DAF 44 Oldtimer - Dagelijkse belevenissen

Gepost door Mr Rob 
Quote
cabriorob
Komt Clint uit (zuid-) Limburg, aan z'n accent te horen?

Dat meende ik ook al te horen inderdaad big smile smiley

Leuk filmpje! Toch knap om te zien dat zo'n autootje met 28 PK nog goed meekan smileys with beer



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 17-02-2017 13:05 door BleuZ NL.
Wel opvallend dat ie toen nog de juiste neus had.
Ach nou kloppen zn pktjes ook met het neusje winking smiley Zal daarom wel wezen. grinning smiley

(niet dat ik een origineel-oudje heb overigens)
Inderdaad, de opnames waren gemaakt nog voordat de nieuwe neus er op ging en de motor werd aangepakt voor Engeland. Ook het interieur is inmiddels blauw i.p.v. zwart.
Alleen bij oldtimers kan je een complete neus of het hele interieur vervangen voor een ander. :P Tot zover er interieur in zit in elk geval...

Je zou het niet verwachten, maar hij is officieel een Brabander. Maarja... Als je officieel gaat doen ben ik 24, en mentaal gezien hebben daar ook mensen twijfels over. drinking smiley Hij komt echter wel zo dicht bij de grens van Limburg vandaan dat ik hem gewoon als afgekeurde Limburger zie.
Super gaaf al die vakantie verhalen en foto's. Echt ontzettend uitgebreid en leuk geschreven vooral. Heb niet alles gelezen nog tongue sticking out smiley
Had toevallig ook pas het rollerbank filmpje gezien van de DAF en zodoende dus in dit topic terecht gekomen. smiling smiley

Echt tof hoor die avonturen die jullie hebben met deze zeer unieke wagen. Very nice indeed, ga zo door! thumbs up
Quote
Mr Rob
Alleen bij oldtimers kan je een complete neus of het hele interieur vervangen voor een ander. :P Tot zover er interieur in zit in elk geval...

Daar ben ik het niet mee eens.

Ik kan mijn polo uit 1997 voorzien van een een zeer groot deel van de onderdelen van het model wat er in 2000 op volgde. Andersom kan ook.
En dat zijn o.a. de complete neus en interieur winking smiley
Echt oldtimer kan ik dat niet noemen grinning smiley

Trouwens, we hebben de 2 drielingen (c1 107(8) aygo + Up!,Mii, Citigo) tegenwoordig ook die in de basis allemaal hetzelfde zijn en voor een groot gedeelte 1 op 1 wisselbare stukken hebben. Dat zijn al helemaal geen oldtimers grinning smiley
Ik was eerst van plan om 30 jaar te wachten met reageren zodat ik alsnog mijn gelijk kon krijgen, maar ik zal toch maar mijn woorden weer terugnemen. drinking smiley
Grappig dat dat nog steeds kan. Mogelijk dan misschien zelfs nog makkelijker als bij die Daf omdat Clint het één en ander heeft moeten slijpen, buigen en lassen.
Menig Daf purist krijgt er een hartverzakking van als ze van dichtbij naar zijn gril kijken en twee kruiskop schroeven zien uitsteken. :P

@omniradius,
Bedankt! En leuk dat je meeleest. big smile smiley Als het een beetje meezit staat dit weekend het volgende deel er op.

Binnenkort gaat mijn trommel ook weer uit de stalling zodra die waardeloze regen is verdwenen om zich voor te bereiden voor de volgende rit.
Ik las in de AW dat ie met een roller is geverfd. Dat zie je niet op de foto's! Best netjes gedaan dus!
Dat klopt. spinning smiley sticking its tongue out
Behalve de missende reflectie die het prijs geeft, valt het eigenlijk pas op als je met je neus er op zit. Het is gebeund, maar wel netjes gebeund. :P
In een stad als Rotterdam is dat ook alleen maar handig, want als er ooit een klojo het leuk vind om de wagen te bekrassen of iemand niet goed kan inparkeren, dan hoeft hij alleen maar de emmer verf uit de kelder te halen en de schade een beetje bij te stippen. Niks dure spuitkosten.
En de reis gaat verder!
Ik was eerst even bang dat ik dit verslag niet af zou krijgen voordat mijn 44 weer uit de stalling wordt gehaald, maar dankzij moeder natuur heb ik voorlopig nog wel even.

Wat een mooi landje is dit toch ook hé?


Een Daf te ver, Deel 5
~Iets met een plank, en die misslaan~

Dinsdag 9 augustus

Zo gaar als dat wij ooit waren geweest kwamen wij aan op Holyhead. Voordat wij weer de weg op konden en onze achterbrug wéér aan diggelen hielpen moesten wij nog even door de douane heen. We reden door de loods heen waar een douanier vroeg "Can ya pull over right here on tha left?"
Clint was echter nog meer gebroken dan een Fyra toestel en zonder dat hij ook maar iets in de gaten had bleef hij doorpruttellen wat resulteerde in 3 douaniers die "Oi! stop dah car!" in koor riepen terwijl ze achter ons aan rende, en een bijrijder die paniekerig naar hem begon te seinen dat hij als de wiederweer die wagen moest stilzetten wat hij gelukkig tot zijn schrik uiteindelijk ook deed.

Ze deden gelukkig niet moeilijk maar wilden nog wel even de kofferbak controleren. De klep ging open, een volgepropte puinhoop werd waargenomen en de klep mocht gauw weer dicht. Met een complimentje in de zak over wat voor'n mooie Trabant wij hadden reden wij weer verder.

Op onze laatste mentale dampen reden wij door Wales heen waar wij een wildcamping zagen liggen. Het hek stond open dus wij konden er zo op rijden.


We waren kapot dus wij gingen de volgende dag wel uitzoeken aan wie wij geld moesten betalen. Dat was echter niet nodig, want de boer was toevallig het toiletgebouw aan het schoonmaken en kwam met een kladblokje onze kant op.
Kosten voor een anderhalve nacht voor twee personen? €12,- in totaal.
Daarvoor had je serieus één van de netste sanitair gebouwen ooit tot je beschikking.

Locatie van de camping: [www.google.nl]

Na een paar uurtjes geslapen te hebben waren we weer enigszins te genieten. Voor ons idee was het intussen al het einde van de middag. Echter was het nog niet eens 11 uur.

Afijn, het weer daar was echt kansloos. Het ene kwartier zat je in een regenbui, het andere kwartier had je zon. Dan waaide het hard, dan was er weer niks. Zelfs Vietnam heeft nog een stabieler klimaat. Hell, het zou mij niets verbazen als wij ook nog radioactieve stormen over ons heen hebben gekregen.

