DAF 44 Oldtimer - Dagelijkse belevenissen

Gepost door Mr Rob 
Haha, dat begon al lekker. Leuk stukje wel weer. Ben heel erg benieuwd naar het vervolg!
Prachtig verhaal natuurlijk weer! Ik zit nu al in spanning te wachten op deel 2.

Misschien vertel je daarin ook hoe het kwam dat er eerst (op de boot) een donkerblauwe kentekenplaat met opgelegde cijfers/letters op de Daf zit, en later (bij de Engelse telefooncel) ineens een nieuwer lichtblauw model met gestanste letters/cijfers?



Overigens een bijzonder kenteken, namelijk een waarin meerdere autotypes verwerkt zitten: Fiat of Mini 850 en VW Up!
Geweldig, dit waren nog maar twee dagen... Ik kan niet wachten op meer van je reisavonturen!
Oh daar zit helaas geen ander verhaal aan vast dan dat het een optische illusie is. :P
Er zit een beetje vreemde verf op die plaat die met bepaalde belichting zwart of donkerblauw kleurt.
Hier een closeup waarop het relief iets beter te zien is:


Wel een grappig detail. Het was mij zelf nog niet eens opgevallen. big smile smiley
Leuk een vakantie feuilleton. smileys with beer

Greetzz Renate.
Damn, dat lijkt me een leuke vakantie zeg! Wel erg spannend zo in de open natuur, en ik kan me heel goed voorstellen dat je zo niet veel hebt geslapen nut smiley
Leuk, ben benieuwd naar het volgende idee. Blijkbaar werkt het verwisselen van trabanten en dafjes dus 2 kanten op. Het aantal keren dat mijn trabant voor een daf is uitgemaakt kan ik ook niet meer tellen.
Zo, we zijn weer een tijdje verder. Door de kerst e.d. had ik even weinig tijd om te kunnen typen, maar we kunnen weer door!


Een Daf te ver, Deel 2
~Welk gat zijn we nu weer in beland~

Omdat wij de trommelrem hadden afgenomen, en er achter kwamen dat wij geen splitpennen hadden meegenomen, heeft Clint maar creatief twee tie-rips tussen de nok gedouwd. De oude splitpennen lagen helaas in 14 stukken.


Dit hoorde eigenlijk nog bij het vorige verhaal, maar ach.

By the way, voor de geïnteresseerde, dit was de plek waar wij hebben wild gekampeerd:
[www.google.nl]


Maandag 1 augustus

Nu het eindelijk licht was konden wij ons ook eindelijk eens oriënteren. Wat bleek, wij reden recht op Cambridge af terwijl wij daar niks hadden te zoeken. Wij moesten naar King's Lynn en daarna naar Boston. De Britse Boston.

Onderweg bij de pomp zagen we nog een leuke Bentley staan. Blijkbaar een zeer goedkoop model vanwege ruk kwaliteit o.i.d. Net als de Rolls Royce Silver Shadow, maar daardoor wel erg betaalbaar.... hey hey! ik zeg niks!


Bij de pomp zijn we van plaats omgewisseld en mocht ik hier voor het eerst proberen links te rijden, met nog geen half jaar rijervaring.


Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ik iedere afslag verkeerd zou pakken en kinderwagens zou scheppen van baby's die nog geboren moeten worden maar vreemd genoeg vond ik het eigenlijk niet eens zo absurd. Oké het is raar om ineens constant links aan te houden, en op wegen met meerdere banen ben je onbewust toch geneigd om op de meest rechter baan te blijven hangen, maar al die horror verhalen over dat het te vergelijken is met alsof je stuur verkeerd om draait zijn naar mijn idee onzin. De enige uitdaging is eigenlijk dat je stuur aan de verkeerde kant zit en daardoor je zicht beperkt, maar met een Daf is dat verschil toch amper te merken.

Na een rit van een paar uur kwamen we aan in Mablethorpe. Een dorp zo klein, als de straten vies zijn zetten ze het in de vaatwasser.

Waarom eigenlijk naar Mablethorpe? Nou, niet alleen staat het tussen 9 en 5 op de kaart, er ligt een prachtig omheinde camping. Met toezicht. En andere mensen. Er waren ook redelijk wat kinderen, dus als er spontaan ineens een grizzlybeer uit het toiletgebouw komt zetten worden die als eerst opgevreten en hebben wij onze tent alweer ingepakt tegen de tijd dat ie daar mee klaar is.

We kwamen nog net op tijd aan en een vriendelijke oude man leidde ons naar een keurig gemaaid stukje gras.




Hier kon ik rustig met een hartslag van 60 mijn tent de lucht in werpen. Ook was het toiletgebouw weer een verademing. Je mist het gelijk.

Zo wisselvallig als dat dat smerige Engelse weer is moesten wij voortdurend rekening houden met regen. Hier had ik mij al op voorbereid:


Bij de Hornbach heb ik 4 aluminium buizen gehaald van 1 meter. Twee hadden een iets kleinere diameter die precies in de grotere kon schuiven. Met een slangklem kon ik hem op zijn plaats bevestigen. Vervolgens heb ik een afdekzeil gehaald die wij met wat scheerlijntjes konden vastzetten. De andere kant hebben we vast gemaakt door deze tussen de deur van de Daf te drukken en aan de regengoot met klemmetjes vast te maken. Maar hoe grijp je dan iets uit de auto? Gewoon. Raampie open!

En zo konden wij droog van onze Guinness genieten.




Ondertussen stond het zeer exotische eten ook al op de gril.


Die avond ben ik als een draak wezen douchen en heb er zo lang onder gestaan dat de camping boiler zowat ontplofte. Hoe fijn om weer binnen de bebouwde kom te zijn.
....Maar niets was minder waar.

Met een spanwijdte van 8,5 meter kwam er toch ineens een mot mijn douchehokje binnengevlogen... Dat beest was zo groot, hij had zelf een krant meegenomen om mij mee in elkaar te slaan.
Gewapend met een handdoek probeerde ik dit mythische wezen van Bijbelse proporties uit de lucht te spanken en verbouwde het halve toiletgebouw tijdens het proces.

Toen ik met mijn luchtafweer geschut dit beest heb weten te verjagen dacht ik rustig verder te kunnen douchen. Maar nee, de wacht werdt gewisseld met een nog groter kreng van een vliegend stuk tuig. De mug.
Ze zeggen dat je van een mug geen olifant moet maken... Dat gaat nogal moeilijk als de mug al groter is dan een olifant. Mijn halve stapel kleding waaide uit dat hok door de luchtverplaatsing van die enorme wieken, het leek wel Apocalypse Now.
Terwijl ik mijn Kung Fu, Joehietsoe en wat andere moeilijke Chinese woorden zat uit te oefenen vloog dat vliegende kreng recht op mijn harses af. Ik dook zo snel omlaag, ik heb nog kramp in mijn nek.
Uiteindelijk wist ik deze Apache te overmeesteren en terwijl ik hem in de houdgreep hield vroeg ik wie hem achter mij aan had gestuurd, maar hij was al overleden voor hij kon antwoorden, dus ik heb hem in het doucheputje geflikkerd.

Gebroken na deze intensieve strijd kon ik gelukkig eindelijk goed slapen zonder enge geluiden om mij heen.


Dinsdag 2 augustus

Vandaag bleven wij nog een dagje op de camping. Althans, wij hadden gepland om een garage te gaan zoeken die ons kon helpen met de kapotte achterbrug.

We hadden een aparte vakantie kunnen houden in de tijd die wij bezig zijn geweest om een garage te zoeken die ons kon helpen. Overal hadden ze een wachttijd van minstens 1 week. Dat gaan we dus even niet doen.

Ons werd aangeraden om naar Louth te rijden, omdat daar flink wat garages zouden zitten maar ook daar vertelde de één na de ander ons dat er geen tijd was.

