemen en weer verder te gaan.
Er zijn hier op AW al te veel draadjes verschenen van veelbelovende projecten die allemaal met een sisser aflopen.
Je moet natuurlijk wel de plaats hebben om een klassieker - zoals de 403 - ergens voor langere tijd te kunnen bewaren.

Let wel, ik vind het leuk om lezen.
Maar ik zie ook realistisch dat aan die oude meuk (positief bedoeld!!!) altijd wel iets scheelt, en dat bevestigt me steeds weer in mijn toenmalige beslissing mijn oud roadstertje in te wisselen voor een modern exemplaar.
Quote
British Racing Green
Fraaie opener.

Altijd leuk zo'n verhaal te lezen van iemand die de vaardigheden heeft om zelf te sleutelen, en ook nog eens het doorzettingsvermogen om ondanks de tegenslagen de draad opnieuw op te nemen en weer verder te gaan.
Er zijn hier op AW al te veel draadjes verschenen van veelbelovende projecten die allemaal met een sisser aflopen.
Je moet natuurlijk wel de plaats hebben om een klassieker - zoals de 403 - ergens voor langere tijd te kunnen bewaren.

Let wel, ik vind het leuk om lezen.
Maar ik zie ook realistisch dat aan die oude meuk (positief bedoeld!!!) altijd wel iets scheelt, en dat bevestigt me steeds weer in mijn toenmalige beslissing mijn oud roadstertje in te wisselen voor een modern exemplaar.

Zelf sleutelen? Meestal loop ik mijn handige vrienden vooral in de weg hoor. Ik probeer maar wat meestal. Maar... ik kan leuke afspeellijsten maken voor de sfeer en mijn vriendin kan lekker koken. drinking smiley

En met zulke oude auto's is er inderdaad altijd wel iets. Ik was bijna op een punt dat ik er genoeg van had, na veel pech onderweg en tegenslag, maar sinds dit voorjaar zijn de Citro's weer op peil qua staat, voelt het weer als hobby en vind ik het weer leuk. Je moet voor vervoer ook niet van die klassiekers afhankelijk willen zijn, dan is het best te doen. Er is altijd iets dat beter kan, iets dat eigenlijk prefentief wel gedaan moet worden... Bijna elke zaterdag sleutel ik met een vriend aan zijn of mijn auto's, dus zo blijven ze rijdbaar en technisch op peil.



2 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03-07-2018 10:04 door Mielcitrofiel.
Re: een update
30-05-2021 13:09
Het was al best even geleden dat ik hier iets gepost heb. En dan kom je erachter dat de laatste update ook al weer meer dan twee jaar terug is… In de tussentijd is er weer best veel gebeurd. Ik pak de draad op waar ik die de vorige keer heb laten liggen. Het wordt – spoiler alert – vooral een update van afscheid nemen en (daardoor?) hernieuwd plezier in de jarenlange hobby.

Allereerst de 2CV. Een van de leukste klassiekers die mijn vriendin en ik samen gehad hebben. Dat vinden we allebei nog steeds. Maar… ‘gehad hebben’? Inderdaad, de 2CV is in september 2018 verkocht. Met een verhuizing in het vooruitzicht, (veel) minder overdekte stallingsruimte tot onze beschikking, gecombineerd met veel meer woon-werkverkeer voor m’n vriendin, besloten we samen dat een Eend niet meer het meest geschikte vervoer was. Aanvankelijk had ik er wel moeite mee om ‘m weg te doen, maar het is een juist besluit gebleken. Voor de verkoop heb ik de losse zwarte plaatwerkdelen nog laten spuiten, de holle ruimtes behandeld, en een kleine onderhoudsbeurt laten uitvoeren. Na ‘m een week online aangeboden te hebben, bleek er wel erg veel belangstelling voor de zijn. Misschien had ik er best meer voor kunnen vragen. Al gauw kwamen een vader en zijn zoon kijken. Na een ritje, het bekijken van de sterke en de mindere punten, hebben ze de Eend meteen gekocht. Met uiteindelijk een fijn gevoel heb ik toen afscheid genomen, wetende dat hij goed terecht is gekomen. De Eend werd het begin van een nieuwe hobby voor twee generaties nieuwe eigenaren.