Dit wispelturige klimaat vereist natuurlijk een goede schuilplaats. Dus, aanschouw hier de enige echte kamp Daffodil's makeshift tent:


Met zorgvuldig gebruik van elementen die rechtstreeks uit de natuur komen:








Heel erg lang genieten zat er helaas niet in. Want wij kwamen op het snuggere idee om een portable kampvuur te maken. Een pan gevuld met takjes en andere brandbare rotzooi.


Daar kwam toch een geur van af zetten! Oijoijoi. Te walgelijk voor woorden. Die geur trok ook meteen in alles er omheen dus ondanks dat wij het direct weer hadden geblust en weggegooid, bleef die lucht de hele dag nog hangen. Als ik er alleen al aan denk dan ruik ik het weer. Getver.

Wij waren voor boodschappen nog even bij een nabijgelegen dorpje geweest waarvan we het idee hadden dat er een bedevaarts oort o.i.d. in de buurt lag. We hebben tientallen touringcars gevuld met ouderen zien komen en gaan. Maar er was helemaal niets te zien! Oké, er lag een oud stationetje met een restauratiewagon als restaurant waar Clint een lading koffiemelk over zich heen kreeg, maar dat was het.


Wij waren er ook heilig van overtuigd dat die Walesenaren (of hoe die mensen daar ook heten) een loopje zitten te nemen met de toeristen. Ik bedoel, kijk dan!


Nooit geweten dat je iemand kan vragen of hij een ticket heeft, door zijn hoofd meermaals op een toetsenbord te rammen.

Eenmaal terug bij kamp Daffodil was de grond zo nat alsof de nabijgelegen rivier uit de oevers was getreden. Het was nou ook niet bepaald warm dus mijn natte tenen konden amper drogen. Maar! ik had een idee.


Gewoon twee boterhamzakjes over de neuzen van mijn schoenen met ducttape vastbinden. Het werkte perfect. Geen natte en koude tenen meer!

Woensdag 10 augustus

Vandaag was het weer iets aangenamer. Voor Clint was het een goed moment om de achterbrug en vario te inspecteren op schade van die rot drempel. Maar waar moet je heen als er nergens een autobrug te vinden is? Nou, simpel, gewoon de auto in de berm gooien:


Vreemd genoeg was er niks raars te zien. Nergens een scheur o.i.d. terwijl wij toch weer een raar geluid konden horen. Dit maal kozen wij er voor om het toch maar aan te zien totdat wij weer terug in Nederland waren.

Terwijl hij bezig was met zijn inspectie heb ik even een romantische wandeling met mijzelf langs de oever gemaakt.



Oké dat laatste stukje zag ik alleen in mijn gedachten.

Met Clint's zegel van goedkeuring op de wagen konden wij onze reis weer vervolgen, opweg naar Liverpool!
Hier wilden wij het voormalige kantoor van de White Star Line bekijken.


Maar, nog voor het zover was hadden wij eerst nog even met iets anders te maken:
[www.youtube.com]

De Daf is zojuist voor de 2e keer vers bij de dealer vandaan gerold.


Met 99981 op de teller moesten wij nog op zoek gaan naar feestversiering voor deze gelegenheid. Eén supermarkt had toevallig nog een paar dingetjes liggen waaronder nog één setje feesttoeters. Zoals je kan horen zijn dit de meest waardeloze toeters die wij ooit hebben gezien. Er was amper geluid uit te krijgen uit die dingen. Zelfs een Boeing 747 heeft niet genoeg luchtverplaatsing om er nog wat van te maken.
Ik dacht zelf dus maar 3 toeters tegelijk te blazen uit hoop dat het gecombineerde geluid nog een beetje een effect zou geven. Echter was het enige effect een zooi sterretjes die ik voor mijn ogen zag langs zweven door een gebrek aan zuurstof.

Maargoed, een aantal kilometers verder kwamen wij aan in Liverpool. De thuishaven van de Titanic, ondanks dat die schuit hier nog nooit heeft aangemeerd. Van veel mensen hoorden wij vooraf dat Liverpool maar een saaie grauwige stad is. Echter niets is minder waar. Oké, door de regen was alles grauwig, maar de stad zelf was vrij indrukwekkend qua oude architectuur.


Na 2 keer mis te zijn gereden was onze bestemming toch eindelijk in zicht:


Taadaa:


Hier snapte wij ook ineens waarom de White Star Line uiteindelijk failliet is gegaan. Want tegenover dit pand staat hun concurrent; Cunard.

Eén van de weinige trans-Atlantische passagiers rederijen die nog bestaat met schepen zoals de Queen Mary 2.

Anyway, wij kwamen niet voor hun.
Bij binnenkomst in het WSL gebouw zag het er netjes uit.


Het pand is blijkbaar omgebouwd tot een hotel. Maar het personeel was vriendelijk genoeg om ons toe te laten in het gebouw om foto's te maken.
De hoofdzaal beneden was weer tot volle glorie hersteld.


Nu waren wij toch best benieuwd naar de rest van het hotel. Hoe zou het er uit zien? Zij adverteren zichzelf immers als de thuisplaats van de Titanic en de architect heeft zelf verkondigd de stijl van het schip als inspiratie te hebben gebruikt. Dus wij konden alleen maar hopen dat er een replica interieur van de Titanic zou zijn aangelegd. Dat er voor het idee zo uit zag:


Maar dit troffen wij aan achter de deur vanuit het trappenhuis:


En een paar verdiepingen hoger dit:


Wij hebben ieders een half uur uit het raam zitten staren terwijl er langzaam een traantje langs onze wang naar beneden liep. Er zijn niet genoeg woorden om te kunnen omschrijven hoe ontzettend raar dit interieur is. Alsof de ontwerper geen zin had om verder te kijken dan de eerste afbeelding op Google Images en dat als referentie gebruikte terwijl hij door een donkere fase van zijn leven ging. En zelfs dan nog vind je beelden die meer lijken op het schip dan DIT. Het zag er uit als een plek waar vrouwen genaamd "Candy" en "Sexygirl888" bepaalde diensten zouden verstrekken.

Het was maar weer tijd om verder te gaan.
Dit was onze laatste Titanic bestemming, dus wij konden nu weer langzaam terug gaan rijden naar Harwich.

Bij het verlaten van Liverpool begon het toch ineens een partij te hozen! In Manchester was het één en al file. Uitgerekend midden in een drukke straat viel de Daf stil en bleef het startrelais vastzitten. Terwijl de halve oceaan over ons heen kieperde kon ik de auto uit om ergens uit de kofferbak een hamer te vissen, en daarmee vervolgens een tik op het relais te geven terwijl Clint de sleutel omdraaide. Godzijdank wou hij weer starten, maar ik hoefde voorlopig niet meer te douchen.

Na een lange rit kwamen wij in de buurt van onze volgende verblijfplaats, een Youth Hostel genaamd "YHA Ravenstor"

Dit lag midden in de bossen waar het pikke donker was. Het leek de perfecte setup voor een cliché horror film met kannibalen ofzo. Het enige licht op de parkeerplaats dat ook nog knipperde, hielp ook niet mee.