Toen keek ik naar de lucht en zag ik heel toevallig dat er allemaal planeten ineens in één lijn lagen. En dat klopte ook.
Heel toevallig stopte wij naast een andere auto op de parkeerplaats van een benzinepomp. Daar werden wij aangesproken door de bestuurder van die auto over wat voor'n boeiende wagen wij hadden en dat hij deze nog nooit eerder had gezien. Wij vertelde hem dat wij bezig waren om een garage te zoeken omdat de achterbrug gescheurd was. Wat bleek, de beste man was de eigenaar van een oldtimer garage niet ver vandaan en hij wou ons nog helpen ook!

We reden achter hem aan en inderdaad, niet veel verder op kwamen we aan bij Empire Classics. Een klein garagetje in een bedrijventerrein naast een Aldi.


Ze moesten nog eventjes een T1 busje aan de praat zien te krijgen maar konden daarna gelijk met de Daf aan de gang. We hadden dus even wat tijd om Louth in te wandelen en daar wat te gaan vreten.



Een paar uurtjes later was het zo ver. De Daf werd op de krik gezet en het herstel begon.


De krik drukte de twee delen weer tegen elkaar. Met de haakse slijper heeft hij alle troep weggehaald.


Voor het lassen moest hij even een klem op de nok van de as zetten. Die prachtige tie-rips die wij eerder hadden aangebracht vielen als twee versleten prostituees op de grond. Tot zover het nut van die dingen...

Vervolgens een dikke las er overheen:




En terwijl de vakantiekracht nieuwe tectyl aanbracht kon m'n maat er weer een fatsoenlijke splitpen tussen drukken.


En klaar is kees:


Voor €30,- konden wij weer verder en kregen wij nog een handje vol extra splitpennen mee voor de zekerheid. Echt een koopje. Super tof dat zij dit voor ons wouden doen en hoe toevallig kan het wezen dat wij hem tegenkwamen.

Later op de middag kwamen we weer terug op de camping waar intussen de wind was gekeerd en met 360 KM/u waaide.


Die avond heb ik nog even een skeere 80's kantoor decoratie foto gemaakt van een ontroerende lucht.

Het enige wat nog mist is een lege spreuk over dat je iets moet doen met je leven zodat hij op het Facebook profiel van een sociaal onzeker persoon geplaatst kan worden.

Woensdag 3 augustus

Bepakt en bezakt konden wij onze route weer vervolgen.


Voor de geïnteresseerde, hier is de locatie van de camping:
[www.google.nl]

Na een korte stop aan het strand van Mablethorpe zaten wij weer op de weg richting Scarborough.




Daar eenmaal aangekomen werd het ineens duidelijk wat men bedoelt met het veelzijdige landschap van Engeland. We hadden het idee alsof we ergens aan de Spaanse kust zaten.


Bezaaid met oude architectuur en kronkelweggetjes.


Het mooie van dit strand is dat j.... wacht eens.. wat is dat daar... OH MIJN HEMEL


Wetenschappelijk bewijs dat een zwart gat bestaat. Zelfs de zwaartekracht werd er door beïnvloed.

Anyway, iets bijzonders wat mij opviel was dat de promenade van Scarborough bezaaid was met bankjes. Dat an sich was al apart, maar op ieder bankje stond een gedenkplaatje van een overleden persoon. Ik vraag me af wat het verhaal er achter is, want ik kan mij niet voorstellen dat zij bij elke overledene een bankje neerzetten. Je kan je kont straks niet keren. Sommige mensen kunnen het nu al niet eens.




Op de promenade nog even gauw een bakkie pleur.


En daarna konden wij weer verder langs de kustlijn via Whitby en Redcar. Dit stuk vond ik één van de tofste routes die wij hebben gereden. Het uitzicht is prachtig en de dorpjes zijn gezellig.


Eén nadeel van zo'n mooie heuvelachtige kustlijn rijden met een Daf; op elke heuvel mag je even gaan stoppen om die 18 kilometer aan file die je veroorzaakt hebt er even langs te laten gaan en om de motor af te laten koelen. Want door het constante geklim in hoge toeren werd het ding bijzonder heet.


In Saltburn-by-the-sea hadden wij weer even een tussenstop gemaakt om wat te kanen. Vreemde was, er was behoorlijk wat volk en wij hadden helemaal geen parkeerproblemen.


Wij konden hem zo neerzetten. Op een mooi plekje zelfs nog ook.



Echter pas bij het wegrijden kwamen wij er achter dat wij geparkeerd stonden op het terrein van een botenstalling wat verboden terrein was. Oeps. Ach, niemand heeft ons gezien.

Niet ver daar vandaan ligt Middlesbrough. Ik moet eerlijk zeggen. Dit is het meest industriële stuk industrie dat ik ooit in mijn industriële leven heb waargenomen. Gigantische fabrieken over duizenden vierkante kilometers staat hier verspreid. Combineer dat met grauwig ballenweer en je voelt je alsof je midden in de industriële revolutie zit.


Touwens, iets anders. Met name daar kom je behoorlijk wat aso hoge vrachtwagens tegen. Het slaat nergens op.


Oké niet zo hoog. Maar nog steeds flink hoge vrachtwagens rijden daar in Engeland.

Dat die dingen niet omwaaien. o_O

Eenmaal Hull voorbij gereden zagen we eindelijk onze eerste bestemming op de borden staan:
Cockle Park.



Nee wacht, het was Alnwick.
Tot de volgende keer.
Haha wat een heerlijk verslag. Die links met campings kan me nog van pas komen.

Het VK is heel veelzijdig, en jullie hebben een mooie rit gemaakt. Ik ben benieuwd naar het vervolg.
Bekend terrein, leuk verslag ook.

Jammer dat jullie het Bubblecarmuseum in Boston overgeslagen hebben. Ze zouden jullie er met open armen hebben ontvangen.
Dank weer! Heb je nog gekeken naar Petticoat? Had een hoog Daf-gehalte, vooral in de twee laatste afleveringen smiling smiley
Zeker een heel leuk verslag! In GB geldt geen hoogtebeperking voor vrachtwagens
in tegenstelling tot bijvoorbeeld ons land (4 meter).

Ben heel benieuwd naar het vervolg van jullie avontuur!
Geweldig verhaal. Ik moest bij het zien van de foto van die hoge vrachtwagen meteen hieraan denken:

Bedankt iedereen!

Haha, ik heb dat stukje van Top Gear weer even terug gekeken. :P
Dat verklaard een hoop waarom die vrachtwagens zo hoog zijn. Toch wel bijzonder in Engeland als je ziet hoe hard het daar kan waaien.

@stoterstangen90,
Hé jakkes, we hadden geen flauw idee dat dit bestond. Zeker voor ons inderdaad de moeite waard geweest om even een kijkje te nemen. Bedankt voor de tip in elk geval! Zo hebben wij in elk geval nog weer een reden erbij om ooit weer eens naar Engeland terug te gaan.

@cirKel,
Ik heb er even doorheen geneusd en er zitten inderdaad wat trouwe ouwe in. Zonder beunwerk, dat wel! big smile smiley


En de reis gaat weer verder:

Een Daf te ver, Deel 3
~tis net echt~

Woensdag 3 augustus

Na een aantal honderd kilometers gereden te hebben kwamen we eindelijk aan op onze eerste bestemming: Alnwick.


Deze tent verdient even een korte geschiedenis les zodat je weet waar de fuss over gaat.



Terug in 1912 was Titanic nog helemaal niet populair of een hoog behandeld item op nu.nl . God kon hem nog gewoon zinken en de enige reden waarom deze schuit als "Grootste schip op aarde" werd beschouwd was omdat ze veel te veel meubels van Leen Bakker aan boord hadden gedragen.
Maar waarom dan?
Nou, er bestonden nog twee schepen, nouja, bijna. De 3e was nog in de maak. Je had de Olympic, Titanic en Gigantic. Die laatste is wegens politieke correctheid omgedoopt tot Britannic. Zelfs toen hadden ze al last van watjes in de politiek.
Deze drie honken staal noemde men de Olympic Class. Vernoemd naar de eerste die gemaakt werd. Dus, zoals je mag verwachten ging alle aandacht naar de Olympic voordat Titanic met de eer er vandoor ging. Dit schip was grotendeels identiek m.u.v. wat aanpassingen. Eens in het jaar komt er dan ook altijd weer een domme krant of website aanzetten met een achterlijke theorie over dat Titanic en Olympic waren omgewisseld wegens verzekeringsfraude. Als je dit ooit leest, ga direct door naar de horoscopen, want die zijn nog geloofwaardiger.