Untitled by

En wat moest de Eend opvolgen? Mijn vriendin had eigenlijk haar zinnen gezet op een eerste generatie Twingo uit een van de laatste bouwjaren. Zo’n uitloopmodel met leer, airco, glazen schuifdak en airbags. Toch liep het weer anders. Een andere opvolger diende zich aan. Mijn vriendin erfde vrij onverwacht een Toyota Corolla 1.6 uit 1991. Een auto die al decennia in de familie was, waar ze als kind nog op schoot ‘rijles’ in gehad heeft. Die konden we niet laten schieten. Ondanks de matte lak, veel deukjes en met mos begroeide raamrubbers een prima autootje. Door de 1.6-motor was de Corolla nog best vlot ook. In de eerste week bij ons ging de teller van 99.999 naar 100.000. Net ingereden, dus!

Bodem, dorpels, en achterwielkuipen waren zó netjes, dat het ons wel de moeite waard leek de auto verder op te knappen. Na een poetsbeurt en het wegwerken van wat achterstallig onderhoud, heeft vooral mijn vriendin er twee jaar een heel betrouwbare auto aan gehad. In het begin is er best in geïnvesteerd, zo zijn er vier nieuwe banden onder gekomen, heeft de garage de auto nagekeken, en preventief de waterpomp vervangen en de dynamo gereviseerd. Dorpels en achterwielkuipen, beruchte plekken van dit model, werden tegen roest behandeld. Omdat er nog maar drie plastic wieldoppen opzaten, leuke rubberen naafdoppen gekocht van een simpelere uitvoering. Dat geeft het nog meer een jaren ’80 gevoel. Verder rij je een auto als dit echt van APK naar APK, met enkel een onderhoudsbeurtje elke 10.000 kilometer.
We zijn er (met bagagebakkie!) mee op vakantie geweest naar Oostenrijk, uiteraard zonder problemen en zonder een druppel olieverbruik. Na al mijn Franse klassiekers een nieuwe ervaring. Toch bleken alle herinneringen aan de auto meer een last dan een deugd. Verder was het, met weer ander woon-werkverkeer, vaak in de spits of juist ’s avonds laat, toch wel een erg laag en klein autootje. SUV-rijders halen blijkbaar voldoening uit het afsnijden van een jongedame in een kleine oude Toyota. Ook de Corolla ging na twee jaar trouwe dienst naar een nieuwe eigenaar, en we hebben samen een moderner Frans blik gekocht - voor het eerst een auto uit de 21e eeuw.

Untitled by

En die trouwe Mazda dan? Die heeft mij nog vergezeld in de maanden dat ik een korte tijd voor werk veel in het buitenland was. Fietsen mee achterop voor lokaal forenzen, wat basis proviand mee en bijna elke week wel een 800 - 1000 km rijden. Onderweg in Luxemburg nog eens de waterpomp laten vervangen, het schoepje bleek na bijna 25 jaar zo goed als opgelost. Daarna probleemloos de teller bíjna op de 2 ton gezet. Terug in Nederland kwam er de mogelijkheid voortaan met de trein te forenzen buiten de spits. Dat gaf mij dagelijks 1,5 uur extra werktijd. Een verademing, dat treinforenzen. Ik vind autorijden leuk, maar niet als dagelijkse noodzaak. De Mazda werd daarom overbodig. Ik bood ‘m online aan voor een paar honderd euro, inclusief losse set zomerbanden op velg en een set passende dakdragers. Er waren best geïnteresseerden voor. Drie van hen kwamen simpelweg niet opdagen, een vierde belde af omdat hij voor deze prijs niet geloofde een goede 626 te kunnen kopen. Toen was ik er wel klaar mee, en heb ik ‘m voor nóg minder weggedaan. Gemiste kans voor hem, want uiteindelijk is deze prima Mazda op de boot naar Afrika gegaan en rijdt daar waarschijnlijk nog jarenlang vrolijk rond.