Eenmaal binnen was er gelukkig genoeg leven in de brouwerij. Clint ging meteen pitten en ik bleef nog even na kletsen met een paar andere mensen.
Wij werden in een gedeelde dorm room gestopt waar een aantal andere reizigers lagen te pitten. Dit was op zich prima. Ware het niet dat die tent niet bepaald goed ingericht is om anderen niet te storen wanneer je tijdens hun nachtrust binnen komt. De pratende versie van mij legt het even uit:
[www.youtube.com]

Maar voor de rest zag het er wel leuk uit.




Donderdag 11 augustus

Beneden was een open keuken met meerdere gasstellen. Dus als je zelf iets bij je had, dan kon je het hier klaarmaken. Ideaal!

Het restaurant was intussen allang leeg omdat wij niet bepaald vroege vogels zijn, maar dat was wel handig omdat wij tijdens het eten daar onze elektrische prularia konden opladen.

Na het eten ging ik nog even naar de toilet om te faxen met darmstadt. Na een kwartier daar gezeten te hebben, kwam ik er uit om tot mijn verbazing te zien dat de hele keet was uitgestorven. Er was niemand in de gangen, niemand achter de balie, niemand buiten, niemand in de keuken, zelfs Clint was ineens verdwenen uit het restaurant.
Zo te zien was het cliché horrorverhaal begonnen. Maar het kwam al snel ten einde, want Clint had zichzelf intussen verhuisd naar de uitgestorven lounge om daar Titanic te gaan kijken. Oja, wij hebben de hele reis een dvd van Titanic zitten meezeulen. Althans, dat heeft hij gedaan.

Vandaag gingen wij opweg naar onze eindbestemming, kamperen ergens in de buurt van Harwich.
Binnenkort het laatste deel van Een Daf te Ver. Tot dan!
thumbs upthumbs upthumbs up weer. En nog een extra thumbs up voor de audiovisuele ondersteuning!
Dank voor deze aanvulling; de moeite van het wachten waard! Ik voelde me net op de lagere school als ik op donderdag thuis kwam: 'Is de PEP er al???spinning smiley sticking its tongue out
Bedankt! big smile smiley

Omdat ik dit weekend even foetsie ben, en volgend weekend mijn Daf hopelijk alweer uit de stalling gehaald kan worden, komt het laatste deel van onze reis een tikkeltje eerder. Dus ik hoop dat je nog koffie in huis hebt om even een pot te zetten.

Bij deze het laatste deel:


Een Daf te ver, Deel 6
~Daar moet op gedronken worden~

Donderdag 11 augustus

Zaterdag over twee dagen zou onze boot weer vertrekken. Toen wij aan ons laatste grote stuk begonnen viel het eigenlijk pas op hoe vlot de tijd voorbij was gevlogen.

Wij moesten deze dag nog zo'n 300 kilometer rijden naar het plaatsje Sudbury waar ergens in de buurt een camping lag. Om zoveel mogelijk aan onze dag te hebben kozen wij ervoor om de snelweg te pakken. Desondanks kwamen wij pas laat op de dag aan. Het was een grappig klein campingkje met een vriendelijke campingbaas en een zee van rust.

Locatie: [www.google.nl]

Zonder na te denken antwoordde ik met "nee" toen de campingbaas vroeg of we stroom nodig hadden, denkende aan alle vorige keren dat we in de middle of nowhere stonden en het niet nodig hadden, en vergetende dat ditmaal bijna al ons apparatuur intussen leeg was omdat wij niet alles konden opladen bij de hostel. Iets met één enkele UK stekker converter in ons bezit...

We kregen een plekje toegewezen met een handigheidje,




We hoefden niet zo ver te lopen voor de toilet:


Kamp Daffodil was binnen no-time weer uit de lucht komen vallen.


Omdat wij nu ineens een heel stuk zuidelijker zaten voelde het eindelijk weer een beetje aan als zomer. Eindelijk was het droog! En we werden meteen beloond met een paar mooie pastel tinten.




Dus! daar moet op gedronken worden. Onder het genot van een Guinness hoefden we 's avonds niet meer te koukleumen.

Oké het was geen Spaanse kust qua temperatuur, maar wel zeer aangenaam. En het warmste wat wij de hele rit gehad hebben.

Toen viel ons ook meteen het nadeel op van deze prachtige plek bij het toiletgebouw. En dat was niet de overlast van de campinggasten. (welke?)
Maar dit:


De Second Coming was aan de gang naast de vrouwen toilet en scheen met een kracht van vijftigduizend zonnen op onze tenten. Althans, voornamelijk op die van mij omdat Clint bij de struiken moest liggen in verband met de mogelijkheid dat er spontaan een vlees etende kaketoe uit de bosjes zou springen.



Zoals je kan zien probeerde Clint gelijk te kijken of ergens een stekkertje kon worden losgetrokken, of wellicht het glas verwijderd kon worden zodat wij de lamp los konden draaien. Hij kreeg slechts één ding los, en dat was het volledige armatuur dat van de muur kwam zetten. Met wat gewrik kregen wij hem soort-van weer terug op zijn plaats, maar er was geen mogelijkheid om dat licht te doven. Toen hebben wij een oranje hesje er overheen gehangen wat plots de helft van het licht tegenhield. De halve camping zag er echter wel uit als de Wallen.

Het was nog steeds best vel qua licht, dus uiteindelijk heb ik maar een handdoek over mijn tent heen gespannen. Tadaa!

Ik kon nu rustig slapen.

Vrijdag 12 augustus

Na het licht gezien te hebben was iedereen de volgende ochtend weer helemaal Zen.


Maar niet voor lang, want... De Guinness was op..... o_O'



Ach, vrees niet! Niet zo ver terug zagen wij onderweg nog een winkel. Daar konden we zo even naartoe lopen. Dus daar gingen we met ons goede gedrag. We hadden immers toch niets te doen.

We liepen....


En we liepen....


En we liepen........

En we konden janken.


Omdat onze telefoons leeg waren konden wij niet checken waar wij zaten. Uiteindelijk na 3 jaar 7 maanden en een kwartier gelopen te hebben kwamen wij aan bij de winkel, die 2,3 kilometer verwijderd lag van de camping... Hey! voor ons voelt zo'n afstand aan alsof we de Santiago de Compostela hadden bewandeld.

We hadden ook ijs nodig voor de koelbox. Echter waren wij zo slim geweest om de koeltas niet mee te nemen. Dus we liepen weg met twee kilo aan ijs, en kwamen aan met een halve omdat er onderweg nergens schaduw was. Nu hadden we eindelijk zon, was het weer rampzalig.

Afijn, we kwamen levend terug, en zeg toch zelf, dit is toch het mooiste wat je ooit in je leven hebt gezien?


