DAF 44 Oldtimer - Dagelijkse belevenissen

Gepost door Mr Rob 
De auto hoort niet tot mijn favorieten, maar dit is wel een geweldig topic qua verhaal (doorspekt met leuke humor) en foto's! Keep it up!
Idd een geweldig topic dit (de auto is ook leuk hoor winking smiley ).

Vertel eens over die piano?
Het piano verhaal op jouw manier klinkt net zo interessant als de DAF winking smiley
Ja, dit blijft een gaaf topic om te volgen, met een leuke auto, leuke schrijfstijl, leuke ontwikkelingen.

Ben wel met wat vragen blijven hangen nu:
- hoe moet die Daf 33 motor weer naar boven, als het al zo'n gesjouw was om hem de keldertrap af te krijgen?
- wat zijn die twee ronde oranje dingen die je hebt aangeschaft op de meeting (linksboven op de foto)?
- tocht het niet tijdens het rijden in de auto nu je een aantal openingen in de bodem hebt (ze zijn toch nog niet gelast, of wel)?

Ga zo door hoor!!



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 25-04-2016 12:47 door cirKel.
Die ronde oranje dingen zijn de waarschuwingsknipperlichten uit het lijstje. Ik heb er ook zoeen, bij de Action gekocht.

Handig, maar helaas niks voor mij p70 zonder alarmlichten.
Quote
eeuwige_student
Handig, maar helaas niks voor mij p70 zonder alarmlichten.

Dan juist zijn ze nuttig
Quote
Mr Rob
In Bleiswijk was het heel gezellig. Overal Dafjes. Waar je ook keek stonden ze, met de mijne er trots tussen.


Er liep nog een meneer naar mijn auto te kijken. Het eerste wat hij deed was de kontjes inspecteren. Nee! doe dat nou niet ;_; daar is niks te zien. Letterlijk.

En kijk eens wie we hier hebben:

Het mandarijntje van Wybe!
Ik had alleen op dat moment niet door dat jij het was omdat ik naar een 44 combi zat te zoeken, terwijl dat hem allang was. Lekker dom van me. Dus als we elkaar de volgende keer weer kruizen zal ik opletten!.

Zaterdag weer een hoop mensen een vrolijke ochtend bezorgd, een oranje 55 Combi valt blijkbaar op op de A12 van Velp naar Bleiswijk. Veel lachende gezichten en zelfs fotograferende mensen in het voorbij gaan op de snelweg. In Bleiswijk aangekomen was het gezellig druk, ik was even in verwarring over de twee bruine 44's die er waren, jammer dat ik je niet gesproken heb! Volgens mij zag ik je net wegrijden toen ik aan het opwarmen was met een kop koffie, er komt vast een nieuw moment voor een praatje!

Leuk om mijn auto hier te zien! Op het moment dat je de foto maakte mocht ik de DAF binnen zetten voor een taxatie. De taxateur was erg onder de indruk van de staat van de auto, nu even afwachten wat het taxatierapport gaat zeggen. Dat ik een goede aankoop gedaan heb staat in ieder geval vast! Op je overzichtsfoto zie ik ook nog net de donkerblauwe 33 pick-up van m'n ouders. Was leuk dat zaterdag ongeveer alle modellen wel te zien waren, van in nieuwstaat verkerende 600's uit 1958 tot Volvo's 340.

Mooi dat jij ook nog wat onderdelen hebt kunnen scoren! Het is alleen wel zo dat de gordels die je nu hebt eigenlijk voor achter zijn, ze kunnen ook prima voorin maar omdat de houder waar je de gordel inklikt van stof is en niet van metaal zul je deze elke keer tussen je stoelen vandaan moeten vissen. Misschien ooit nog een ander setje kopen en deze dan naar achteren verplaatsen...
Met Elk Merk Waardig kwamen we ook nog bij de Dafjes in Bleiswijk langs, toen de grootste hoos bezoekers inmiddels was verdwenen. (ik zal een linkje naar mijn foto's plaatsen als ik ze heb geüpload) Maar de collectie die daar nog stond was ook nog zeer de moeite waard, wat vreselijk gaaf. Alleen onhandig: Nu is mijn vriendin verliefd geworden op een Daf pick-up, niet het meest makkelijke model om te vinden... grinning smiley
DAF 750 pickup

Ik weet niet of deze nog te koop staat MWH. Het was tenslotte wel een post van 2013. En hij moet nog hiernaartoe. En hij moet gerestaureerd worden. Maar dat ze zeldzaam zijn staat vast.
Quote
MWH
Alleen onhandig: Nu is mijn vriendin verliefd geworden op een Daf pick-up, niet het meest makkelijke model om te vinden... grinning smiley

Valt mee:

de prijs kan er ook mee door.....€40.
Advertentie m1041853859 op MP
big smile smiley
@GT-R; Haha, nice grinning smiley Dat gaat er voorlopig niet van komen. Als hij gelijk heeft, en er zijn er maar 7, dan gaat het waarschijnlijk nooit gebeuren. Er komen sowieso nog twee andere auto's voordat ik aan een Daf pickup ga denken. Maar bedankt voor het meedenken! big smile smiley

@Altai: Whaha! Dat kan ook, best een leuk geintje om die eens aan haar te geven. drinking smiley