Untitled by ,

Dan was er nog de Peugeot. Lang heb ik getwijfeld wat ik ermee moest doen. Door de lange stilstand waren de remmen vast gaan zitten, dus er was werk aan de winkel. Dat werk heb ik allemaal laten uitvoeren bij een specialist, om in ieder geval te voorkomen dat de auto verloren zou gaan. In eerste instantie met de gedachte om er zelf weer mee te gaan rijden, maar door omstandigheden toch besloten om dat niet te doen. Na een paar maanden bij de garage stond daar uiteindelijk een nog steeds super-originele 403, die na groot onderhoud weer heel goed startte, reed en eindelijk echt goed remde. Met plezier nog een rondje of wat gemaakt. Zo goed had de 403 in mijn bezit nog niet gereden! De hoeveelheid werk en de daaruit voortvloeiende rekening vielen echter dermate tegen, dat ik over verkoop ben gaan nadenken. De kosten die er aan geweest waren, het tijdgebrek er echt mee te rijden, geen goede stalling voor twee klassiekers, etc. speelden een rol. Mijn werk werd steeds drukker (en leuker), en ik vind het jammer om een klassieker te verwaarlozen. Nu de 403 eindelijk op een goed niveau was gebracht qua staat, wilde ik niet weer problemen door stilstand krijgen. Ik heb ‘m via-via een tijdje te koop aangeboden, uiteindelijk maar eens eens online gezet en ‘m binnen een week verkocht aan een hele enthousiaste nieuwe eigenaar. Met een goed gevoel afscheid genomen van een dierbare klassieker, wetende dat deze in elk geval gered is.

Peugeot by

Peugeot by

Hoewel ik de Peugeot nog wel eens mis, was de verkoop eigenlijk wel een opluchting. Weinig ruimte in de binnenstad, nauwelijks een auto nodig hebben. Als extra legt het hebben van meerdere klassiekers een behoorlijke last op je vrije tijd, portemonnee, denkruimte, etc. Daarbij wat niet-autorelateerde interesses ontwikkeld die ik ook meer aandacht wilde geven. Na verkoop van de 403 kwam er wel wat lucht om echt met de DS aan de gang te gaan. In de tussentijd had ik er wel mee gereden, maar écht lekker reed de Snoek al die tijd niet. Bij een klassiekergarage bleek er toch was er best (weer) wat technisch werk aan. Zo zijn de lekzakken vervangen (berucht maar simpel DS-ding), is de carburateur gereviseerd, een elektrische fan ingebouwd, en nog wat kleine zaken. Het idee was om er in de weekenden weer lekker van te kunnen genieten, maar na elke langere rit was er wel weer iets mee. Dan weer een lekke brandstofleiding, dan weer een lekzak, dan weer ineens slecht starten… Ik liet wel telkens de opkomende gebreken repareren, maar en bleven vervelende problemen de kop opsteken, terwijl er nauwelijks mee gereden werd in de tussentijd en de auto altijd netjes binnen gestald stond.

En toen kwam de Covid-crisis, waardoor ik ineens wél weer een eigen dagelijkse auto nodig had. De DS is echt een hobbyauto, en mij veel te dierbaar. Daarmee wil ik niet forenzen. Ondanks eerdere positieve ervaringen, is het geen uitblinker in betrouwbaarheid (gebleken) de laatste twee jaar. Bij gebrek aan parkeerruimte heb ik de DS vorige zomer elders gestald en pas begin dit jaar 'm weer opgehaald. En in de tussentijd? Ik zocht iets leuks, een auto die ik altijd al eens wilde rijden (maar niet per se voor altijd wilde houden), een leuke en praktische Covid-cruiser. Net als half Nederland ging ik vorig voorjaar dus ook op zoek naar een betaalbaar tweedehandsje. Het moest in elk geval klein en zuinig zijn.

Allereerst maar eens verstandig proefgereden in écht moderne auto’s, maar zo’n schermpje voor je neus vind ik maar niets. Daarnaast geven veel moderne auto’s mij het gevoel opgesloten te zitten. Te dikke raamstijlen, teveel isolatie, ik weet niet precies waar het aan ligt. Ik hou wel van basis-vervoer, een auto die precies doet wat ’t moet doen en meer niet. Het liefst met techniek die (voor mij) begrijpbaar is, en als het eens tegenzit, redelijk makkelijk te repareren. In elk geval het basis-onderhoud wil ik zelf kunnen doen. Té oud moest het ook weer niet zijn, dan wordt het weer een hobby-project (zie ervaringen met Renault 9). Dan kom je al snel uit bij een C1 of Aygo van een jaar of 10 oud. Die zie je dan weer op elke straathoek…

Wat doe je dan? Een shortlist maken. Marktplaats-alerts aanzetten, eens op Autoscout kijken, etc. Er was een auto die ik van kinds af aan bij de introductie al leuk vond. De eerste markplaats-vondst was echter meteen raak. Na een proefrit een Lancia Y gekocht, een luxe uitvoering (LX) met beige alcantara en best veel opties voor z’n tijd en klasse.