Ik word er iedere keer emotioneel van als ik het zie. Sorry, geef me even een momentje...

3 uren later

Goed. We hoefden die dag verder niets meer te doen, dus we hebben alleen maar bij de keet gezeten. En dat mocht ook wel na zo'n lange reis.

Er was ergens een vliegveld in de buurt, want je kon voortdurend vliegtuigen voorbij zien vliegen. Maar dat terzij.


Zoals gewoonlijk was er weer geen ruk op de radio te horen. Dit maal zaten ze urenlang te bazuinen over iemand die zilveren medailles niks waard vond of iets vaags. Toen tikte ik per ongeluk de FM schakelaar over naar AM, en warempel! De Britse variant van Radio 10 kwam naar voren. Amper reclame, en geen eindeloos gelul over onzin. Fijn om daar zo op de laatste dag achter te komen. @_@ Achja, liever laat dan nooit.

We kregen die dag ook nog een paar bezoekers. 2 schattige eendjes liepen rond de tenten. Dus tja, wat doe je dan? Natuurlijk een beetje brood voeren. Wat kan er mis gaan?

2 minuten later




We zijn in een steegje door hen in elkaar gemept en ze hebben onze Tuc koekjes gejat, gore schoften.

De avond viel en onder het genot van goede muziek zaten wij aan onze laatste Guinness. Voor Clint althans, want ik kon straks op de boot nog gewoon verder gaan.


Het was weer een kraakheldere nacht. Als je heel ver weg keek, dan kon je zelfs de bodemplaat van mijn 44 zien rondzweven.


Zaterdag 13 augustus

Gatver, de laatste dag.
We hoefden niet meer zo ver te reizen. De afstand tussen Sudbury en Harwich bedroeg zo'n 40 kilometer in een rechte lijn. Toch kregen wij het alweer voor elkaar om richting Chelmsford te rijden en bij Colchester nog eens richting Clacton-on-Sea te gaan. We wilden verdulleme niet naar Clacton-on-sea... We wilden überhaupt niet naar een Clacton. Om het leed nog eens te verzwaren kreeg de Daf steeds meer kuren omtrent de ontsteking. Iedere keer wanneer de wagen stationair ging draaien viel de motor uit en moest hij weer 300 keer ronddraaien voordat hij weer met veel protest aansloeg.
Van de nok op de contactpuntjes was helemaal niets meer over dus de ontsteking stond knap waardeloos. Gelukkig kwamen we amper opstoppingen tegen, maar op de laatste dampen kwamen wij aan bij Harwich.



Daar bij de douane stond uiteraard een hele rij auto's die telkens maar een beetje opschoven. Wij moesten hier zo vaak de wagen opnieuw starten met alle bijbehorende herrie aan toe dat heel Harwich ons intussen zat aan te gapen. Zelfs de havenmedewerkers zaten op afstand mee te gluren.

Gelukkig werden er geen voertuigcontroles gehouden dus na de paspoortcontrole konden wij direct doorrijden....
Dachten we....

Een douanier hield ons tegen.... Oh god wat nu weer?
We waren zo dichtbij de boot, we konden het ons niet veroorloven om nu stil te vallen. Al duwen we desnoods dat ding aan boord. Pas in Nederland mag hij uit elkaar vallen.
De douanier stapte naar ons toe met de opmerking:
"That's a fine Trabant ye got there, how old is it?"
De beste man wou ons complimenteren op de wagen, dus wij gaven hem een nette uitleg, terwijl Clint al die tijd zijn poot op het gaspedaal en de rem hield om het toerental maar hoog te houden zodat de motor niet zou afslaan. Met 2500 toeren, een bokkend onderstel door een centrifugaalkoppeling die constant aansloeg, en twee doodnerveuze passagiers zaten wij hem uit te leggen dat het een Daf was uit 1972.

Desondanks was het toen eindelijk zo ver!


Yes! we hebben het gehaald!


2400 kilometer met voor ons een nogal spannend einde.
Met een gevoel van opluchting verlieten wij Harwich en konden wij gedag zeggen tegen het Verenigd Koninkrijk.


Na een flinke tocht was ons nederig stulpje weer in zicht.








Met wat stoten en kuchen kwam de Daf gelukkig nog op gang om de boot weer te verlaten en heeft het ook de hele terugweg nog volgehouden.
Het was nu gewoon weliswaar weer gek om weer rechts te moeten rijden.


En met Rotjeknor weer op de blauwe borden konden wij een punt zetten achter deze reis. Ik sta er eerlijk gezegd enigszins van versteld hoe goed de Daf het toch heeft volgehouden. Bepakt en bezakt, door bergen en dalen, en toch doorpruttelen. De enige problemen die wij ondervonden hadden te maken met een aso hoge drempel wiens maker nog steeds aangeklaagd dient te worden, en ons domme verstand om te denken dat contactpuntjes zo vet vrij mogelijk moesten zijn en wij daarom dus die hele ontsteking met rem reiniger hebben zitten onderspuiten. Wat bleek, de as dient juist vettig te zijn, dus tja, dan is het niet zo raar dat die nok binnen een paar kilometer was weggesleten. Ook helpt het aardig om een voorraad puntjes mee te nemen. Nee, in plaats daarvan hadden wij pendel assen van 800 kilo en andere zinloze meuk achterin liggen. Ach, zo wordt je toch weer wat wijzer.



~Einde~


Als een extraatje heb ik voor de liefhebbers nog een audiovisuele samenvatting van de reis gemaakt. Onder het genot van een Brits deuntje.
[www.youtube.com]

Bedankt voor het lezen allemaal! Binnenkort keert het topic weer terug naar de orde van de dag. smileys with beer



Deze reis heeft het één en ander aangewakkerd bij ons; het is dan weliswaar afgelopen, maar onze zin om een rot eind te gaan pruttelen nog zeker niet.
Aanstaande zomer wil ik de grens wat verder op gaan zoeken, dit maal met mijn eigen trommel, en in mijn uppie.

Ik heb namelijk vernomen dat men auto's steeds milieuvriendelijker wil maken. Auto's zijn elektrisch, andere auto's probeerde men op waterstof te laten rijden, dus waarom niet kijken of ik mijn Daf op kernenergie kan laten draaien?

Maar waar kan ik het beste naartoe?

Ah! ik weet het.




Een stralende vakantie gaat dit worden.
Denk ik.


Hoop ik.
Onverwacht snel toch nog het laatste hoofdstuk. Leuk weer hoor. En zo zie je maar dat pluimvogels ook een Whatsapp groepje hebben om elkaar gauw op de hoogte te brengen waar wat te kanen valt.