1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 26-04-2016 13:40 door MWH.
Altijd van dienst. thumbs up

Er reed vanochtend trouwens een DAF'je het fabrieksterrein op in Eindhoven. Zag er werkelijk perfect uit. Zelfde kleur en soort als jij Rob.
Jammer dat het net te druk was om zeker te zijn van een duidelijke foto, en ik kon ook niet zomaar stoppen. Dus sorry.
Maar was een fantastisch gezicht.
Quote
MWH
Met Elk Merk Waardig kwamen we ook nog bij de Dafjes in Bleiswijk langs, toen de grootste hoos bezoekers inmiddels was verdwenen. (ik zal een linkje naar mijn foto's plaatsen als ik ze heb geüpload) Maar de collectie die daar nog stond was ook nog zeer de moeite waard, wat vreselijk gaaf. Alleen onhandig: Nu is mijn vriendin verliefd geworden op een Daf pick-up, niet het meest makkelijke model om te vinden... grinning smiley

Jammer dat ik jullie gemist heb zaterdag, had graag ook nog even jullie auto's bewonderd!

Een DAF pick-up is een heel leuk model, ik rij ook graag een rondje in de pick-up van m'n ouders.



De pick-up is zeer zeldzaam maar er zijn er nog wel een stuk meer dan 7. Ze staan maar weinig te koop maar vorige week stond er nog een 33 pick-up op Ebay in Zweden, was in heel slechte staat en is uiteindelijk voor € 1.000 verkocht. De grootste collectie pick-ups in Nederland is wel te vinden in Bleiswijk, je hebt zaterdag ook gelijk de mooiste exemplaren gezien!
Ach, over 10 jaar kijk ik nog wel eens. Voor die tijd gaan we wel eens ergens een Dafje huren, beetje raar om een auto te kopen alleen omdat hij er zo leuk/lief uit ziet. nut smiley Ik wil wel weten hoe het rijdt.

Mooi, die pick-up van je ouders! Met huif nog wel, dat was een extra plus voor mevrouw. winking smiley
Quote
MWH
Ach, over 10 jaar kijk ik nog wel eens..... Met huif nog wel, dat was een extra plus voor mevrouw. winking smiley

Heel verstandig....
Voor je het weet heb je een achterbank nodig MET gordels om de Maxi-Cosi vast te zetten.
big smile smiley
Quote
MWH
beetje raar om een auto te kopen alleen omdat hij er zo leuk/lief uit ziet. nut smiley
*Kijkt schuldig weg richting de muur*

drinking smiley

Volgens mij doet Oosterlaan ook DAF's verbouwen naar pickups. Die lijken sprekend op het origineel maar zijn het niet. Je moet het alleen niet tegen de hardcore DAF fanaten vertellen want die komen met fakkels en hooivorken achter je aan.

Leuk om te lezen hoe bij verschillende mensen Dafjes op de radar komen. Ik kan niet wachten tot ik eindelijk zelf eens achter het stuur kan kruipen.
Alhoewel, de reacties zijn wel grappig als ik met m'n maat uitstap en hij eerst alle aandacht krijgt waarna hij zegt "Oh, maar dat is mijn auto helemaal niet, van hem is ie" en ik moet bekennen dat ik nog niet eens een rijbewijs heb haha.
(P.S. wat bedoelen jullie met "Altijd van dienst"?)

@Wybe,
Zo kort ik hem even gezien heb zag ik inderdaad hoe strak en nieuw alles er uit zag. Echt een mooi exemplaar heb je!
En klopt ja, die gordels hebben eigenlijk een pin nodig i.p.v. koord. Maar voorlopig ben ik in elk geval blij dat er nu iets in kan.
Zo te zien hadden we allebei onze verwarring. 2 bruine 44's en 2 oranje combi's waren er. :P

@cirKel,
Die motor naar boven.... Tja. Volpompen met helium misschien.
Ik heb 'm verteld dat ik het in geen 1000 jaar met mijn kantoorlulletjes lichaam dat blok omhoog krijg. Dus hij zal wat extra handen moeten regelen die wat steviger gebouwd zijn. Ik zal erbij zijn om foto's te maken.

De vloermatten liggen nog over de bodemplaat heen dus daar komt geen voelbare wind doorheen. Godzijdank was het droog, want anders hebben we echt de poppen aan het dansen. Of de vissen aan het zwemmen, hang af van hoe realistisch je het bekijkt.

En inderdaad, die oranje dingen zijn de knipperlichten zoals @PM aangaf. Kosten geen drol bij de Action en zijn bij mij ook een alternatief op de missende alarm verlichting. Er komt een goede bak licht van af.



Ik zal m'n piano verhaal binnenkort wel in dit topic plaatsen voor die gene die het leuk vinden. Is wel weer een behangetje aan leesvoer dus voor diegene die alleen de auto volgen zal een waarschuwing bovenaan staan. :P
Quote
Mr Rob
(P.S. wat bedoelen jullie met "Altijd van dienst"?)

Wij zijn u altijd graag van dienst.
@Altai: Haha, dat is nog een variant/complicatie waar ik niet aan gedacht had. big smile smiley

@Mr Rob: Ik had geen meter gereden in een BX voordat ik de mijne kocht, het was eigenlijk een vreselijk hypocriete opmerking. winking smiley Ik zal binnenkort mijn topic daarover eens opgraven uit de forumarchieven.
Quote
Altai
Quote
Mr Rob
(P.S. wat bedoelen jullie met "Altijd van dienst"?)