Zo reed ik vorige lente ineens in een Lancia Y 1.4 LX van de eerste eigenaar, met krap 65.000 kilometer op de klok. Groot onderhoud was er net aan gedaan, de banden zijn uit 2019, evenals de distributieriem. De koppeling schijnt een zwak punt te zijn van deze auto’s. Deze is dan ook vervangen bij aankoop in mei 2020, samen met de andere slijtagedelen, vooral omdat het druklager herrie maakte. Daarmee is de auto technisch zo goed als nieuw. Het ontwerp en de kleuren vind ik erg goed. Al met al is het echt een leuk ondergewaardeerd Italiaans designautootje. Ik heb er een nieuwe radio ingezet om het gapende gat op te vullen, aangevuld met een nieuw setje originele speakers. Er is – origineel – ruimte voor maar liefst zes stuks voorbereid! De paar kleine dingen die ik eraan gedaan heb (velgjes opknappen, logo’s vervangen, originele vloermatten erin) hebben ‘m mijns inziens boven het niveau getild van leuk tweedehandsje. Roest heb ik bij dit exemplaar ook niet kunnen ontdekken. Na een middag poetsen met mijn vader, stond de Y er ook qua lak weer netjes bij. Toen de lockdown verder doorzette, stond de Lancia eigenlijk ook maar wat te vaak weer stil. Wél netjes binnen. Toch maar eens gekeken of hij niet het veld moest ruimen volgend jaar. Het liep anders (sneller). Er was meteen iemand voor de Y. Iemand die ook zag dat dit eigenlijk een klassieker-in-wording was. De Duitse berijder van een Ferrari 412 (!?) was dermate gecharmeerd van de Y (!?) dat hij hem voor zijn Lancia-collectie/mini-museum wilde hebben. Hij heeft hem ter plekke meteen gekocht, en twee weken later heb ik de Lancia bij hem in Duitsland afgeleverd. Uiteindelijk heb ik er niet veel op verloren, en wel een aantal maanden heel leuk mee kunnen rijden. In Duitsland is hij zonder opmerkingen TUV-gekeurd, zijn de enkele krasjes bijgewerkt en staat hij nu verwarmd binnen om bewaard te worden. Dat is toch een prachtige bestemming?

Vrienden waren verbaasd over dit lot van de Lancia. Ik eigenlijk niet zo. Een mooie kleur en uitvoering, het allereerste bouwjaar, de zeldzame grotere 1.4 12v-motor, maken het best een begeerlijk autootje.

IMG_3059 - Copy by
IMG_3061 - Copy by
IMG_3080 by
IMG_3084 by
IMG_3083 by
IMG_3075 by

En wat blijft er dan over in het wagenpark? Niet zoveel meer. We hebben samen een vrij moderne gebruiksauto. Als ik er zin in heb, post ik daar misschien ook wel weer eens wat over. Ik heb de DS voor weekenden. In de winter rijden heb ik er in de 11 jaar dat ik ‘m nu heb nog nooit gedaan, en dat zal ik ook wel zo blijven doen. Ik heb een fijne garagebox kunnen huren, dus ze staat dichtbij huis lekker droog en veilig. Voorlopig wil ik er vooral regelmatig mee rijden, want de afgelopen drie jaar kwam ik nog op geen 1500 km per jaar gemiddeld. Dat had vooral te maken met de terugkerende problemen en notoire onbetrouwbaarheid sinds het voorjaar van 2019. Elke keer werd er weer iets gerepareerd, maar zonder aanleiding kon de motor dan gewoon weer dienst weigeren. Het plezier gaat er dan wel een beetje af: er veel geld tegenaan gooien, maar niet echt mee kunnen rijden. Daar heb ik een auto niet voor.

Om eerlijk te zijn heb ik eind 2020 zelfs wel eens aan verkoop gedacht. Telkens wegbrengen voor reparatie en dan binnen no-time weer hetzelfde of een ander gebrek. Wat het dan toch was...? Kwam dit nog goed? Toch bleef het knagen: je eerste auto, die van zo ver gekomen is qua staat en onderhoud, wegdoen? Na een half jaar stalling ver weg, het even helemaal loslaten en rustig nadenken, toch de DS nog maar een kans gegeven. Afgelopen voorjaar de DS (met wederom startproblemen en een motor die maar niet lekker liep) naar een specialist gebracht met de opdracht ‘m echt secuur na te lopen. De monteur heeft er een paar dagen zelf mee gereden, zodat de onregelmatig terugkerende problemen even echt in kaart gebracht konden worden. Nu ik nog maar één klassieker heb, mag die ook wel echt goed zijn. In dit proces werd bijvoorbeeld een hardnekkige hydraulieklekkage eindelijk gevonden en opgelost. Twee jaar heb ik gedacht dat dat aan het gereviseerde stuurhuis lag (2016) dat toch niet goed afdichtte. Niet het stuurhuis, maar een ver verborgen warteltje en een poreuze rubberslang ergens diep verstopt in de spaghettipan onder de motorkap bleken de oorzaak. Ongelofelijk fijn dat dat is opgelost.