Ik kijk al uit naar verhalen over je volgende reis (en/of eventuele reparaties en andere DAF-upgrades).
Ben benieuwd naar de resultaten van je volgende vakantie.
Fantastisch geschreven! Ik heb met genot gelezen.
Het blijft altijd een vreemd gegeven om in Engeland op de boot te stappen (andersom geldt ook trouwens) en dat je dan een paar uur later ineens weer 'gewoon' op Nederlandse bodem bent, dan is de overgang toch wel heel groot ineens. Vandaar dat ik ook het liefste via Dover/Calais ga, dan heb ik Frankrijk en België nog om weer een beetje te 'wennen'. smiling smiley
Ik kan alleen maar hiermee reageren:



Greetzz Renate.
Bedankt voor de leuke reacties, en uiteraard veel dank voor het lezen! smiling smiley

Er is al gelijk weer genoeg om over te vertellen. Allereerst weer terug naar de bruine trommel! Dit weekend was een speciale. Niet alleen ging ik hem weer uit de stalling halen, het is dit weekend ook precies een jaar geleden sinds ik hem heb gekocht. smileys with beer

Gisteren rond een uur of 11 zijn Clint en ik weer naar de stalling van Fred gereden. Na hem maanden niet meer gezien te hebben was ik toch weer licht euforisch bij het zien van de wagen.




Ik had verwacht dat het één grote stofbende zou zijn, maar dat viel mee gelukkig. Gek genoeg.
De accu kon gelijk op zijn plaats:


En toen kwam het spannende, heb ik er goed aan gedaan om de carburateur te reviseren? Zal hij nog starten, of überhaupt nog een beetje fatsoenlijk lopen? Maar één manier om achter te komen.
Spruitstuk even opschuren, pakking ertussen, en hopla, de carburateur kan er op.




Toen kwam het moment van de waarheid, doet ie het of doet ie het niet?
Het audiovisuele antwoord:
[www.youtube.com]

Waarom direct zo hoog in de toeren?
Nou, er zat iets vast ofzo want ook al plankte Clint het gaspedaal, de motor liep niet harder dan dit, en bij gas los viel hij direct stil. Zoals je een beetje kan zien duurde het ook niet lang totdat er ineens een rookwalm uit de motor kwam zetten met een brandlucht. Dit kan niet goed zijn. Ach, we probeerde hem toch nog een keertje te starten en warempel! de motor bleef nu gewoon draaien zoals normaal.
Ik hoefde alleen nog maar een beetje het mengsel en stationair af te stellen en de Daf pruttelt weer alive and kicking!

Carburateur revisie: Succes!

Desondanks is er duidelijk iets mis met de koppelingsschoenen, dus binnenkort gaat het hele blok er uit ter voorbereiding voor de reis naar Chernobyl.

Maar, intussen staat in elk geval de volgende reparatie op de to-do lijst!
Het sluitmechaniek van de deur is kapot...
Voor de boeven die meelezen; ga fietsen. De deur kan van buitenaf niet van het slot worden gehaald dus heb geen fantasieën over open deuren intrappen.
In het mechaniek is een radiaalveer, krulveer, of wat voor'n veer het ook is, afgebroken:




Daardoor kan de deur alleen nog worden geopend van binnenuit. Dus de komende dagen gaat het er erg stom uitzien wanneer mensen mij zien instappen.

Maar hoe kwam ik bij dat mechaniek? Nou simpel, je rukt eerst alles los wat vast zit van die deur:


En vervolgens til je al vloekend het hele raamwerk er uit:


Pas dan passen mijn tengels door die gleuf heen waar het sluitmechaniek zich in bevind.

Dus binnenkort kan ik dat onderdeel gaan vervangen. Geen idee of de Dafclub los zo'n veertje heeft. Ach, ik ga toch al een bootlading aan onderdelen bij hen bestellen.

Ten slotte heb ik ook nog even de luchtslang vanuit de kachelpot naar het luchtfilter vervangen voor één die niet bij de Praxis vandaan komt maar gewoon een echte kachelslang is.



Zo, dat ding was een doorn in mijn oog.
Met grote dank aan een Daf Club lid die mij deze slang gratis meegaf. thumbs up


Vandaag was het zo ontzettend mooi weer. Ik wou gewoon weer dolgraag met de Daf pruttelen. Laat het nou net zo zijn dat er nog geen kilometer verder een oldtimer meeting gaande was! big smile smiley Gratis toegang ook nog eens, dus hey, waarom niet?


Het is al leuk om zo af en toe een duimpje omhoog te ontvangen van een voorbijganger. Maar bij een oldtimer event is het toch ineens hele andere koek. Je voelt je zowat een filmster. Tientallen mensen die tegelijk naar je kijken en gelijk foto's beginnen te maken. Andere oldtimers die naar je zwaaien op de weg ernaar toe, en ineens veel meer duimpjes omhoog tijdens de rit omdat er ineens overal oldtimer liefhebbers in Rotterdam aanwezig zijn. Echt geweldig dit.

Het allerleukste vind ik nog wel wanneer je ouderen ziet met kleinkinderen, omdat zij uit de tijd komen waar Dafjes nog deel uitmaakte van het straatbeeld, en zij enthousiast die nostalgie naar hun kleinkinderen proberen over te brengen. Mensen die iets tegen oldtimers hebben zullen dit gevoel nooit kennen noch begrijpen. En dat is jammer voor ze. Als je iemands dag zo goed kan maken, dan is mijn dag ook goed.

En het werd alleen maar beter. Want ik raakte aan de klets met eigenaren van mijn kaliber droomautos:




Een aantal prachtige Lincolns stonden naast elkaar opgesteld. Een absurde confrontatie met hoe de Amerikaanse automarkt werd ontwikkeld tegenover de Europese. In Europa rij je een auto. In Amerika rij je sensatie.
Als een blij jongetje mocht ik even achter het stuur kruipen van de coupe.


Die stoelen.... Mijn hemel....
Mijn bips voelt nog aan alsof ik op een berg met puppies zit, zo ontzettend zacht dat die stoelen zitten.
In Daf handleidingen wordt gesproken over fauteuils. Ga stoeptegels tellen. DIT zijn nog eens fauteuils! De modernste Mercedes voelt nog niet zo lekker aan als je zit.

Op een dag Robin.... op een dag...


Dan tot slot nog even iets over de veelzijdigheid van een Daf. Clint had intussen eens behoefte aan wat anders. Een nieuwe Daf? Echt niet!
Nee, hij had iets eenvoudiger gevonden. Een oldtimer brommer! Hij had een één of andere Mobylette uit 65 (o.i.d.) op het oog.
Eén probleem: Hij stond in Kuinre. En dorp zo klein, als de riolering wordt aangelegd trekken ze een pak cocktail rietjes open.