Anyway, ik dwaal af. Een hele boel Titanic foto's waren dus eigenlijk van de Olympic. Deze schuit is de enige van de drie die niet naar de bodem is gezonken en heeft het tot de jaren 30 volgehouden waarna die is omgetoverd tot theelepeltjes en Dolce Gusto machines. Bij de sloop van dit schip is gelukkig een hele boel aan interieur gespaard gebleven. Ook ik zelf heb een stukje houtwerk thuis liggen, maar dat is niets vergeleken met wat de White Swan Hotel in Alnwick heeft.

Dit is de 1e klas Lounge aan boord van de Olympic. Hoe weet ik dat? Het staat er onder.

Exact dezelfde ruimte als deze was ook aanboord van de Titanic geplaatst en is ook in de James Cameron film een paar keer getoond.

De eigenaar van dit hotel was zo vriendelijk geweest om bijna al het houtwerk van deze ruimte over te nemen en dit in hun restaurant te plaatsen. Je hebt dus bijna een volledige replica van deze ruimte te bezichtigen. Alleen is het geen replica, maar ook gewoon echt deze zelfde ruimte. Echter niet meer op zee. Dat dan weer niet.


Toen wij aankwamen stapten er gelijk twee man op ons af om een foto te maken met de Daf. No problemo!


Eigenlijk wouden wij alleen die ruimte bezichtigen, maar ik was wel toe aan een goed bed dus we zijn voor €130,- (o.i.d.) een nachtje blijven slapen.


Geen mot of mug te bekennen!


In het trappenhuis was al gelijk wat anders kenmerkends te zien. Stukken railing van "The Grand Staircase", wat de wereldberoemde trap is waar de glazen koepel boven hing. Ook meermaals getoond in de 1997 film.


Zelfs met zo'n lelijkerd op de achtergrond ziet het er nog mooi uit. Dat is pure kwaliteit, dat zeg ik je.


Toen was het moment aangebroken:

Diner in het restaurant.

Speciaal voor ons was iedereen weg gegaan. Nee, het was daar gewoon uitgestorven. Alsof iedereen naar de reddingsboten was vertrokken.


Clint moest gelijk met zijn tengels aan alles zitten wat open of dicht kon.


Terwijl ik mij zat te bezatten.


Om daar in die ruimte te zitten voelde heel raar. Sinds mijn elfde hou ik mij al bezig met de Titanic. Ik heb deze ruimte zelfs ooit in 3D nagemaakt voor een computerspelletje. Het voelt dus nogal onwerkelijk om nu fysiek in die ruimte te zitten. Geen namaak, maar echt het werk van de mensen die het oorspronkelijk gemaakt hebben.

Tijdens het eten heb ik ook voortdurend om mij heen zitten kijken. Zelfs al heb je niets met Titanic, het houtwerk alleen al is een bijzonder merkteken van een vergane ambacht uit een tijd die lang voorbij is.

Uiteindelijk hebben we nog even wat authentieke foto's bij de open haard gemaakt. Dit was eigenlijk de enige reden waarom wij een gilet hadden meegenomen.

meer dan honderd jaar later staat deze achterlijke debiel tegen dezelfde open haard te leunen als die op die foto daarboven.

Locatie:
[www.google.nl]

Blijkbaar was er nog een kasteel in Alnwick dat nogal populair is door meerdere films waaronder Harry Potter, waar iedereen ons over vroeg toen wij weer terug waren. We zijn daar niet geweest. Oeps. Sterker nog, wij waren er niet eens van bewust toen wij in Alnwick waren.

Nee, wij waren inmiddels naar schapen aan het kijken op een mooie landweg richting Cairnryan.

Donderdag 4 augustus


Als je goed kijkt, kan je zien dat één van die schapen een zonnebril draagt.



Blijkbaar reden wij door een natuurreservaat. De route was fantastisch.




Zo her en der zag je een stukje land van een passief-agressieve boer die tegen het kappen van bomen was.


Het enige wat jammer was van deze route; Het liep dood.
Daar kwamen we na tig kilometers pas achter aan het uiteinde van de weg. We konden dus het hele pokke eind weer terug rijden. Ach, nu mocht ik even achter het stuur!

Op een heel kort stukje snelweg dat wij pakten richting Glasgow zagen wij nog andere Nederlanders in de verte, met de Kip Kompakt!

Je weet dat je caravaninhoud klein is wanneer je je ligbed aan de buitenkant moet vastbinden.

Die hele omgeving tussen Alnwick en Cairnryan was episch. Juist omdat die bergen kaal waren leek het nog groter dan het werkelijk was.


God weet waar wij intussen waren beland, maar de zon ging laag hangen dus het was tijd voor onze volgende wildkampeer ervaring.
Aangezien ik de vorige keer helemaal krankjorum werd van die bosrand waar wij tegenaan zaten, was ik blij dat we in een omgeving zaten waarin elke berg kaalgeschoren was...

....Ik haat mijn leven...


Ergens op een willekeurige weg waar het ineens dik bebost was sloegen wij af waar wij op een stukje houtzageritus terecht kwamen met wat omgezaagde bomen. Dit was een soort van open veldje dat door het kappen was ontstaan. Dit vond ik al een beetje... beetje.. zegmaar, maar het kon door.
Toen zag Clint ineens tussen wat struiken een bospad lopen waar we persé in moesten kijken dat uiteindelijk hier uitkwam. Een klein grasveltje tussen twee joekels van bomen, en dan bedoel ik écht een joekel:


Terwijl ik dacht "no...fu©king...way" zat Clint al de greppel voor ons kampvuur te graven.


Het werd al snel donker. Toen we voor hout gingen zoeken bleek dat het nog helemaal niet donker was, maar omdat wij in zo'n gat waren gereden dat tijdstip toch iets was ingekort.

Afijn, kamp Daffodil was weer opgezet:

Door een omgeflikkerde koelbox mocht mijn slaapzak eerst even verdampen omdat hij was doordrengt met gesmolten ijsblokjes.

's avonds was het daar echt pikke, en dan ook écht PIKKE donker. Je kon geen twee meter ver kijken. Combineer dat met drie homofiele bosuilen die zaten te joehoehen en wat andere vage bosgeluiden, en ik lag weer de hele avond wakker. Al moet ik zeggen dat het ditmaal niet zodanig eng was als de eerste keer omdat wij nu de omgeving bij daglicht hebben kunnen verkennen en omdat er geen buitenaardse geluiden van gemartelde beesten klonken.
Mijn tent stond uiteraard tussen die van m'n maat en de Daf voor het geval dat er ineens een Bengaalse tijger uit de bosjes zou springen.

Vrijdag 5 augustus

De volgende ochtend scheen er een aangenaam zonnetje precies naar binnen in ons privé grasveld.




Je merkte dat de natuur in harmonie was.

Daar waar wij de Daf hadden omgekeerd was het een ander verhaal...




Het is toch een grappig idee hoe deze auto nog enigszins voor offroad te gebruiken is. Het pad om hier te komen was modderig met veel grote keien en ander biologisch troep. Met mijn Punto of menig ander moderne auto zou je hier nooit overheen kunnen rijden.

De rest van de dag waren wij doorgekacheld naar Cairyrnyrryrearyyian of zoiets.


Kijk! daar is de haven! Ik pak even de tickets...

Drie uur later had ik die uit het dashboard kastje kunnen vinden.
Hoe laat vertrok de boot ook alweer?

half 3....
..
....'s nachts... ;_;

We konden onszelf wel doden, maar kozen toch maar om de tijd te doden door een bezoekje te brengen aan Portpatrick. Het meest westelijke plaatsje van dat noordelijke uitsteeksel.