Alle basisafstellingen van de motor zijn opnieuw nauwkeurig nagelopen, de kleppen gesteld, de kabelboom is deels vernieuwd, en dat heeft er een andere auto van gemaakt. Dat klinkt als weinig, maar het kostte best wat uren en onderdelen. Wél met een heel duidelijk merkbaar effect. Vage, gecorrodeerde en niet-originele stekkers zorgden voor de terugkerende en schijnbaar onverklaarbare storingen. De soms stug-schakelende versnellingsbak werd opnieuw uitgelijnd, de koppeling gesteld, en dat maakte veel uit. Soepel terug van 3 naar 2 kunnen schakelen scheelt enorm veel ergernis. De recent nog vernieuwde bobine bleek niet een voldoende sterke vonk te leveren, en de eerder gereviseerde carburateur bleek niet helemaal van het juiste type te zijn. Die onderdelen werden opnieuw vervangen, nu door gereviseerde originele onderdelen i.p.v. imitatie. De DS is nu vlot, start goed (ook warm, ook op LPG) en rijdt eindelijk zoals het hoort. Een best vlotte auto voor z’n leeftijd en gewicht, eigenlijk. Ik heb nu eindelijk het gevoel dat de upgrade naar 2100cc zuigers en bussen in 2016 ook een verschil maakt. Het terugkerend probleem van lekke lekzakken achter (soort retourleiding-opvangbalg van het veersysteem) bleek veroorzaakt door vervormde houders van de aanslagrubbers van de achteras. Daardoor zakte de Snoek te ver in, en kwamen de lekzakken te veel op spanning te staan. Daar zijn nieuwe houders opgelast met verse aanslagrubbers en sinds dit voorjaar houden de lekzakken eindelijk langer dan een paar maanden.

Untitled by

De afgelopen weken heb ik er met mooi weer eindelijk weer echt zorgeloos van mijn lievelingsauto kunnen genieten. Even naar vrienden in Rotterdam op en neer, ’s avonds laat naar familie 150 kilometer verderop, en dan ook gewoon zonder angst voor pech daar aankomen. Zó ken ik het DS-rijden weer. Wegdoen? Daar twijfel ik geen seconde meer over. Samen met de DS-garage besproken dat ik er vooral maar regelmatig lange stukken mee moet rijden. Daar hebben DS-en toch echt baat bij, stilstand is achteruitgang - zeker voor het hydraulisch systeem. Elke 5000 km een onderhoudsbeurt, waarbij in elk geval de voorwielophanging doorgesmeerd wordt, de motorolie wordt ververst, de filters worden gereinigd, en de klepspeling gecontroleerd wordt. Eigenlijk zoals Citroën het in 1974 ook voorschreef. De teller is net voor de vijfde keer in 46 jaar rond geweest, op naar de volgende!


- edit: even bijwerken via de telefoon pakte niet goed uit smiling bouncing smiley



9 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 01-06-2021 11:07 door Terugbijaf.
Wat fijn dat de DS het nu eindelijk goed doet. Had zonde geweest als je die ook weg had gedaan.

Ik heb je verhaal met veel plezier gelezen en vind het erg verfrissend te lezen dat de geschiedenis van de Corolla verstikkend vond.
Hej, waar is het verhaaltje naartoemoody smiley
Yoo Miel, ik lees ook graag hoe het jou en je autootjes vergaat!
Ik heb blijkbaar geluk gehad en heb het verhaal kunnen lezen.
Re: een update
01-06-2021 10:44
Het lag dus niet aan de login of gebruikersnaam. Bijwerken via mijn telefoon werkte blijkbaar niet helemaal zoals bedoeld. Nu staat het er wel!