Wij zijn u altijd graag van dienst.

Of MWH of wie dan ook. winking smiley En we hadden beide een DAF pickup gevonden....al is dan van mij wellicht wat oud. Dus ja. Altijd van dienst. Toch?

Quote
Mr. Rob
Of de vissen aan het zwemmen, hang af van hoe realistisch je het bekijkt.

Quote
Mr Rob
Volgens mij doet Oosterlaan ook DAF's verbouwen naar pickups. Die lijken sprekend op het origineel maar zijn het niet. Je moet het alleen niet tegen de hardcore DAF fanaten vertellen want die komen met fakkels en hooivorken achter je aan.

Er kan heel veel in Bleiswijk, heb je de DAF limo in aanbouw nog gezien? Maar vanuit een standaard DAF een echte pick-up bouwen lukt toch niet. Er zijn dan in ieder geval een achterwand en achterspatborden nodig van een pick-up en die zijn niet meer verkrijgbaar, daarnaast heb je natuurlijk ook nog een bodem met chassisnummer nodig van een pick-up. Met een standaard DAF en een verrotte pick-up waarvan je de specifieke onderdelen en de bodem met het chassisnummer kunt hergebruiken kom je een heel eind, maar die heb je toch echt wel nodig!

Quote
Mr Rob
@Wybe,
Zo kort ik hem even gezien heb zag ik inderdaad hoe strak en nieuw alles er uit zag. Echt een mooi exemplaar heb je!
En klopt ja, die gordels hebben eigenlijk een pin nodig i.p.v. koord. Maar voorlopig ben ik in elk geval blij dat er nu iets in kan.
Zo te zien hadden we allebei onze verwarring. 2 bruine 44's en 2 oranje combi's waren er. :P

Ik was ook erg verrast dat er nog een andere oranje 55 combi was, dit waren de enige twee nog rijdende oranje combi's in Nederland bij elkaar! Taxatierapport is inmiddels binnen, snelle service van de DAF Club. De taxatiewaarde laat zien dat ik een erg goed aankoop gedaan heb.

Met de gordels aan het koord kun je inderdaad prima vooruit, dat de houders bij de gordels passen en dat ze nog uit willen rollen is al heel wat. Ik heb laatst nog een passend en werkend setje bij elkaar gezocht en dat kostte toch best enige moeite! In m'n 55 zitten wel driepuntsgordels maar geen rolgordels, is natuurlijk niet zo veilig maar werkt ook prima.
Quote
Mr Rob
Is wel weer een behangetje aan leesvoer

Daar rekenen we op smileys with beer
Quote
Lycan_Capri (TSC)
Quote
eeuwige_student
Handig, maar helaas niks voor mij p70 zonder alarmlichten.

Dan juist zijn ze nuttig

Zonder staal gaat het niet werken.
Quote
eeuwige_student
Quote
Lycan_Capri (TSC)
Quote
eeuwige_student
Handig, maar helaas niks voor mij p70 zonder alarmlichten.

Dan juist zijn ze nuttig

Zonder staal gaat het niet werken.

Als je stil staat en het stront waait niet van de dijk blijven ze heus wel liggen
Het leukste topic van het forum, maar ik had 'm gemist. Tot vandaag. Wat een heerlijk topic! En wat pak je die werkzaamheden top aan zeg! thumbs up Gepaste jaloezie aan deze kant van het scherm!
Quote
eeuwige_student
Quote
Lycan_Capri (TSC)
Quote
eeuwige_student
Handig, maar helaas niks voor mij p70 zonder alarmlichten.

Dan juist zijn ze nuttig

Zonder staal gaat het niet werken.

Metaalstripje mee in de auto om aan de binnenkant te bevestigen. Als de magneten sterk genoeg zijn moet dat echt wel werken.

Nou heeft mijn Trabant hetzelfde probleem, dat canvas dak heeft er geen verbetering in gebracht. Maar gelukkig heeft die wel alarmlichten smiling smiley

@mr rob:
Je hebt problemen met traag starten. Waarbij je zegt dat het "echt niet aan de accu kan liggen" vervolgens gebruik je een andere accu en start ie wel normaal. Lijkt me toch echt een probleem met de accu.
Ik zie dat je echter nog een lekker ouderwetse accu hebt die je nog kan bijvullen -> doppen eraf, en kijken hoe hoog dat water staat. Gewoon bijvullen met gedemineraliseerd water (bij de bouwmarkt te verkrijgen) en met een beetje geluk functioneert die accu weer zoals het hoort nadat je hem hebt opgeladen.
De foto's van grensrijder van de EMW-rit staan online, die zijn sowieso een stuk mooier dan mijn foto's. Hebben jullie vast een beeld van de EMW-ers tussen de Dafjes. edit: De foto's van 929V6 nu ook. edit2: Nu dan mijn foto's.