Hij vond hem op Marktplaats op een donderdag. En je raad het, zo impulsief als dat wij zijn, moest en zou die brommer vanavond nog worden opgehaald. Clint hoefde het mij niet eens te vragen of ik stond al gereed om mee te gaan. Een bescheiden 160 kilometer vanuit Rotterdam. Ach, zo kan ik alvast wennen aan Oekraïne. Al is die heenrit 1700 kilometer ;_;
Dus die avond ben ik gelijk vanuit werk naar hem toe gegaan. Ik zag in de verte dat hij al bezig was met de Daf voor te bereiden:




De achterbank werd eruit gehaald en we gingen gelijk op pad.
Rond half 9 kwamen wij aan waar wij hem gelijk hebben meegenomen. Als je zo'n afstand getuft hebt dan weet je eigenlijk wel zeker dat je hem gaat kopen.




Als wij nu een ongeluk zouden krijgen, dan zou ik niet alleen dood zijn. Ik zou episch van de aarde gewist worden.

Met de Daf was niets mis gegaan, dus het verhaal blijft helaas kort. Maar, we hebben in elk geval weer een nieuw idioot voertuig ter beschikking. Al is deze site geen BrommerWeek. winking smiley


Oh by the way. Probeer NOOIT maar dan ook NOOIT zelf een voertuig over te schrijven via de RDW app, die zogenaamd zo makkelijk moet zijn. Het feit dat je een QR code moet scannen die door de app zelf op het scherm van de telefoon wordt weergegeven waarmee je aan het scannen bent zegt al genoeg over het meest waardeloze stuk programmeerwerk dat er ooit op deze aarde is uitgevoerd. De RDW app is dé reden waarom aliens nog geen contact met de mensheid hebben opgezocht. Oh, en de NFC kaartlezer zijn ze ook vergeten te programmeren.
Quote
Mr Rob
Vandaag was het zo ontzettend mooi weer. Ik wou gewoon weer dolgraag met de Daf pruttelen. Laat het nou net zo zijn dat er nog geen kilometer verder een oldtimer meeting gaande was! Gratis toegang ook nog eens, dus hey, waarom niet?

Had je echt niet door dat het een demonstratie was tegen het afsluiten van Rotterdam voor "vervuilende" oude(re) auto's?
Die meeting had ik wat over gelezen, ik vond het net iets te ver om even heen te gaan. Jammer, want ik had je wel even willen ontmoeten!

Die brommer in een Daf, hahaha! Dat dat past! ik zou er nooit om komen zo'n brommer in de auto te vervoeren.
Zojuist zowel deel 6 van de grote reis gelezen als het verslag van vandaag, briljant weer big smile smiley
Ik heb je avonturen in R'dam en het Verenigd Koninkrijk vanaf het begin gevolgd, heerlijk om te zien hoe voortvarend je te werk gaat en hoe enthousiast en vol humor je het weet te beschrijven. Briljante zelfspot heb je big smile smiley En nu gewoon naar Oekraïne, wow! Is het überhaupt mogelijk om met je eigen auto in de radioactief besmette zone te komen?

Ik ben best jaloers, ik ben zelf al van jongs af aan gefascineerd door de voormalige Sovjetunie-staten, maar ik vrees dat ik zo besluiteloos ben als jij slagvaardig, dus dat is er nog niet van gekomen smiling smiley
Leuk dat je Trommel weer uit de stalling is. Dan krijgen we vast weer vaker een update!



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 13-03-2017 20:00 door eeuwige_student.
Jahoor, repareren/restaureren/rijden maar. Wij lezen wel mee en lachen ons kapot ;-)
Volgens mij heb je iets gemist in Kuinre. Er is daar een restaurant waar diverse Dafjes staan winking smiley
[www.craneburcht.nl]
[www.flickr.com]
Hoi allen,
Het is weer eventjes stil geweest. Ik wou eerder reageren op de reacties, echter ging de tijd iets vlotter dan gehoopt, en waren de weken ook wat drukker dan ik mij had voorgesteld.
Is het de afgelopen weken ook stil geweest met de Daf? Tja… Laat ik het even heel kort samenvatten met deze foto:


Hoe doet ie het toch... Deze onderneming is momenteel nog in volle gang omdat ik vóór het einde van de maand het blok er weer terug in moet hebben voor de testrit naar Frankrijk, dus ik ben zo beetje iedere dag ermee bezig waardoor het verslag nog eventjes zal wachten. Maar, uiteraard staat alles volledig gedocumenteerd.
Sterker nog, ik heb mijn eerste poging gedaan om een videoverslag te maken, wat zo ongemakkelijk is als een zwangere vrouw feliciteren die eigenlijk niet zwanger is. Als iemand mij staat te filmen ben ik de beroerdste niet. Echter, zodra die cycloop van een camera mij als enige staat aan te gapen, sta ik net zo dom terug te gapen.
Maargoed, er is wat aan het uitrollen, dus het zal me benieuwen of het in de smaak valt. Het heeft in elk geval geen hyperactief Youtuber-Vlog Prankster-Enzoknol-ADHDer gehalte waar ik een schurfthekel aan heb omdat het mijn hartslag omhoog haalt.

Anyway, ben inmiddels ook een poosje bezig met wat anders dat bijna klaar is. Ook hierbij heb ik geen idee hoe het bevalt. Omdat ik er steeds meer lol in begin te krijgen om dit soort verhalen te typen en om straks de reis naar Chernobyl overzichtelijk te kunnen documenteren heb ik samen met Clint de website [www.daffert.nl] geregistreerd.


Hij is momenteel nog in maintenance modus, maar kan denk ik voor het weekend de lucht in.
Het is als het ware een verzamel site voor alle onzin die ik sta uit te kramen en bied de mogelijkheid om stukjes te schrijven die niet zoveel relevantie hebben op dit topic, maar ik wel zin in heb om te tikken. Ik heb ook mijn schaamte verkocht en ook wat social media accounts eraan gehangen. Zoals Twitter, Facebook en zelfs….. vergeef mij…. Instagram….. Die nu al blijkbaar erg succesvol zijn, want ik uploade een blanco foto op instagram van wat pixels op mijn beeldscherm om het account te testen, en heb nu al drie volgers. Goede compositie gok ik?
Betekend dit het einde van mijn verhalen hier op Autoweek? Ga fietsen, echt niet! Ik heb ook expres geen comment systeem aan de site vast geknoopt, zodat de levendigheid hier blijft en eventueel op social media voor de mensen die niet via dit forum aan het volgen zijn.

Afijn. Tot zover dus even de stand van beunzaken. Binnenkort zal de motor revisie in meerdere delen verteld worden.

Allereerst weer veel dank voor de leuke reacties!