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 01-06-2021 11:28 door Terugbijaf.
Re: een update
01-06-2021 13:31
Wat leuk om te lezen Miel! Fijn dat de DS weer helemaal goed is, zijn toch complexe auto's uiteindelijk.
Re: een update
01-06-2021 14:25
Quote
Micha D
Wat leuk om te lezen Miel! Fijn dat de DS weer helemaal goed is, zijn toch complexe auto's uiteindelijk.

De DS is, zeker in vergelijk met moderne auto's, misschien niet eens zo heel complex. Het blijft in feite een grote doos Meccano met veel leidingen en een groot vat LHM. Wel vraagt de auto voor fijne afstelling toch echt om een typespecialist, denk ik. Het is niet in alle opzichten een verfijnde auto, maar voor de dingen die er toe doen komen afstellingen erg nauw. Mijn huidige garage werkt al bijna 40 jaar aan alleen ID's en DS'en. Hun telefonische diagnose is dan ook meestal helemaal juist. Daarnaast is de onderdelenvoorziening heel goed, maar laat vooral de kwaliteit van imitatie-onderdelen te wensen over. Daar ben ik nu een aantal keer achter gekomen. Voor een volgende keer wacht ik met reparatie liever wat langer op het zoeken naar goede originele spullen, dan de volgende dag te willen rijden met imitatiespul.
Re: een update
01-06-2021 14:33
Ja je hebt gelijk, ik verwoordde het wat ongelukkig. Ik heb zelf natuurlijk geen ervaring met de DS (behalve 1x rijden), maar ik heb wel meer dan eens meegekeken met iemand die er aan bezig was en dan zie je inderdaad dat het behoorlijk specialistisch is.

Het is natuurlijk ook zo dat veel 'net' even anders is dan bij andere auto's, waardoor het al snel complex lijkt.
Re: een update
01-06-2021 22:05
Hé Milan, leuk om weer wat te lezen over je wagen(park).

Goeie keuze was die Ypsilon. Heb er zelf 2 gehad. Na een LS in het donkerblauw later nog een nieuwe speciale VanitY uitvoering in Azzurro astrale (heel gaaf lichtblauw metallic). Unieke wagentjes, destijds nieuw ook al.

Volg je het nieuws een beetje? Vandaag zeer grote brand geweest in Oldebroek naast Citrotech. Heb begrepen dat ze veel auto’s en onderdelen hebben kunnen redden maar wel een hoop ellende in en om het pand.



2 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 01-06-2021 22:13 door ENTE.
Re: een update
01-06-2021 22:42
Eind goed, al goed dus thumbs up Mooi dat grote beslissingen toch goed uitpakken. Bijzonder verhaal van de Yp, maar het is dan ook inderdaad een bijzondere auto smiling smiley
De charme van een oude auto zit 'm in meer dan in het ding zelf.

Een tijd terug kreeg ik een reproductie van het originele boorddocumentatie-mapje cadeau. Dat was een goede aanleiding om de paar stukjes oud papier die bij de DS horen er eens bij te nemen.

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

Het blauwe (Franse) instructieboekje hoort bij mijn auto. Het heeft decennialang in een dashboardkastje liggen schimmelen, en is zo te zien regelmatig geraadpleegd. Er staat verbazend veel technische informatie in, al is het wel zodanig vereenvoudigd dat het de nietsvermoedende koper in 1974 niet teveel af zou schrikken.

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

Opvallend genoeg zijn de pagina's in het hoofdstuk 'incidents' nogal beduimeld:

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

De foto bij de instructies over het dashboard laat een Pallas-uitvoering zien, en is voor mij vooral een handig overzicht van wat er allemaal niet op mijn DSuper zit. Let ook even op de groene tapijten, die werkelijk overal tegenaan geplakt zitten. Bij mijn DS is dat uitgevoerd in zwart skai en gewafeld grijs vinyl.

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

Het onderhoudsboekje heb ik later aangeschaft. Het is Nederlands en tot 5000km ingevuld door de eigenaar van een DSpécial uit 1972. Het laat vooral mooi zien wat er bij een beetje beurt allemaal moet gebeuren.

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

In de originele folder worden vooral de kwaliteiten als reiswagen aangehaald. Als bonus een treffende omschrijving van mij als DSuper-eigenaar.

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

Documentatie by Ysbrand Anton, on Flickr

Het mapje waar de boekjes nu in bewaard worden, is natuurlijk enorme kitsch. Desalniettemin vind ik het heel leuk dat de Nederlandse club ze weer laat maken, ze zijn bijna altijd stuk of verdwenen. Nu kan in ieder geval alles op originele manier bijeen gehouden worden.
Wat een leuke updates! Fijn dat de DS het weer zo goed doet. Ik herinner het me van mijn Kever: nieuwe bougies en nieuwe bougiekabels maakten zo'n enorm verschil, waardoor je 'm veel liever weer mee pakt.
Die Ypsilon ziet er gaaf uit, mooi dat die wordt gekoesterd.