In dit kleine rustige plaatsje besloten wij om maar even wat te gaan eten. Na de zoveelste keer een blik bonen gegeten te hebben deed het gewoon pijn in mijn mond om dit op mijn bord te zien liggen.


Na het eten liepen we het restaurant uit waar wij tot onze verbazing zagen dat ineens heel Engeland had besloten om een bezoekje te brengen. Het hele dorp stond vol mensen.


Ze zaten zelfs op de rotsen!


Dit kon maar één ding betekenen; De Titanic vaart weer en komt langs!

Nee. Het was een regenton botenrace.


Blijkbaar doen ze dat daar als traditie. Een groepje mensen roeien een rondje op zo'n boot terwijl iedereen op de kant waterballonnen naar hun toe werpt. Nee, ons eten was niet gedrogeerd.

Door al die gezelligheid besloten we maar nog even wat rond te gaan wandelen. Het dorpje ligt langs wat kliffen en je kon Ierland al zien liggen.


Tijdens onze klim naar boven begon "The Bridge of Khazad Dum" in mijn hoofd te spelen.


En daar boven op die berg, daar stond een oude antenne installatie wat mij het idee gaf alsof ik in een post-apocalyptische wereld was beland.




Echter waren wij de enige twee zombies.



Afijn, het werd donkerder dus wij moesten even gauw ergens onze tent neer pleuren om een paar uurtjes te gaan pitten.
Ondanks dat je overal mag wildkamperen, is elke lap grond wel van iemand en staat er dus een hek omheen. Deze boer had hem vergeten te plaatsen, dus op dit grasveld konden wij mooi staan.
[www.google.nl]



We stonden zo ver mogelijk uit het zicht van iedereen. Een paar keer hoorde we de boer achter de heg langsrijden in een dikke brullende SUV wat wel een beetje spannend was. Geen idee of hij ons doorhad. In elk geval hadden wij achter de voorruit ons verontschuldiginspapiertje geplakt waarin stond dat wij zo weer weg waren en dat wij de boel zouden achterlaten zoals wij het vonden.

Zaterdag 6 augustus

Een paar uur later werden we wakker onder één van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. Omdat het daar zo afgelegen was had je amper lichtvervuiling van de bewoonde wereld. Je kon werkelijk waar zo ontzettend ver het heelal in kijken dat je de melkweg kon zien. (die vage ruimte wolk)

Ik probeerde een foto te maken, maar mijn camera is te goedkoop.

Iedereen die ooit naar de middle of nowhere is geweest weet wat ik bedoel.

Terwijl wij onze tenten weer zaten in te pakken kwamen wij er achter dat deze boer blijkbaar naaktslakken verbouwde. Want ze zaten werkelijk waar overal! onder de tent, in de achterklep, ze zaten zelfs in de Daf! Die bastards waren gewoon door de ventilatie heen naar binnen gekropen.

Goed, wij hadden ongeveer een uurtje de tijd om naar de haven te rijden, maar wij moesten Stranraer nog door. En 's avonds ziet Engeland er nou net iets anders uit dan overdag. De hele weg was foetsie, het leek het betoverend doolhof wel.
Na 3 rondjes gereden te hebben, niet meer wetende waar noord of zuid lag, kwamen we toevallig een bewoner tegen die over straat liep waar wij de weg aan konden vragen.

Had ik al gezegd dat het vrijdagavond was? Ik ben absoluut tegen rijden onder invloed, maar nu konden wij niet anders. Want op het moment dat zijn mond open ging kwam er toch een walm aan alcohol zijn muil uitzetten, we hadden allebei per direct 8,5 promille alcohol in ons systeem zitten. Om het erger te maken dacht hij dat wij op 3 kilometer afstand van hem zaten dus hij leunde ook nog eens even lekker in om wat duidelijker met ons te kunnen communiceren. Ik rook 7 pints Guinnes, 4 shotjes Glenlivet een BaCo en een suikerriet cocktail allemaal door elkaar. We hadden even vergeten dat hij natuurlijk net terug strompelde vanuit de kroeg. En slijn splaakkeblek hliep ooc nyiit.
Hij stond te vertellen "ye go roight, und then on dah left yar take eee roight andeh, at yer roiggjt ya find e... roight..." We moesten zo vaak rechtsaf, zelfs Geert Wilders is niet zo rechts als dat de instructies van deze vent waren. We gingen er dus maar gewoon vandoor en gokte het er maar op. Waarschijnlijk staat hij daar nu nog te vertellen.

Wat bleek, aan het einde van de straat moesten we gewoon rechts en daarna kon je al meteen de borden weer volgen.

En nog netjes op tijd kwamen wij aan in de haven van Cairnryan.


Op naar de volgende bestemming. Belfast...




Nog eventjes terzijde, inmiddels staat mijn volgende Daf avontuur alweer ingepland. Dit maal met mijn eigen bruine trommel.


Waar naar toe? Dat verklap ik pas aan het einde van dit verhaal. Zo af en toe laat ik er een stille hint over los.
Het gaat in elk geval weer een uitdaging worden en ik hoop er weer wat stralende vakantiefoto's aan over te houden.
Machtige belevenissen wederom, geschreven op hilarische wijze. Dank!
Weer mooi verteld en mooie verhalen en foto's er tussendoor. Zo leer ik nog eens wat over het land waar ik woon. Ik ga in elk geval zeker eens die kant op om dat hotel eens te bekijken.
Ik ben nu al een tijdje door deze thread aan het kijken en het is geweldig! Altijd leuk om elke dag te kijken of er weer wat nieuws staat.
Zelf lijkt het mij geweldig om een DAF als eerste auto te hebben, misschien gebeurd dit ooit wel eens. Tot die tijd blijf ik maar lekker verder dromen, en kijken op deze thread. smiling smiley
Ja verhalen van Rob over de DAF-reis, over DAF-reparaties en over de DAF zelf blijven leuk. En ook de fascinatie voor de Titanic natuurlijk!

Je boft maar dat er zusterschepen bestonden en dat iemand zo slim was om dat interieur in zijn hotel in te bouwen. Ik lees nu dat dat hotel al 300 jaar in business is, dus het was al een monument voordat de Titanic zonk en de Olympic werd gesloopt...

Maar was dat restaurant echt helemaal leeg? Waren jullie er gewoon op een niet-etenstijd-tijd? Of was het eten zo slecht?
Genieten!! Je schrijfstijl is geweldig. Mooie foto's ook, ik ben n.l naast autoliefhebber ook motorrijder en die kleine weggetjes lijkt me fantastisch smiling smiley
Ik moet voor school een Engels presentatie doen en dit mag over alles gaan. Dus ik besloot om het te doen over o.a. de personenwagens van DAF. Zijn er nog belangrijke en/of speciale dingen die ik moet weten over een DAF?

Ik heb momenteel dit: [pastebin.com]



2 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 02-02-2017 18:16 door Phulax.
Prachtig vakantieverslag in de stijl zoals we van je gewend zijn en mooie foto's er ook bij. Ben zelf ook vaak in Engeland geweest, vaak Zuid-Engeland, maar heb ook een tocht van Dover naar Loch Ness gemaakt, heel gaaf om te zien dus!
Wat een heerlijk verhaal weer! Mijn complimenten! thumbs up
Bedankt allemaal! Fijn om te lezen dat jullie er lol in hebben! big smile smiley

@cirKel,
Die avond tijdens het diner en de volgende ochtend zaten er in totaal maar iets van 6 mensen, inclusief ons. :P We hadden geen enkel idee waarom, te bedenken dat het nog steeds zomer was. Het eten smaakte gewoon goed en was netjes gepresenteerd, en het personeel was super vriendelijk. Zelfs al kom je niet voor een overnachting dan ontvangen ze je alsnog met open armen.
Het enige nadeel was dat er een één of andere schuifel CD op stond met Sinead o' Connor en The Cars. Dusja, ik kan snappen dat als je Nothing Compares to You voor de 4e keer hoort dat je even ergens anders gaat eten. nut smiley
Misschien hadden we gewoon mazzel omdat we midden in de week aankwamen. Ik was er in elk geval blij mee, want na diner was de hele tent leeg en kon ik eindeloos veel foto's maken van elk detail voor mijn 3D project.