@cirKel,
Ik kwam er eerlijk gezegd pas de avond ervoor achter dat deze dag was georganiseerd, en die ochtend pas achter dat het over een milieu-protest ging. :P


@D-C,
Bedankt! Tot mijn verbazing werd het zelfs enigszins aangemoedigd om met je eigen auto te komen omdat het goedkoper zou zijn en makkelijker met de planning i.v.m. de beschikbaarheid waar je anders mee te maken hebt. Toen ik daarachter kwam maakte ik meteen het besluit; ik ga er naartoe!
De drone was wat lastiger omdat niet alle organisatoren een vergunning kunnen krijgen om daarmee te mogen vliegen binnen de zone. Na wat mailtjes is dat gelukkig ook goedgekomen.

Om in de juiste sfeer te komen heb ik ook een grappig instrument in huis gehaald; een originele Geigerteller van het Poolse leger uit 1972 die nog werkt.




In werking:
[www.youtube.com]

Accuraat zal hij niet meer zijn, maar er is natuurlijk niets toffer dan het welbekende tikkende geluid te horen bij de aanwezigheid van radioactief materiaal. Binnen de zone krijg je verplicht een digitale dosimeter mee die je altijd bij je draagt. Deze geigerteller gaat dan ook alleen mee voor het idee. Ik sjouw me notabene een hernia met die kist.

@72grande,
Ha! mooie foto! Leuk dat je hem bent tegengekomen. Op dat moment zat ik waarschijnlijk aan de andere kant van het evenement te koekeloeren naar lompe bakken. :P

@danny1995,
Klopt, ook hierbij hadden we het pas door toen wij er waren. De verkoper van de brommer vertelde ons dit, al hebben we zelf niets gezien omdat het pikke donker was en wij direct de hoofdweg weer opgingen. Maar het was wel erg toevallig dat precies hier zo’n Daf tocht organisator zit. smiling smiley
Hier zit een zakelijk meesterbrein van heb ik me jou daar. winking smiley


Ik zie het al, je gaat de knipperlichten vervangen door handbediende exemplaren!
Wat een ontzettend vermakelijk topic.
Ga alsjeblieft door met je avonturen met je Daf zo mooi beschrijven!
Dank! big smile smiley

@eeuwige_student,
Dat was nou net de verassing. ;_;
Maar, er is een plot twist! Deze handen werden niet in 6 volt geleverd. Dus ik heb een ander accessoire geïnstalleerd wat de wieldoppen vast houdt tijdens het rijden.


Inmiddels is de site de lucht in!
Er staat nog niet gigantisch veel op. Maar dat komt vanzelf wel. Ik hoop dat het wat is.
Quote
Mr Rob
Inmiddels is de site de lucht in!

Mooi geworden! Ga ik volgen!
Allemaal even hard blazen, dan is het stof wat sneller van het topic gewaaid!

We zijn inmiddels een maand verder. De reden dat ik nog niets heb kunnen plaatsen in de tussentijd is omdat er zoveel gebeurde dat ik er gewoon simpelweg geen tijd voor had. Maar, de rust is wedergekeerd, dus aanschouw de volgende reeks reparatieverslagen met een inimini reisverslag er achteraan. Bestaande uit zo'n 6 (of meer) verslagen waaronder één poging om alles op bewegend beeld vast te leggen in plaats van een paar foto's met dit soort lulkoek.

Er veranderd alleen één dingetje. Voortaan zal ik alle reparatieverslagen op Daffert.nl posten en hier vervolgens naartoe linken. Dit heeft een paar redenen.
De eerste is dat ik er helemaal klaar mee ben met het uploaden op hostingssites. Deze verslagen bestaan uit vrij veel foto's wat ertoe leidt dat ik telkens een bombardement van upload errors over mij heen krijg en alles stuk voor stuk moet nalopen om te controleren of alles wel is geupload.

De tweede reden is dat ik deze verslagen online veilig wil bewaren. Hoe graag ik het zou willen, is dit forum niet van mij, en heb ik geen controle over hoe lang topics bewaard zullen blijven. Ik heb meermaals meegemaakt van andere projecten die ik deed dat door een forum "overhaul" alle oude content werd gewist, wat ik nu wil voorkomen. Ook hebben image hosting sites nogal eens de neiging om spontaan de sluiten. Ik kan natuurlijk hetzelfde verhaal overzetten hier naartoe, maar dan dienen alsnog de afbeeldingen extern geüpload te worden en ook de html code dient naar forum code omgezet te worden, wat alleen maar dubbel werk is.

En tot slot zal het ook wat plezanter zijn voor de lezers om alle verslagen los te lezen zonder daarvoor eerst een topic pagina van 20 posts en 300 afbeeldingen in te moeten laden. Hoe vaak ik wel niet meemaak dat ik iemand een paar foto's van mijn meest recente verslag wil laten zien, en eerst 10 minuten moet wachten omdat de webpagina als een gabber op en neer zit te springen door afbeeldingen van drie andere verslagen die nog worden ingeladen ergens bovenaan.

Ik hoop niet dat die verandering vervelend is, want dat is natuurlijk niet de bedoeling.



Goed, Wat is er allemaal gebeurd intussen?
Nou, dit is gebeurd:


Een paar honderd euro lichter, en zo'n 1200 kilometer erbij op de teller.

De afgelopen maand heb ik ter voorbereiding van mijn trip naar Chernobyl het motorblok van m'n trommel deels gereviseerd. Alles behalve de cilinders is uit elkaar gehaald, deels vervangen, ontroest en weer strak in de lak gezet. Hierover zal ik binnenkort het eerste verslag plaatsen. Tot dan!
Bij deze het eerste verslag van de motor revisie. Binnenkort zal het tweede deel volgen m.b.t. de eerste onderdelen die aangepakt gaan worden, en uiteraard de voorafgaande demonteer werkzaamheden.
[www.daffert.nl]

Wat een klus weer! Ben benieuwd naar het vervolg!
Echt man zwaar respect nog steeds. Maar het is en blijft de ideale manier om te leren. Gewoon doen, logisch nadenken, zo lastig is t niet. winking smiley
Zou de 2 cilinder gebaseerd zijn op de 2CV van Citroen?
De blokjes lijken verdacht veel op elkaar.
Misschien zijn er bepaalde onderdelen in/uit wisselbaar.
Mooi verslag weer!

De boekhouder in mij kan het alleen niet laten: hoe kan een terugweg langer zijn dan een heenweg?

Verder is het maar goed dat we je een tijdje geleden overgehaald hebben om dat piano-verhaal te vertellen, anders had je dat nu alsnog moeten doen spinning smiley sticking its tongue out
Dank voor de reacties! smiling smiley

@Pauli,
Je zou het haast denken. Toch zit er verschil tussen zo beetje alle onderdelen, wellicht met uitzondering van de ontsteking. Ook de cilinderinhoud verschilt -als ik het goed heb- met ongeveer 200cc. Maar, ik ben er wel van overtuigd dat als je weet hoe een 2CV blok werkt, dat je ook zo een Daf blok uit elkaar kan trekken, want de techniek blijft natuurlijk hetzelfde.
Het blok van de Panhard PL17 lijkt er ook aardig op.