@Wybe; Toen ik aankwam parkeerde ik naast die andere oranje Kombi, ik dacht direct aan jou maar doordat het geen geïmporteerd kenteken was had ik snel genoeg door dat het wel een ander moest zijn. smiling smiley



2 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 27-04-2016 14:33 door MWH.
Hoi allen, ik ben weer terug van een weekje weggeweest en er is weer genoeg te vertellen. Maar eerst heb ik op verzoek het piano verhaal voor de geïnteresseerde. Dus als iemand dit verhaal staat te lezen uit hoop dat er een slimme DAF clue aan het einde komt, die komt er niet. Ik zal een nieuwe post plaatsen met m'n laatste updates op het wagentje om dit lulverhaal gescheiden te houden. Het was even schrijven dus schik niet van de tekst, vandaar even de volgende waarschuwing zodat iedereen die het niet boeit er makkelijk voorbij kan lezen:

WAARSCHUWING
Het volgende verhaal heeft geen zak te maken met mijn DAF 44. Iedereen die alleen het verslag van het wagentje wilt volgen moet doorscrollen tot ze de volgende post zien of nog zo'n rood stukje tekst onderaan deze post.



~Le Conte du Piano~


Het was een regenachtige zondagmiddag (echt waar, het weer was walgelijk) waarop ik en m'n maat genaamd Clint op het idee kwamen om een Jazz kelder te maken. Wie wilt dat nou niet?
Om hem even een kleine introductie te geven; ik ken maar één persoon op deze aardkloot die net zulke rare plannen in zijn hoofd haalt als ik en deze ook daadwerkelijk uitvoert. Variërend van een badkuip plaatsen in een 80cm x 250cm badkamer die hij door Rotterdam gedragen heeft tot het weten te regelen van dingen waarvan Joost mag weten hoe die het doet. En ik ken geen eens een Joost.

Anyway, terug naar onze destijds toekomstige Jazz kelder. We hadden de wildste ideeën. Een eikenhouten bar, vitrine met whiskey, kamerplant, dartbord, bowling baan, een paar strippers en uiteraard: een piano. (Ok, zelfs wij moeten af en toe onze visie iets aanpassen omdat niet elk idee realistisch was. Dus de kamerplant hebben we moeten schrappen van het lijstje)

Je zou denken dat een Piano toch aardig wat kost, en dat dachten wij ook. Totdat ik op een andere regenachtige dag even op Marktplaats zat te neuzen, en warempel! een mooie Steinbach piano gratis af te halen in Overschie, maar 1 kilometer bij ons vandaan! Hoe zou dat toch komen dat iemand een gratis piano weg doet? Hij werkte namelijk nog gewoon. Op dit ding stond in elk geval onze namen geschreven, dus na even kort gemeten te hebben vonden wij dat wij hem wel kwijt konden dus ik mailde de eigenaresse waarmee ik na een kort heen en weer gemail een afspraak maakte later op de week om hem op te komen halen.
Als het een mooie piano was dan wouden we hem misschien wel boven op de gang zetten. Hoe lastig kan het immers zijn om zo'n prachtig stuk ambacht de trap op te krijgen? Ok ok. er zijn piano verhuis bedrijven, maar er zijn ook ramenwassers en dat kunnen we ook zelf. Tot zekere hoogte.



De afspraak stond op een woensdag ofzo dus we hadden 2 dagen om ons voor te bereiden op deze onderneming. Ik had een zooitje spanbanden gehaald bij de Gamma, een stuk touw en wat plastic zeil voor het geval dat het weer een regenachtige dag zou worden. Het zou toch een ramp zijn als er iets met de piano zou gebeuren.
In de kelder lagen nog 2 hondjes waar we de piano op konden vastbinden. Op de Marktplaats advertentie stond immers dat de piano op blokken stond. Ideaal.

Toen was het woensdag, het moment was aangebroken. We kwamen allebei tegelijk uit school, pakte de hondjes en spullen en stapte vervolgens in de bus naar Overschie.
Onderweg stonden we naar buiten te staren. Halte.... Halte... Halte... Halte... Nog een halte...
Oei. Dat is nog best ver.
"Weet je zeker dat het 1 kilometer was Robin?"
"Volgens Marktplaats wel ja"
"Ik geloof er geen zak van"

En ik ook niet meer. Als dat 1 kilometer was, dan is de Euromast 94 centimeter hoog en ben ik president van Zimbabwe. We waren bang dat als we nog een halte verder reden dat we daar namelijk zouden eindigen.

Afijn, we waren toch al bezig, laten we maar kijken waar dat huis is. De bus zal wel een ommetje gemaakt hebben. Na nog 20 minuten gelopen te hebben vanaf de halte kwamen we aan op het plaats delict. Dangalangadingdong! op de deurbel. Na kort wachten deed een vrolijk mevrouwtje de deur open.
"Wij komen de piano halen"
"Alleen jullie twee? Gewaagd hoor"
grapte ze.

We stapte vol moed naar binnen.
"Kijk daar staat ie dan"

oh.. dat is best groot...
Ken je dat wanneer je een aantal aardappels moet uitzoeken om mee te koken, en je op het oog een paar uit een zak vist en denkt "Dat zal wel genoeg voor 1 (of 2) zijn" en het dan daarna blijkt dat je genoeg aardappelen voor een heel weeshuis hebt zitten koken? Nou, precies dat gevoel hadden we toen wij hem in het echt zagen. Het was niet eerlijk ;_; want op foto's hoort alles groter te lijken.