@Phulax,
Ha leuk om te horen dat het Daf virus ook bij jou is omgewaaid. Als presentatie valt er ook zeker genoeg over te vertellen! Je had zelf al de A en B bodies door. Door sommige puristen worden alle B body Daf's niet als echte Dafs beschouwd omdat deze is ontworpen door Michelotti i.p.v. Huub van Doorne. Ach, ze zijn een stuk comfortabeler dus ik vind het best. Bovendien, ze zijn verder nog gewoon door Daf ontwikkeld. Die Italiaan heeft alleen een tekening gemaakt. winking smiley

Ik heb hier wel een aantal dingetjes die ik intussen van Daf te weten ben gekomen of heb ervaren. Wellicht heb je er wat aan:

-Als je sommige Engelsen Daf hoort uitspreken zeggen ze "Daahf" wat wel grappig klinkt.

-Zelfs toen Daf nog alleen aan aanhangwagens knutselde, had Huub van Doorne met de naam "DAF" al in zijn achterhoofd gehouden om dit eventueel later te kunnen veranderen naar "van Doorne's Automobiel Fabriek" i.p.v. aanhangwagen fabriek. Hier droomde die al vrij vroeg over maar had destijds simpelweg de middelen en het geld niet om dit te kunnen produceren. Google ook voor de grap maar eens "Rijdende regenjas". Dat is serieus een Daf concept wagen voordat de eerste personenauto op de markt kwam. :P

-Het unieke van de Variomatic t.o.v. conventionele CVT's is dat deze ook echt volledig automatisch is. Dus bij stilstand blijft de wagen ook echt perfect stilstaan zonder dat hij langzaam vooruit kruipt zoals bij moderne automaten. Daardoor vind ik zelf m'n Daf echt het ideale file voertuig. Geen gelul met schakelen, koppelen of remmen. Je kan zelfs op de motor afremmen waardoor je in de file je rem soms geen één keer hoeft aan te raken. Mits je een beetje anticipeert in het verkeer natuurlijk.

-Ieder jaar is er altijd wel weer één pannenkoek die met een Daf ondersteboven in de sloot of greppel weet te eindigen omdat tijdens een gehuurd Daf-tochtje die gene zo slim is om te denken "Hey jongens, wisten jullie dat deze net zo hard achteruit als vooruit kan? Kom! laten we het uitproberen" en vervolgens zonder besef van dat de stabiliteit ineens vergelijkbaar is met een wentelteef in de regen met volle overtuiging de berm in schiet, en zodoende weer Nederlands erfgoed van een Daf minder voorziet.


-Het blok van de 44 is ook gebruikt in kleine vliegtuigjes. Geen idee van welke fabrikant of hoeveel er gemaakt zijn, of dat het hobbymatige vliegtuigen waren, maar zo nu en dan komt er weer eens wat van naar boven. Figuurlijk.


-De Daf 46 is nooit in Duitsland verkocht omdat de Duitsers de betrouwbaarheid van een enkele snaar in twijfel namen en zo de wagen qua rijgeschiktheid afkeurde. Ondanks dat de 46 gewoon net zo betrouwbaar was als elk ander voertuig uit die tijd. Want of er nou een snaar breekt of een bobine de geest geeft, je staat toch al gauw stil met je auto.
Daarbij is de 46 vanwege de enkele riem ook nog eens zuiniger, stiller, en stabieler wegens een Dion as die met de extra ruimte van een enkele vario kon worden aangebracht.

-Probeer bij offroad rijden nooit vast te zitten, want de centrifugaalkoppeling blijft gewoon slippen als de wagen klem zit. Een klein nadeel van de vario.

-Er zijn Dafjes die flink wat kilometers gemaakt hebben, waarmee onze trip naar Engeland als mietjesrit valt te bestempelen. Zo is er ooit iemand met een Daf 600 vanuit Parijs naar Peking gereden, en zijn er een paar mensen gewapend met 3 Daf 55's door zobeetje heel Afrika heen geprutteld onder de naam "Operatie Giraffe".
Wellicht dat er nog meer verre reizen met Dafs bestaan.




-Ondanks dat de achteruitrijraces door sommigen als doodzonde wordt beschouwd heeft het juist als oldtimer-zijnde positief bijgedragen aan het imago. Want of je nou een McLaren of een Veryron hebt, bij een achteruitrijrace haalt een Daf je alsnog in... uiteindelijk... als je niet ermee op de kop bent gelazerd...
Wel belangrijk, ondanks dat de Daf net zo snel achteruit als vooruit kan, was dit nooit een bewuste keuze, maar meer een effect van de eenvoudige techniek. Voor wat er nog van over was, het zal destijds niet hebben bijgedragen aan de reputatie van Daf.

-De Daf 600 had nog geen geforceerde luchtkoeling, wat het tijdens warm weer nou juist weer een afschuwelijke auto maakte voor files. Want de motor kon veel gemakkelijker oververhit raken.

Hopelijk heb je er wat aan. smiling smiley Je tekst ziet er goed uit en is kloppend.
Quote
Mr Rob
Wellicht dat er nog meer verre reizen met Dafs bestaan.



Ja, volgens mij is de beroemdste de London-Sydney marathon in 1968, waardoor uiteindelijk ook de naam Marathon aan de sportieve Dafs werd toegevoegd. Heel Nederland leefde mee met de rijders, het was alsof de Uiver weer onderweg was die kant op.

'Even' je laatste twee epistels verslonden. Als je dit topic over een paar jaar in boekvorm uitbrengt, koop ik 'm direct! Geweldig geschreven, ik wil meeeeerrr! big smile smiley

En ik wil eens naar Engeland met een leuke oldtimer. Dat wilde ik al, maar dit versterkt het gevoel.
Overigens nog een stukje uit een krantenartikel over die London-Sydney Marathon, iets wat je ook alleen maar in een Daf zou doen om geen tijd te verliezen:



Dit was uitgedokterd door de rijders van een van de teams, Rob Slotemaker en Rob Janssen.
@Mr Rob,

Er zit veel informatie bij waarvan ik nog niks wist, dus erg bedankt voor de informatie, ik ga het zeker gebruiken.
Ooh wauw! daar heb ik nooit eerder van gehoord. Dat moet tof geweest zijn om destijds te kunnen volgen. Ik ga denk ik maar eens wat Googlen. smiling bouncing smiley

Omdat internet fora niet eeuwig meegaan zat ik er inderdaad wel eens over na te denken om deze verhalen ooit eens in print te zetten, als ik er genoeg heb natuurlijk. Wie weet. drinking smiley
Ik kan deze trip ook zeker aanraden voor andere mensen die met een oldtimer door Engeland willen pruttelen.

Fijn om te horen dat de info geholpen heeft! smiling smiley

Ik hoop dat iedereen nog koffie in huis heeft, want het volgende stuk is alweer gereed. Het gedeelte door Ierland.


Een Daf te ver, Deel 4
~Some day soon they're gonna pull the old town down~

Zaterdag 6 augustus

De volgende ochtend voeren wij op een één of andere skeere boot richting Belfast. Het stonk, het was lawaaierig, alles zat onder het roet en we schommelde alle kanten op. De Daf paste niet eens meer benedendeks, en er zat de hele tijd een irritant stelletje ons uitzicht te verpesten. We waren beter gewend van Stena Line.



Ondanks onze powernap waren we allebei nog zo gaar als een Intercity klapstoeltje. De overtocht duurde zo'n twee uur, dus je kon aan boord ook niet echt goed pitten. Bovendien, ik was zo slim om mijn kussen in de Daf achter te laten dus ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik ben dus maar even een luchtje wezen scheppen op het sloependek.