@PM,
De terugweg wil ik via Slowakije en Tsjechië of Oostenrijk gaan, zodat ik ook nog even een beetje mooie omgeving kan waarnemen. Het stuk door Duitsland en Polen is alleen maar rechtdoor en tot zover ik weet niet echt een omgeving om nou bepaald emotioneel van te worden. En Oekraïne.... Ik moet mij meer zorgen maken dat ik verongeluk omdat ik tijdens het rijden in slaap val dan dat ik met een dronkaard te maken heb. Waar je Google Streetview ook neer gooit, het is allemaal kaars, en kaars recht met allemaal bomen, en af en toe een weilandje tussendoor. Lang leve de cruise control.
Dus ik hoop door die andere landen heen even wat meer heuvels en kronkelweggetjes tegen te komen. Gelukkig zijn er in het zuid-westen van Oekraïne ook nog wat bergen te zien.
Dus vandaar die extra kilometers :P
Gij zij goe bezig Robke! thumbs up

Ik hoop zo dat vriend Bradley/Braadslee/MrBradge/Twingo001 aka de Twingofluisteraar van Hilversum hier meeleest. Dit topic is het bewijs dat je met 2 linkerhanden, 0 inzicht, een gezond doorzettingsvermogen en een hoop eigenwijsheid toch een heel eind kan komen.
Ik ben niet zo zeker van die 2 linkerhanden en 0 inzicht. Volgens mij valt dat reuze mee. winking smiley
Ontzettend leuk verslag weer smileys with beer Begrijp ik nou goed dat je nu al bezig bent aan je reis? Of wordt dat van de zomervakantie?



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 17-05-2017 10:56 door BleuZ NL.
Augustus komt het moment van de waarheid. smiling smiley
Voordat ik ga wil ik de vario nog even nalopen zodat ik met een gerust hart die kant op kan. Het gaat nog een uitdaging worden met het weer. Want halverwege augustus is het temperatuur in Oekraïne gemiddeld 20 graden. En in Chernobyl moet je volledig gekleed zijn (geen blote armen of benen), de ramen van de auto mogen niet open en de ventilatie moet ook dicht. Dusseh... ja. Dat wordt wat.
Anonieme bezoeker
Re: DAF 44 Oldtimer - Dagelijks gebruik in Rotterdam
17-05-2017 12:36
Toen je net op het forum kwam had je de voorkeur voor een Amerikaanse oldtimer.
Na advies op dit forum heb je toen gekozen voor een Daf.
Hoe kijk je nu tegen die keuze aan?



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 17-05-2017 12:37 door spyderweb.
Goede vraag! smiling smiley
Ondanks dat ik die lompe Amerikanen nog steeds écht geweldig vind en er nog met regelmaat naar zit te koekeloeren op Marktplaats, ben ik achteraf toch erg blij dat ik voor het tegenovergestelde heb gekozen. Om te beginnen qua parkeren, dat had ik gewoon nooit gekund hier in Rotterdam. Ik had destijds nog weinig besef van het formaat van die bakken, maar toen ik er een paar in het echt had gezien viel mij pas op hoe reusachtig ze zijn. Je hebt echt bekant 2 parkeervakken nodig om hem ergens tussen te willen zetten, en dan nog staan je wielen ver naast de streep. Als ik mij bedenk dat ik met de Daf al met regelmaat moeite heb met insturen, omdat de één met zijn kont over de streep staat en de ander met zijn neus, dan was dat met een Cadillac gewoon onmogelijk geweest.

Dan is het de kostprijs. In principe had ik wat geld bij elkaar kunnen rapen om iets van rond de 6000 euro te kopen. Maar, dan had ik als een kluizenaar moeten leven omdat voor dat bedrag de staat van de wagen ongeveer gelijk ligt aan als hoe ik mijn Daf kocht. Gezien de duurdere onderdelen, had ik dat niet kunnen betalen. Overigens, gezien mijn tekort aan kennis van autotechniek destijds, was een Amerikaan een stuk moeilijker geweest om uit te zoeken en om aan te sleutelen.

Maar dat is nog niet eens het belangrijkste van waarom ik de Daf zo leuk vind, want dat is het stukje cultuur en het imago dat aan dit ding hangt. Half Nederland heeft vroeger een Daf gehad, dus zijn we er veel meer mee verbonden dan met een Amerikaan. Elke keer weer als ik wordt aangesproken vind ik het leuk om te horen hoe zo'n trommel een indruk bij iemand heeft achtergelaten. Laatst was bijvoorbeeld een oud vrouwtje van dik in de 70, al niet ouder, helemaal door de dolle heen van het zien van mijn Daf. Dat maakt niet alleen m'n eigen dag goed, maar ook dat van de medemens. Daarbij is het karakter van zo'n knullig wagentje ook iets waar ik lol van kan hebben. De Daf heeft een uitstraling die geen Amerikaan kan evenaren. Dat is ook één van de redenen dat ik zo graag met de Daf naar Chernobyl wil.
Ik bedoel, kom op, hoe stom ziet dat er straks uit? Geen bus, geen truck, geen SUV, geen sjieke slee, jeep of Land Rover, maar een Daf die daar straks door de straten van Pripyat heen pruttelt. :P Je kan zo op die manier een trip die vele al gemaakt hebben nou net een tikkeltje unieker maken. Ik denk ook dat niet alleen voor Nederlanders, maar ook mensen in andere landen het een stuk bijzonderder is om te zien dat ergens een Daf rond rijdt. Zeker op verre stukken waar je ze nooit zou verwachten is het haast surrealistisch om te zien. VW T1 & 2 busjes zie je overal wel, maar een Daf daarentegen kent men amper en zou ook de laatste auto zijn die mensen zouden uitkiezen om mee op reis te gaan.
Van de tientallen mailtjes die ik heb uitgewisseld tijdens het regelen van de trip, is zo beetje de helft over de Daf gegaan. Die discussie was korter geweest als het een bekende oldtimer was geweest.
Ik hoop dat deze trip bevalt in m'n eentje. Want er zijn nog zat andere rare plekken waar ik dit ding wil parkeren.
En Deel 2 staat er op!
[www.daffert.nl]



Het volgende verslag dat hierna komt zal mijn eerste poging zijn om er een videoverslag van te maken. Hopelijk valt het een beetje in de smaak, en anders ga ik gewoon weer lekker terug naar ouderwets foto's maken. Omdat ik nog niet weet hoe het zal uitpakken is dat voorlopig ook het enige videoverslag, en zal de rest erna weer uit foto's bestaan.
Tot die tijd, weer veel leesplezier met dit verslag!
Wauw, goed bezig man! En het leest weer heerlijk weg!
Heerlijk leesvoer. Blijf maar doorkomen met die linkjes!
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.