Nou ja, maar even kijken dan of we hem een kunnen liften. Clint ging aan één kant staan, ik aan de andere. Handen eronder. 1. 2. 3. en de piano ging 1 centimeter de lucht in waarna deze weer snel zijn terugweg zocht naar de aarde. Dat ding was ZWAAR. Boven in de hal zetten zeg je? Ik heb denk ik nog nooit zoiets zwaars getild. We hadden blijkbaar even over het hoofd gezien dat er nog een 120 kilo wegende gietijzeren harp in die piano zat, en ja, dat is wat anders dan balsahout. Op dat moment beseften we allebei dat de dag nog lang zou duren. Met veel gestuntel en de lelijkste gezichten ooit kregen we de piano om de hoek in de entree. Toen kwam pas de uitdaging.
De woning zat niet gelijkvloers met de begane grond, maar had eerst 3 treden nodig voordat je binnen was (ik tel de dorpel mee). Tuurlijk joh! doe dat er ook maar bij.
Met veel pijn en moeite kregen we één kant uit het huis en wisten we deze op een hondje te plaatsen. Ondertussen zat de lieve dame te vertellen over hoe de piano al wat generaties meeging en hoe ze er nu toch echt van af moesten. Ik voel de pijn mevrouw. Letterlijk.

Uiteindelijk kregen we de tweede kant ook op een hondje. Hoppa, de piano stond buiten! Gauw vastbinden dat ding, dus ik laat die piano los om even gauw een spanband te pakken. Ik had nog geen stap gezet of "ROBIN PAS OP!" wat volgde met knal waar heel Overschie nog op na trilt. Ooit zo'n vallend piano geluid gehoord in cartoons? Nou ik kan je nu met zekerheid zeggen. Die geluiden zijn accuraat. Blijkbaar stond die piano helemaal niet op blokjes maar zaten er nog gewoon 3 wielen onder. De blokjes die eronder waren geplaatst waren lager dan de wielen waardoor dus één kant voor Jan Doedel eronder lag. Dus ja, wielen op een plank die wielen heeft is zo instabiel als een Fyra treinstel, dus één van die hondjes dacht "Pleur op, ik ga lekker achter de vrouwen aan" en reed eronderuit recht de stoep af, want blijkbaar was ook die scheef.
Omdat alles al zo lekker verliep begon het ook nog eens keihard te hozen. Mevrouw wist over dit gebeuren gelukkig vrij nuchter te redeneren "Oh, dat is ongunstig".
We pakten dus maar gauw dat ding weer op en zette hem overeind waarna meteen de bodemplaat eruit lazerde. Toen ik met gevaar voor eigen leven probeerde dat ding er weer in te zetten dacht Clint zo slim te zijn om even het binnenwerk te controleren door de top klep te openen, waarna vervolgens weer de bovenplaat eruit donderde, boven op mijn hasses. Ik had een bult op mijn kop, er staan nu 4 vlaggen in gedrukt omdat er meteen een stel bergbeklimmers op af kwamen.

Natuurlijk was er geen geluid meer uit dat ding te krijgen, maar dat zochten we later wel uit. Eerst dat zeil er overheen want die piano was één grote spons in die regen. Natuurlijk waaide het met een kracht van achttien Boeing 777 straalmotoren tijdens takeoff waardoor dat plastic stond te wapperen als een zeil van een half kapot geschoten piratenschip. Uiteindelijk hebben we het er omheen gekregen en het op de plek weten te houden door middel van het touw, maar het had eigenlijk geen enkel nut omdat het plastic al doorweekt was in alle hoeken en gaten. Toen de boel eenmaal vast zat kon de rit beginnen. We keken even op Google Maps om te zien wat eigenlijk de afstand was die we moesten lopen. 3,8 kilometer.... mijn hemel.
Nog voordat we weg gingen kregen we nog wel het vriendelijke advies mee van de mevrouw: "Als het straks echt niet zit hé, je komt daar zo langs een bos. Als je wilt, mag je hem van mij daar gewoon in sodemieteren". Dit was denk ik het meest amusante advies wat ik ooit gehoord heb en ik zou liegen als ik zei dat we er niet over hebben nagedacht om het ook echt te doen, want waar waren we in hemelsnaam aan begonnen.

Even een foto:


Goed, alles gereed, gaan met die banaan! We waren de stoep nog niet af of het voorste hondje bleef achter die vervloekte knobbels hangen die ze voor blinde mensen hebben aangelegd waardoor die hele piano er overheen gleed en vol op de straat pleurde. De spanbanden, hoe strak die zaten, trokken uiteraard dat hondje meteen een kilometer de lucht in dus het ritueel kon weer opnieuw beginnen. En het werd nog mooier, die straat was alleen maar stoepje op, stoepje af, stoepje op, stoepje af, en dat nog honderd duizend keer. Het was toen pas dat wij ook pas doorhadden dat er een hele snackbar zat mee te genieten van ons oeuvre. Gratis entertainment voor tien.