Ben wel benieuwd wat voor modern blik er nu naast de DS staat en wanneer er weer een uitbreiding komt van het wagenpark.
Ja, bougies en kabels zijn enorm belangrijk. Die worden bij de DS eigenlijk standaard vervangen bij een 10.000km-beurt. Liever ben ik daardoor stranden voor. Het probleem zat 'm nu uiteindelijk vooral in de bobine, verkeerd gestelde kleppen, en gare bedrading bij mijn auto.
Re: De Snoek & oud papier
04-06-2021 20:34
Leuk weer wat van je te lezen Milan! Goed dat je de DSuper nog hebt. En met die leuke Lancia heb je wel mooi een must-have afgestreept voor de autoliefhebber, voordat alle Lancia's verdwenen zijn. Ik wil er ook nog eens één. smiling smiley

Ik snap je overwegingen wel en speel af en toe ook met de gedachte te minderen... Maar ik heb nog geen knoop door durven hakken, en daarom ga ik binnenkort de BX maar eens tot leven kussen na twee jaar stilstand. Kunnen we wellicht dit plaatje naspelen. winking smiley
Bij toeval op dit verhaal gestuit. Heerlijk en herkenbaar om te lezen! Ik heb zelf 3 snoeken gehad: een DSuper 4, een DS 20 halfautomaat en een DSuper 5. De eerste heb ik gekocht in 1991, precies 30 jaar nadat mijn vader zijn eerste IDéal 19 - occasion kocht bij een Opel-dealer in Sittard. De mijne, een witte, kocht ik bij een DS-specialist in Amsterdam-Oost. De wagen was uit Italië geïmporteerd en daar jarenlang bereden door de eigenaar van een kleine pizzeria-keten. De DSuper volgde mijn allereerste auto op: een GSA Break Spécial, die ik had gekocht van een vriend, voor 1800 gulden.

Met die hagelwitte DSUPER 4 een heerlijke reis gemaakt met drie vrienden, via de oostkant van Frankrijk (Vogezen, Jura) naar de Provence (Tourtour e.o.), vervolgens via de zuidkust vanaf St. Tropez naar de Spaanse grens bij Port-Bou, om vervolgens neer te strijken in mijn lievelingsdorp El Port de la Selva, 30 km verderop aan de kust, waar ik al sinds 1960, toen ik nog een klein jochie was, mijn zomervakanties doorbreng. Daarna terug via de westkant van Frankrijk, alwaar we pech kregen in een dorp in the middle of nowhere, ergens ten westen van Limoges: midden op een kruising stonden we stil. Gelukkig was het een stille kruising. links van ons ging een straat naar beneden, naar een pleintje met wat parkeerplaatsen en een café. Eén keer duwen, in de auto springen en soepeltjes naar beneden naar het plein gereden en daar keurig voor het café geruisloos geparkeerd.

De vriendelijke cafébaas gevraagd of er wellicht een garage in de buurt was. Die was er niet, maar hij kende wel iemand die wat sleutelde. De man pleegde een telefoontje en binnen 3 minuten kwam de sleutelaar aangestoven in zijn R4: "Ah! Une Déesse! Comme elle est belle!" De man had zijn werkplaats vrijwel om de hoek, nog verder naar beneden. Zodat we de snoek wederom met de motor uit, zó zijn loods konden binnenrijden. In die loods stonden - jawel - drie DS'sen, een Peugeot 404, twee Renaults 12, en een Peugeot 204.

Na wat onderzoek was de man zijn diagnose: "La bobine. "Fini!" Nadat ie achtereenvolgens onder de motorkappen van al zijn 3 DS'sen had zitten rommelen, liep hij naar één van zijn Renaults en haalde daar met een brede grijns een bobine uit. Die bleek prima te kunnen functioneren in mijn snoek. Vijftig gulden armer en een prachtige ervaring rijker, konden we onze weg vervolgen.
"Dat was de mooiste autopech die ik ooit heb meegemaakt", zei een van mijn vrienden. Stel je voor: ergens in een negorij, een gat in de middle of nowhere in west-Frankrijk krijg je pech aan je 22 jaar oude klassieker. De auto stopt ermee precies op een plek in het dorp waar je met de motor uit, zó een parkeerplaats tegenover een café aan een lager gelegen plein kunt inschuiven. Vervolgens word je binnen een paar minuten geholpen door een opgetrommelde, DS-liefhebbende sleutelaar die om de hoek, nóg lager gelegen, zijn werkplaats blijkt te hebben, waar je eveneens zonder gebruik van de motor, je auto zó naar binnen kunt laten rollen. En binnen een uurtje zit je met je godin weer op de Route Nationale. Met een donor-orgaan uit een Renault 12.