Mooi uitzicht, dat wel. Jammer dat mijn tenen er af vroren door de gierende zeewind.


Ergens rond 5 uur o.i.d. kwamen wij aan in onze tweede hoofdbestemming, Belfast, waar de Titanic was geboren.
We waren nu nog meer gebroken als toen wij de boot opgingen en konden nog amper onze ogen openhouden. Deze vroegte had een voordeel en een nadeel. Er was geen hond op de weg dus het autorijden was nog uit te houden. Maar daarentegen was de stad zo ontzettend uitgestorven dat ieder en elk hotel nog dicht was of geen reserveringen kon aannemen. (pas na 9 kon je vaak terecht)

Clint had ergens een B&B gevonden die 24 uur per dag open was. Na 4 keer door dezelfde straat gereden te hebben en verschillende arbeiderswijken te hebben getrotseerd, kwamen we er achter dat de reden dat wij die toko niet konden vinden was omdat er één grote steiger omheen stond... De boel was in aanbouw...

Het was inmiddels 7 uur en we hadden nog steeds niets gevonden. Het was gewoon niet leuk meer. We waren moe, we voelden ons vies, we hadden honger, en we waren zo verdwaald als de pest.
Uiteindelijk zijn wij op zoek gegaan naar een hotel in het centrum van de stad. Hier stond een bootlading aan hotels. Eén probleem, er was die dag een homo parade aan de gang en ieder hotel was volgeboekt. Daarbij had ik ook het idee dat elk hotel ons een kamer met één tweepersoons bed wou aanbieden die uiteraard allemaal volgeboekt waren, en waar wij absoluut niet aan moesten denken.

Zelfs dit liep op niets uit. Alles zat vol.
Van alle dagen die wij hadden uitgekozen om naar Belfast te gaan, pikte wij de dag uit waarin de hele fashion industrie een parade ging houden.
We zijn dus maar in een ouderwets eetcafé wezen ontbijten. Dit was op zich wel grappig omdat het mij deed denken aan een Amerikaans jaren 50 eetcafé. Je had overal zetels, de eigenaresse liep met een schort om en een pot koffie in de hand voortdurend door de tent heen koffie te schenken en zelfs het interieur is volgens mij niet meer aangeraakt sinds dat tijdperk. Of dat laatste iets positiefs was ben ik nog niet helemaal over uit.

Dat stevige ontbijt deed veel goeds. En we konden weer wat nuchterder nadenken. Inmiddels was het alweer bijna 9 uur, en onze beide biologische klokken hadden al zoiets van "Fu©k it, als jullie niet gaan slapen dan zoek je het maar uit" en onze slaperigheid begon langzaam weer te verdwijnen. Misschien kwam het door die 3 bakken sterke koffie.

Een hotel had nu geen zin meer, dus we besloten maar om gelijk die dag naar de "place to be" te gaan; de voormalige locatie van Harland and Wolff, ooit een gigantische scheepswerf dat inmiddels is veranderd in een kleiner engineering kantoortje met een reparatiewerf. Het overige terrein wordt nu gebruikt voor Titanic gerelateerde musea, hotels, en zelfs film studios waar menige films en series worden opgenomen zoals Game of Thrones. Dus ja, de volgende keer wanneer je Khaleesi met draken ziet vechten, dan weet je dat ze op diezelfde plek ooit een oude stoomboot in elkaar hebben geknutseld.



Afijn, blijkbaar waren wij nog niet zo scherp toen wij op weg waren naar het Titanic "hoofdkwartier". Want zonder dat wij het doorhadden reden wij kats een voetgangers promenade op. Het was gewoon alsof de weg ineens spontaan was verdwenen. Dus tussen de verontwaardigde blikken van menig Belfastenaar (geen idee of dat een woord is) en toeristen reden wij met net zulke rare gezichten door de winkelstraat heen. Tot onze schrik kwam er uit een zijstraat een politieauto gereden, dus ik heb gelijk het noodplan in werking gesteld. Ik greep naar de wegenkaart, heb deze hoog en duidelijk in het zicht gehouden en zette een raar achterlijk gezicht op wat een verdwaald iemand moest voorstellen.
Volgens mij werkte het, want wij zijn de hele straat achter hun aan gereden totdat wij er weer uit waren.


Toen wij eindelijk weer op een normale weg terecht kwamen, was eindelijk het bord in beeld:

Queens Quay.

En daar was ie dan, het Titanic museum:


De Daf trok veel bekijks van het wandelende publiek. Sommige mensen met dikke camera's zag je zelfs als de wiederweer over het heuveltje springen om een foto te maken. Je voelt je net een filmster.

Het museum was vrij imposant. Het voelde ook een beetje raar, bij het zien van alle toeristen, eetgelegenheden, een souvenir winkel en de omliggende hotels. Is het toch een aparte gedachte dat ooit een tragische scheepsramp met 1500 doden nu een toeristische attractie is geworden. De ene zijn dood de ander zijn brood zegmaar. Echter niets is minder waar;

Clint had een moderne CAD tekening gemaakt van het algemeen plan van Titanic's tender, de SS Nomadic, wat het enige White Star Line schip is dat nog bestaat. We waren nog geen 10 minuten binnen of hij had al iemand gevonden om aan te spreken. Een vriendelijk super enthousiast vrouwtje. Wat bleek, zij was toevallig de manager van het museum. Toen m'n maat de tekening liet zien was ze helemaal dol. Voor wij het wisten kregen wij allebei vrijkaartjes tot het museum en de Nomadic, die buiten in het dok staat.


Nee, wij hebben geen Jack en Rose foto op de boeg gemaakt. Vergeet het.



Deze schuit was ooit helemaal verpauperd en omgebouwd naar een skeer restaurant ergens ooit in Parijs. Wonder boven wonder had de eigenaar van het restaurant meer dan de helft van het gesloopte interieur in een loods bewaard, waardoor de tender nu weer bijna in volle glorie is hersteld.

Ook hier spraken wij met de beheerders van het museumdeel, en kwamen wij er achter dat zobeetje het hele museum wordt gerund door Titanic fanaten. Dit was ook heel duidelijk te merken in de zorg en aandacht dat overal aan was besteed en de hoeveelheid respect die zij hadden tegenover de scheepsramp. Zo gebruiken zij bijvoorbeeld ook geen artefacts die van het scheepswrak komen, wat wij op zich wel weer jammer vonden, maar ach.

Om bijvoorbeeld een idee van de schaal te krijgen, hebben zij op de plek waar de schuit in elkaar is gezet een silhouet van de romp en de bovenste dekken uitgetekend. Aan de rechterkant hebben zij verhoudingsgewijs aangegeven hoeveel passagiers van welke klasse de ramp niet hebben overleefd met velden bestaand uit gras en houten boorden.


Je ziet dus dat er behoorlijk wat aandacht is gegaan naar behoud van cultureel erfgoed. Een aantal jaren hiervoor was het nog één grote puinbak waar niemand meer naar om keek.

Beetje bij beetje wordt het hele terrein verbouwd naar een musea. Toen wij er waren stond het tekenkantoor van H&W in de stijgers.


Maar dat zoog, dus wij zijn stiekem even onder de hekken doorgegaan om onze eigen privé tour te organiseren.


M'n maat zocht meteen een manier om binnen te kunnen komen. Maar helaas was ik een te groot watje waardoor wij het uiteindelijk niet hebben gedaan. Nu ik er zo aan terug denk was het eigenlijk misschien best jammer omdat die hallen nu nog steeds "onaangetast" in verval waren geraakt met nog originele bureaus en tekenrollen. De Ierse versie van Pripyat zegmaar, op kleine schaal en niet zo dramatisch.

Anyway, een stukje verderop kwamen wij aan bij de Thompson Graving Dock. Hierin is het schip uiteindelijk afgebouwd.


Blijkbaar werd dit weer beheerd door een ander museum. Maarja, het hek stond open dusseh.... ja.
Niks zeggen he?