No way dat wij over al die stoepjes gingen, dus wij gingen maar over het wegdek sjouwen. Ik kan je zeggen dat er weinig momenten zijn geweest in mijn leven dat ik er meer voor vreesde dan toen. Omdat die piano zelf nog steeds op wielen stond zaten die hondjes continu te roteren waardoor wij de straat op en af slingerde. Dit ging zo niet dus we moesten er iets aan doen. We kwamen langs een parkeervak waar we de piano in wouden zetten. Denk je dat file parkeren met een auto lastig is? Probeer eens een piano in het vak te zetten. Afijn, hij stond.
Een vraag die je misschien al de hele tijd naar mij wilt roepen: "Als die piano op wielen staat, waarom halen jullie dat hondje er niet tussen uit dan?"
Dat probeerde we ook, hondje weg, en duwen maar! GGGGGGGGGRGGRGRGRGGRGRGGRGGRGRGRRRG!!!!! twee diepe groeven stonden als landingsbanen in het wegdek gekerfd. Blijkbaar rollen piano wieltjes van duizend jaar oud niet zo lekker meer over asfalt. Dan maar die wielen er af hé? Dus hoppa, weer die piano op zijn kant. Dit keer wat subtieler. Gelukkig was er iemand met zijn auto bezig waar wij een schroevendraaier van mochten lenen. We waren in totaal bijna 3 uur verder toen we die ruk wieltjes eraf zaten te schroeven. 4 wieltjes, elk 4 schroeven, platkop, en zo vastgerot als Bami in de ochtend.

Toch na wat geklooi gingen ze er -relatief- makkelijk af. Hier zat een luchtje aan dachten we. Het bleek echter dat het luchtje niet van de wieltjes kwam, maar van Clint's schoenen.
"Uhg Robin, er zit hier overal poep!"
"Ah gatver, daar ook al"
"Euuuuugh en hier zit ook overal kak!"

Wat bleek, we zaten gezellig naast een lantaarnpaal te schroeven waar eerder een hond even volledig uit zijn dak was gegaan, en die maat van me stond er vol in waarna hij vervolgens -zonder dat hij het doorhad- minstens 3 rondjes rond de piano had gelopen. Het leek alsof we geesten zaten op te roepen d.m.v. een ritueel dat eist dat een piano plat in een cirkel met stront wordt gelegd.

Terwijl hij de remsporen zat op te sporen op zijn al-bruine lederen schoenen ruimde ik de boel weer op en gaf de schroevendraaier terug. 1. 2. 3. en hoppa, de piano stond weer overeind op de hondjes. Dit maal zo vast als een sportschool abonnement. Onze weg baande weer verder.
Onderweg werden we nog begroet door een vriendelijke oude man. "Mooi spul he jongens, wel netjes houden hoor."
Als die arme man toch eens wist.

Afijn, we kwamen aan bij het beboste gedeelte waar ons dilemma ons groette: Dumpen we hem hier boven op de paddenstoel van kabouter plop, of gaan we de uitdaging aan en nemen we hem toch mee.
Het stuk was nu één en al asfalt gelukkig en het was denk ik ook niet zo verantwoordelijk om een piano aan Paulus de boskabouter te schenken. Toen deed Linda de Mol het doosje open en de bank bracht een bod uit: €140,- voor Milieuvervuiling. We deden het doosje dicht en zeiden "Laten we maar doorgaan" waarna een groot applaus volgde van ons twee.

En nou en of dat het asfalt hielp! Op dit stuk wisten we de vaart er goed in te brengen. Op een gegeven moment zo snel zelfs dat we het nog amper konden bijhouden en achter een vluchtende piano moesten aanrennen. Als er een fietser om de hoek aan zou komen en dit ding in ontvangst had genomen, dan had die fietser nu in Ho Chi Minh gezeten omdat ie met fiets en al gelanceerd zou worden met een kracht van duizend zonnen.



Na een lange en moeizame tocht was het einde eindelijk in zicht. Daar was de voordeur!
Een korte uitwisseling van schouderklopjes werd gevolgd door de volgende vraag: Hoe krijgen we hem binnen?
Was het maar zo dat net als een mens, een piano ook kilo's zou verliezen na een lange wandeltocht. Dat zou wel handig geweest zijn, maar nee.
Laten we dan maar zo veel mogelijk van de piano af halen. Dus we tilde het binnenwerk eruit (~3 kilo) de bodemplaat (~1 kilo), de bovenplaat (~1 kilo) en de topklep (ook ~1 kilo). Zo. Nou blijft er nog maar 200 kilo over. Scheelt weer.

Met veel gezucht en gesteun en wat beklacht van een huisgenoot die nogal onder de indruk was van het prachtige instrument tilde we piano de gang in. We konden onze kont niet meer keren want dat ding stond overal in de weg. Voor een kamer, badkamer, ingang, trap, kelderdeur, alles stond klem.
We hadden toen inmiddels besloten dat het wellicht inderdaad makkelijk was om de piano in onze toekomstige jazzruimte te stoppen. In de kelder.
Maar hoe krijg je in hemelsnaam dat gevaarte veilig naar beneden.
"Wacht eens Robin, als wij hem nou boven vasthouden en aan die poot (dat pootje onder de toetsen), dan hou jij hem onderaan tegen"
Wellicht dat m'n maat Pianorittus had opgelopen of door een één of andere odor van het hout zo stoned als Bach werd, maar had ik dat idee nageleefd dan had ik nu niet meer geleefd.