Enfin. Twee DS'sen later, ergens in 1995, zag ik mij gedwongen mijzelf tot een tweedehands Visa'tje van 900 euro te veroordelen, omdat ik, teneinde mijn snoeken op de weg te kunnen houden, bijkans aan de bedelstaf was geraakt. Vanaf dat moment nam ik mij voor alléén nog moderne auto's te kopen. Dat werden BX'en: eerst een 14, toen een 16, toen een 19 TZI en vervolgens een 19 GTI. Ik hoor het de verstandige baas van de Citroën-garage tegenover mijn werk nog zeggen: "Eindelijk bent u verstandig geworden: de BX is véél beter dan de DS".

Desondanks hield ik nog wat last van mijn verslaving aan automobiele exoten: ik zag nl. in mijn geboorteplaats Sittard, waar ik op familiebezoek was, een prachtige, compacte Amerikaan staan: een Chrysler LeBaron Coupé. Ik was gelijk verliefd.
Alsof het afgesproken werk was, reed een goede vriend mijn rooie BX 19 GTI die ik aan hem had uitgeleend, total loss op de A10. Hijzelf kwam er gelukkig van af met slechts wat hoofdpijn. Een paar weken later had ik - jawel - een prachtige Chrysler LeBaron Coupé voor de deur staan. Royal blue metallic, blauw leer, zes cilinders, koplampen achter luikjes, 2,5 liter Mitsubishi motor met automaat onder de lange kap (zie mijn review hier op AutoWeek).

Twee jaar later verkocht ik hem aan een collega, die de wagen gelijk onteerde door de zijkanten ervan met van die kogelgat-stickers te beplakken.
Wat wilde vervolgens het toeval: de toenmalige voorzitter van de Chrysler LeBaron-club, die (óók heel toevallig) twee straten bij mij vandaan woonde, en die in het bezit was van een LeBaron cabrio, had een exoot "voor erbij" gekocht: een Buick Park Avenue. En hij belde mij wild-enthousiast op, om onmiddellijk een rit te komen maken in zijn nieuwe aanschaf.
Zijdezacht zoevend gleden & deinden wij door de straten van Amsterdam-Zuid. Een bijna hemelse ervaring. Het voelde welhaast als een DS, maar dan op z'n Amerikaans. Rijden op wolken.

U begrijpt het: een paar weken later had ik een glimmende Buick Park Avenue voor de deur staan; 127.000 kilometers, camel-kleurig leder, wortel-notenhout, 3 liter, zes cilinders, automaat, verbruik van één op acht, één op negen, kofferbak met ruimte voor een tweepersoons ledikant. Gekocht voor 2700 euro van een bejaarde heer in Rotterdam-Kralingen. Het was maar goed, dat de baas van de Citroën-garage tegenover mijn werk, die in de veronderstelling verkeerde dat ik 'verstandig' geworden was, hier geen weet meer van had...

Kortom. Weer een paar jaar en nóg een Buick Park Avenue verder, werd ik weer verliefd. Dit keer niet op een auto, maar op mijn huidige huwelijkspartner. Die vond dat ik eens kritisch naar mijn uitgaven zou moeten kijken om te voorkomen dat we onze huwelijksjaren grotendeels in kringloopwinkels en in de voedselbank zouden moeten doorbrengen.
Zo gezegd, zo gedaan: ik werd andermaal verstandig. Park Avenue verpatst, creditcards stuk geknipt, alle luxe hebbedingen op marktplaats gezet, alle abonnementen (behalve die op AutoWeek) opgezegd.

En het belangrijkste: een goeie, degelijke, betrouwbare & zuinige auto aangeschaft: Jawel: een Mazda 626!

Sindsdien rijden wij uitsluitend nog Japans.
Nog nooit eerder in mijn leven financieel zó gezond geweest. En tevreden.
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.