Vroeger keek je tegen dit stalen schouwspel aan.




Nu moeten wij het doen met deze lapschwanz.


Blijkbaar was daar nog iemand aan zijn Daf aan het sleutelen.


Aan het einde van de dat verbleven bij bij een Premier Inn op hetzelfde terrein. Daar hebben wij wat pizzas laten brengen, want we hadden geen energie meer over.
Ik viel dood neer in bed, en voor ik het wist was de volgende dag alweer aangebroken.

Zondag 7 augustus

Eindelijk weer fris een fruitig.
Vandaag was het tijd om richting Dublin te rijden. Vlak daarboven wouden wij een B&B opzoeken om de dag erna bij Dublin de boot te pakken. Lekker rustig aan.

De rit verliep vrij vlot. Echter begon de Daf ineens wat meer om aandacht te vragen. We begonnen te merken dat de ontsteking na een aantal kilometer steeds slechter begon te staan. Telkens wanneer wij ergens gingen stoppen, moest Clint weer met de schroevendraaier onder de motorkap.
Vanzelf kwamen wij in een vaag plaatsje aan waar wij op het parkeerterrein van een Mc Donalds weer konden gaan afstellen.

M'n maat stelde ze af, deed de verdelerkap er weer op, en starten maar!
zk zk zk zk zk zk (moet een auto geluid voorstellen) zk zk zk zk zk zk.... zk zk zk zk zk zk..... Niets. Hij wou niet meer starten.
Ik zag het probleem al meteen, de verdeler rotor lag nog keurig te relaxen in de regengoot. En tja, dan doet ie niet veel nee.

We stopte hem er in, Clint startte de wagen, en KABAM! er kwam toch een knal uit die uitlaat zetten! ongelooflijk! Alsof er iemand een vlinderbom had afgestoken. Als resultaat sprong iedereen met Big Macs en al 3 meter de lucht in. En ook ik lag boven in een lantaarnpaal.
Omdat er voorafgaand geen religieuze kreet was geroepen ging iedereen -nadat hun hartslag weer was teruggezakt- weer gewoon verder met waar ze mee bezig waren.

Afijn, uiteindelijk kwamen wij aan in een plaatsje genaamd "Rush" waar m'n maat al direct weer een lezing mocht geven over de Variomatic.


Het dorpje was verder zo klein, als iemand in het westen een scheet liet moesten ze in het oosten het raam dichtdoen.


Na een kleine zoektocht hadden wij een B&B gevonden genaamd "Maroc House"
[www.google.nl]



Een zeer nette Bed & Breakfast dat werd beheerd door een vriendelijk vrouwtje.


Als je hier ooit heen gaat, kies het éénpersoons bed achterin. Want terwijl ik een comfortabele nacht had, zat Clint te klagen over zijn bed. Hoge standaarden misschien? Nee, dat kan niet. Dus ik ben er de volgende ochtend ook even op gaan liggen. Volgens mij was er geen springveer meer over. Dit was geen boxspring matras, maar een brickspring. Want zo hard lag het.

Anyway, in dezelfde ruimte stond ook één van de meest comfortabele banken ooit.

Of misschien was het comfortabel omdat wij inmiddels al langer dan een week op twee gammele autostoeltjes moesten zitten.

Overigens lag er ook interessante literatuur.


Maandag 8 augustus

Onze laatste dag in Ierland. Dit maal een klein stukje naar Dublin rijden om daar de boot te pakken richting Holyhead. Even kijken, hoe laat ging ie ook alweer?
..
.....
..3 uur...
's nachts....
.....

We hadden wat langer de tijd moeten nemen om te gaan boeken...

Ach, zo hadden we tijd zat om wat sightseeing te gaan doen. Zeer professorisch had ik de action cam aan de gril vastgebonden om zo een boeiende opname te kunnen maken. Tijdens de opname liep hij alleen vast dus er is geen enkele video geschoten. Goedkope meuk.



We reden eerst naar Howth om wat rond te gaan banjeren.
Howth is een doodgewoon plaatsje, apart van dat er af en toe een boot over het kruispunt heenrijdt.

Eén van die dingen die je nooit verwacht te zien in je leven.

Daar rond Howth lag ook echt weer zo'n route die mij meer aan de Spaanse kust deed denken dan aan het regenachtige wereldje van Engeland.
Echt een prachtig uitzicht met wat Jurassic Park on the side.






Er waren zelfs OCD planten.


Op de parkeerplaats trokken wij nog een blik knakworsten open, om er vervolgens achter te komen dat onze pannen diep verstopt lagen, ergens in dat rijdend warenhuis van de Action.
Maar, vrees niet! Clint had een idee, hij pakte gewoon het koffiezet kannetje en propte ze daar in. Het werkte nog ook.
Als je wilt kan je dus een paar lekkere bakken knakworstkoffie zetten. Een echte delicatesse!



Terwijl de zon alweer omlaag ging reden wij Dublin binnen. Voor mij de tweede keer dat ik er kom, en dat ook nog eens binnen hetzelfde jaar.
Omdat ik er de eerste keer met het vliegtuig naartoe was gegaan voelde het heel grappig om er nu met zo'n Daf doorheen te rijden. Omdat ik nu pas echt het besef had hoe ver dit was.


Na wat bij de Mac gegeten te hebben wisten we niet waar we het zoeken moesten. De boot vertrok pas over 5 uur. Dus we gingen maar wat rond pruttelen, opzoek naar een kroeg of zo.


Zonder dat wij het wisten reden we een straat in die blijkbaar was afgesloten voor bouwverkeer van een toren. Dus we moeten er weer terug uit. Tsja, het was 1 recht stuk, en geen auto of voetganger te bekennen....

GGRRRNNNKKK, het pientere pookje in zijn bijzondere stand en gassen maar. Met 50 km/u reden wij in zijn achteruit door de straat weer terug naar waar wij vandaan kwamen. Dood eng, maar toch wel een uiterst bijzondere ervaring. Ik kon bijna het commentaar van Andre van Duijn horen.

Uiteindelijk vonden wij ergens een kroeg.
Trouwens, ik weet dat heel Dublin in principe één grote kroeg is, maar wij waren zo ver afgedwaald dat wij het toeristische gedeelte alweer waren uitgereden.

Ik moet zeggen, zo'n lokale kroeg ervaring als deze ben ik nog nooit tegengekomen, want wij kwamen aan midden in een pubquiz waar elke zuiplap met volle enthousiasme aan meedeed. Het zag er gezellig uit, maar voelde ook wel een beetje ongemakkelijk omdat wij de enige twee nuchtere Nederlanders waren die daar zaten. Afijn, we bestelde wat te drinken en onder het genot van een Guinness konden wij een karaoke aanschouwen die na de quiz plaatsvond.
Dit moment was nogal.. lastig.
Er kwam op ten duur namelijk een persoon op het podium die een verstandelijke beperking had en samen zou gaan zingen met de quizmaster.
Ik wil eerst even zeggen dat dit niet iets is om over te gaan zitten grappen vanwege de ernst van zo'n aandoening.

Wij konden het alleen niet helpen dat wat er werd gezongen nogal... amusant was. Want ze waren allebei straalbezopen en de quizmaster had een luide stem, waar deze jongen overheen probeerde te komen en daarom dus harder ging zingen, waarop vervolgens de quizmaster ook weer harder begon te zingen en dit rideltje zich nog enkele keren herhaalde waarna er uiteindelijk gewoon keiharde oergeluiden door die microfoon werden heen geblèrd.

Het was al moeilijk om de lach binnen te houden, maar toen wij elkaar aankeken zagen wij pas dat elk van ons een knalrode kop begon te krijgen. En wij waren -uiteraard- de enige twee in die kroeg die uitgerekend nu zo'n melige bui begonnen te krijgen.
Terwijl de één bierfiltjes zat te versnipperen, en de ander vol concentratie wat reclame op de muur probeerde te lezen, allebei wegkijkend van de rest, besloten we maar gauw ons bier op te drinken en onze route weer voort te zetten, zodat wij ook de druk konden loslaten. Die lach inhouden is serieus één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen.