We hadden uiteindelijk iets veiligers verzonnen. Twee houten platen hadden we op de trap gelegd en vastgebonden met spanbanden. Hierover kon de piano glijden. Een andere plank legde we op de dorpel van de kelderdeur waarop de piano kon kantelen en naast de trap staken we wat platen om de leidingen niet te beschadigen. Vervolgens bonden we een touw aan de piano vast die wij daar vandaan een paar slagen om de onderste stijl van de trapleuning heen sloegen en wat vervolgens twee man in de gang kon vasthouden om de piano te laten vieren.

Twee man stond klaar met het touw in de handen, en twee anderen stonden klaar om de piano te duwen.

En één twee drie, en hup! één twee drie en hup! Na wat geduw en gewiebel van de piano nam deze de hoek van de trap aan en begon het touw onder spanning te staan. Heeeeeeeel rustig lieten wij de piano over de trap zakken. Na wat geknap van de spanbanden op de trapplaten om leek alles hartstikke netjes te gaan. "Wauw, iets wat meezit"
De piano had nu een aardig stukje van de trap gegleden en er werd iets geroepen wat klonk als "Hij staat".
We voelde ook geen druk meer op het touw, dus hey, puik werk mannen! En we lieten het touw los.

Wat bleek, de piano stond nog helemaal niet. Sterker nog, hij had nog bijna een meter te gaan.
Het enige waar deze tegenaan stond was het plafond van de kelder want de piano was zo hoog dat deze nét niet in het gat paste. Ongeveer een centimeter kwam tegen het plafond van de kelder aan.
En tja, in 1970 was beton nog niet zo populair in Rotterdamse woningen dus men was vroeger zo geniaal geweest om alle plafonds te bekleden met stro en een dun hout plaatje. Ze hadden beter voor Bamboe kunnen kiezen want stro bezit helaas niet de eigenschap om 200 kilo tegen te houden. Dus het duurde nog geen seconde of de plafonrand brak los waardoor ineens het hele gevaarte de laatste meter van de trap af stierde recht de kelder in. Het gaf een geluid wat nog nooit op deze aarde was voorgekomen. Het geknal, het gestuiter van een gietijzeren harp gecombineerd met het plonken van 88 toetsen die alle kanten opvlogen wat werd vergezeld met de resonantie door het huis van alles waar de piano tegenaan kwam met tot slot nog het geluid van een leeglopende leiding on the side. Bleek dat iemand tegelijkertijd boven de toilet doortrok waardoor het leek alsof de riolering was meegekomen. Godzijdank was die heel gebleven.

Het hele zooitje dat ooit een piano was te noemen lag nu een beetje treurig daar in het hoekje van de kelder. Wonder boven wonder, de harp was nog heel. Niet slecht voor een oud stuk gietijzer waar een paar ton aan trekkracht op staat van een paar honderd snaren.

We hadden onszelf al gekwalificeerd als pianoverhuizer dus waarom niet als pianomonteur? We raapte de boel weer bij elkaar en hebben na een avondje lijmen en schroeven de hele bende weer tot een piano-ogend object in elkaar gezet. Het enige jammere was dat ons prachtig geconserveerde binnenwerk door iemand was gesloopt. Hamers krom, stangen verbogen, afgebroken tuimelaars en een ontzet frame. Passieve agressieve actie van een huisgenoot die het niet eens was met onze jazzkelder? Zijn poging had in elk geval geen effect, want na een ander avondje knutselen met lijm en tie rips heb ik het binnenwerk weer volledig werkend gekregen en weer in de piano gehangen. HA!

En raad eens: er kwam weer geluid uit de piano!
Hoe klonk het? dat was de vraag. Het geluid was te omschrijven als een astmatische potvis met gokproblemen die na een avond zuipen een blokfluit probeert te spelen.
De tonen gingen zoveel kanten op. Toen Clint de vlooienmars begon te spelen probeerde ineens allerlei buitenaards gespuis contact met ons te zoeken.
Ik heb toen zelf maar even een digitaal keyboard erbij gepakt, heb een stemhamer ergens vandaan weten te toveren en ben met behulp van de spanbanden als snaardemper de piano gaan stemmen. Na ongeveer 3 dagen was ik klaar, en de piano klonk weer als een zonnetje! Voor ons in elk geval. Mozart zou zich misschien in zijn graf omdraaien als ie het zou horen, maar voor een piano die letterlijk van de trap is gekelderd was het zeker niet slecht. We hadden nu eindelijk onze honke plonke piano in de kelder staan.







Hoe dit ding ooit weer boven komt? Geen idee. Zal net zo verschrikkelijk gaan denk ik. In elk geval is de piano nu demonteerbaar (lees: 94 parkerschroeven eruit draaien).
En de jazzkelder? Verder dan de piano en wat banken kwam het niet of de boel werd alweer verbouwd tot een werkplaats en is nu een klein DAF magazijn.
En hoe klinkt de piano nu? Nou, het is daar in die kelder nog vochtiger dan onder de oksels van een verdwaalde toerist in Azie tijdens het regenseizoen. Dus dat ding klinkt weer net zo verschrikkelijk. Ach, we hebben er nog altijd lol van.

EINDE LULVERHAAL
Als je vinger nog niet zeer doet van het scrollen kan je nu weer verder lezen over de DAF.
Ik vond het een goed verhaal! smiling bouncing smiley

Weet alleen niet hoeveel smileys ik nodig heb.
Briljant! Waarom je zoveel moeite zou doen voor iets waarvan je weet dat het toch weer in de vergetelheid raakt ontgaat me. Voor ik eraan zou beginnen zou ik me al drie keer bedacht hebben. Maar zonder dit soort zinloze acties zouden er veel minder heerlijke verhalen zijn.