Weer terug in de auto reden wij naar de haven van Dublin waar we nog een uur zijn wezen pitten o.i.d.




Toen wij eenmaal op de boot konden was ik slim genoeg geweest om dit keer een kussen mee te nemen. Wij hadden zo een plekkie gevonden. Ah lekker rustig.

...totdat een kwartier voordat de boot vertrok ineens het hele fu©king VMBO van Ierland aanboord kwam vol met luidruchtige 12 jarigen die constant door de gangen zaten te rennen, een teeringherrie zaten te maken en met dikke speakers in de gangen dubstep en andere walgelijke "muziek" zaten af te spelen. Oh, en als je er wat van zou gaan zeggen dan werd je met een agressieve blik aangekeken. Waar was het personeel? Geen idee, die zullen wel naar de stuurhut gevlucht zijn want er was nergens iemand te bekennen. Wat een verschrikkelijke overtocht was dat. Ik heb er nog trauma's van over.

De volgende keer boek ik een hut.


Stormde het maar als een gek, dan waren al die rot koters ten minste te misselijk om herrie te kunnen trappen en lagen ze allemaal te huilen in een foetushouding bij de toiletten.

Dinsdag 9 augustus

Na twee uur in die hel gezeten te hebben kwamen wij weer terug aan in het Verenigd Koninkrijk bij Holyhead.


We hadden niet vergeten hoe wij de vorige keer wij door de Britse douane heen reden met die drempels, dus dit keer reden wij ontzettend voorzichtig over elke drempel die wij zagen. Mocht het baten? Nee natuurlijk niet. Met een ongelooflijke knal maakte de Daf alweer een smakkerd met zijn kont op de drempel. Echt waar, hoe hebben ze het ooit kunnen verzinnen? En rara wat wij weer konden horen; een mechanisch geratel vanuit dezelfde plek als de vorige keer...

Zo gebroken als de achter as, konden wij weer op zoek gaan naar een plek om te pitten. Dit keer een wildcamping waar er in Wales gelukkig genoeg van waren. Tot zover.

Mr Rob: prachtig weer. Kan niet tot het volgende deel wachten. Als je met zulke verhalen en fotoos blijft komen, mag je wat mij betreft vaker en langer op vakantie!



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 04-02-2017 17:56 door Pavlov_2.
Quote
Pavlov_2
Mr Rob: prachtig weer. Kan niet tot het volgende deel wachten. Als je met zulke verhalen en fotoos blijft komen, mag je wat mij betreft vaker en langer op vakantie!

We kunnen een crowdfunding actie opzetten, en een poll om te kijken naar welke bestemming we hem moeten sturen. Met de "Daf door Duitsland", "Met de Variomatic langs de Vampiers van Transsylvanië" of "Met het pientere pookje naar het puntje van Portugal". Nog meer ideeën?
Wat een prachtige reis! Ik moet ook maar eens zo'n soort reis maken met de Kever. Dat moet een fantastische ervaring zijn!
Jarretellen in Jemen en Jordanie misschien?
Mooi verslag, wat leest het lekker weg!
Heerlijk leesvoeder!!
Even muggenziften: de verleden tijd van willen is wilden, niet wouden.
Ik kon het vandaag met het lenteweer niet laten om de Daf na 5 maanden uit de garage te halen, na een rondje Posbank, Doesburg, Zevenaar en Duiven zag ik in Arnhem opeens een beroemde Daf staan.

Kijk dat is de Engelandvaarder van Mr Rob en Clint..... is tie toch weer in Nederland terug gekomen.
Rob mag wel opschieten met zijn verhalen.
smileys with beer
Quote
Barri
......Ik moet ook maar eens zo'n soort reis maken met de Kever.....!

@Barri:
Tweemaal kreeg de achterzijde van de DAF het voor zijn kiezen in dit verhaal. Is de achterzijdevan de Kever dan al verhoogd of zou je de gok willen nemen?
Ha dat is toevallig! Kleine wereld leven we in. big smile smiley Leuke foto!
Hij had het er al een poosje over dat er af en toe dagen tussen zaten waarbij hij weer eens de Daf wou pakken. Dat heeft ie blijkbaar op hetzelfde moment als jij gedaan. :P

@244-55,
Ah dat is een goeie! Ik merk zelf soms bij het terug lezen dat ik af en toe echt een wereldklasse analfabeet ben dus mijn dank is groot. Ik heb dit ooit vaker van anderen vernomen. "Wouden zijn plekken waar bomen staan". Als je meer van dit soort dingen ziet, zeg het gerust. smiling smiley

@Barri,
Ik zeg doen. Als het iets is dat kriebelt dan is er niets dat je tegenhoud. Er zijn mensen in kevers de hele wereld rond geweest dus er is ook technisch geen excuus om niet te gaan. Het leuke van een land als Engeland is dat er toch wel best een oldtimer cultuur heerst, dus als je pech hebt is er op ten duur altijd wel iemand die niet beroerd is om te helpen zoals je bij ons zag. En als niemand zin heeft om mee te gaan dan doe je het zelf. Mijn volgende reis ga ik ook solo proberen, mede omdat sommige mensen de rilbibbers van de eindbestemming krijgen.

-edit-
Oh, tijdens het schrijven kwam er nog een post van Altai bij.
De klap die wij telkens maakte had ook grotendeels met die gebeunde trekhaak te maken. Clint heeft deze inmiddels weggedaan. Dat neemt nog niet weg dat die drempels daar echt werkelijk achterlijk zijn. Maar ik kan mij niet voorstellen dat elke auto hierop stukloopt.
In de haven van Harwich kan je gelukkig ook om de drempel heen rijden omdat het douane hok behoorlijk ruim is. Uiteraard dachten wij hier de eerste keer niet over na, maar het kon wel.

Zodra mijn zere vingers weer gevoel geven tik ik er weer op los. spinning smiley sticking its tongue out Er komen nog zo'n twee verslagen aan.

@cirKel & Pavlov_2
Hahaha, ik vind het best, al denk ik dat ik dat mijn hoofd en lichaam los terug worden gestuurd na een trip naar Jordanië :P
Maar ik denk dat a.s. zomer al wel een boeiende uitdaging gaat worden. winking smiley
Speciaal voor de gelegenheid heb ik ook een stukje speelgoed in huis genomen omdat de tripod van mijn camera maar 1,5 meter hoog gaat.








Aangezien ik het minder dan 5 jaar geef voordat dit soort spul volledig is verboden in Nederland omdat een stelletje idioten de regels niet gelezen hebben, moet ik het wel wat verder opzoeken.
Het gaat ook een uitdaging worden om te gaan filmen terwijl ik aan het rijden ben. Dit kan alleen op verlaten wegen (mede vanwege de gelimiteerde snelheid, maar ook voor een mooier shot). Gelukkig is er geen idioot te vinden naar waar ik heen ga.



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 05-02-2017 17:33 door Mr Rob.
Nou, dan gok ik op Jutland, of het DAF-vriendelijke Zweden. De tijd zal het leren.
Met het volgende verslag nog in de maak heb ik intussen wel even wat anders leuks.

Na lang wachten staat eindelijk de Rollenbank test van AutoWeek met deze Daf online en in het magazine!
[www.youtube.com]
[www.autoweek.nl]



Aanschouw hoeveel vermogen er na meer dan 40 jaar nog over is gebleven in deze trommel. spinning smiley sticking its tongue out



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 17-02-2017 09:31 door Mr Rob.
Leuk filmpje, Rob. Zelf speel je ook een bijrol er in. Trouwens helemaal geweldig je verhalen te lezen.

Komt Clint uit (zuid-) Limburg, aan z'n accent te horen?



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 16-02-2017 22:08 door cabriorob.
Leuk artikel, ik had het al gelezen bij één van de Supers.
En ooit waren mensen gewoon tevreden met zo'n autootje!thumbs up
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.