@GT-R; Ik doe wel gewoon één grote:
Bedankt! smiling smiley
Tja, waarom doen wij dit eigenlijk? Omdat het kan denk ik. :P
Maar wellicht dat wij allebei liever niet hebben dat we later ooit moeten zeggen "Ik wou dat ik ooit x had gedaan", maar dat we in plaats daarvan kunnen vertellen over hoe- en dat we het hebben gedaan. Bij mij is dat in elk geval zo. Hoe lomp een idee soms kan zijn, als het eenmaal gelukt is geeft het echt een voldaan gevoel. Alsof je de waarheid een beetje hebt verbuigt omdat het volgens de 'maatschappij' niet hoort te kunnen. Ik ken ook geen ander met wie ik dit soort plannen kan uitvoeren omdat menig mens die ik ken altijd vlak op het laatste moment met een excuus zou komen om het niet te doen. Ik heb dat te vaak meegemaakt voordat ik hem ontmoette.

Anyway, weer terug naar de DAF! smiling bouncing smiley
Er is weer genoeg te vertellen.

Op Marktplaats heb ik twee leuke vintage koffers gevonden om alle pech spullen en boekjes in te stoppen. Staat meteen een beetje leuk als de kofferbak opengaat:








Ook ben ik op een grauwe dag door weer en wind 15 kilometer heen en weer gefietst vanuit Rotterdam centrum naar Ommoord voor een tunnelbak die ik eindelijk had gevonden via Facebook!



Een vriendelijke meneer had deze al een paar verhuizingen bij zich en lag eigenlijk maar in de weg. Tot grote blijdschap van mij omdat ik deze nergens kon vinden. Ook inclusief het fineer paneeltje wat van hout gemaakt lijkt te zijn maar eigenlijk gewoon een plaatje staal is met een hout textuurtje erop haha. Ach beter, kan het ook niet wegrotten.
Omdat de pook door het bakje heen gaat hoef ik hem niet eens vast te schroeven. Het bakje gaat nergens heen.

Ook kreeg ik een nieuwe Conrad bestelling binnen. Hoppa! een stuurslot:

Het stuur kan uiteraard nog draaien maar het is echt verschrikkelijk. Dat spreek ik uit ervaring, want even gauw de auto van plek verwisselen met het stuurslot er nog op is nogal sterk af te raden. Je stuurt niet alleen als een idioot, je ziet er ook zo uit. Dus hij doet zijn werk goed!

Ook eindelijk de druppellader binnen waar ik de accu aan gehangen heb omdat deze zo leeg als mijn toekomstige bankrekening was:


Terwijl de accu aan het laden was zat ik ondertussen even lekker te koken en de handleiding van de lader door te nemen. Staat er op de 1e pagina in het groot: WARNING EXPLOSIVE GASSES MAY RELEASE WHILE CHARGING. KEEP BATTERY FAR AWAY FROM ELECTRONIC DEVICES AND OPEN FIRE.
Ik gluurde naar rechts waar rustig de aardappelen zaten te koken. Toch maar even losgekoppeld.

Dat laden duurt uitendelijk laaaaaaaaaaaaaang. Die accu heeft er ongeveer 30 uur aan gehangen en nog knipperde het laadlampje. Omdat ik bang was dat de accu gewoon gaar was geworden heb ik hem maar toch geprobeerd weer in de auto te stoppen. Maar eerst voordat ik ging starten heb ik de massastrips losgemaakt en met met een staalborstel de ondergrond opgepoetst tot ik bloot ijzer kon zien. Er kwam een roestwolk vanaf, niet te zuinig. Alle auto's binnen een straal van 100 meter zijn nu ook meegeroest.

Vervolgens de accu er weer in, en starten maar:
[www.youtube.com]
Als een zonnetje! De auto start nu iedere keer weer vlekkeloos (behalve die ene keer dat ik zat op te scheppen bij een maat over het soepele starten en dit aan hem wou laten zien. Demonstratie effect heet dat). Wat een opluchting dat dat nu eindelijk is opgelost! Dus toch een massaprobleem uiteindelijk.
Als je bedenkt hoe het voorheen ging:
[www.youtube.com]
Wel een verbetering te noemen.

Vorig weekend wou ik met m'n maat even richting Gouda rijden. Omdat ondanks de uitlijning de banden nog gewoon heel bleven na de rit van Apeldoorn - Rotterdam en het dagje van Bleiswijk, kon er nog wel één ritje bij. Dat overleeft ie wel.
Radiootje aan en gaan met die banaan. De rit verliep in de eerste instantie prima tot net buiten het centrum van Gouda. Terwijl wij zaten mee te swingen met Brother Louie dacht de Daf ook eens even lekker de pan uit te swingen door weer ouderwets met de voorwielen te wiebelen. Gooien met die heupen! Of... wielen...
Het kabaal van het slippende voorwiel werd ineens erger. Gelukkig waren we al op de locatie. Zal wel aan het wegdek gelegen hebben dachten we, omdat het lawaai altijd anders klinkt op sommige stukken asfalt.
Toen we weer terug reden werd het alsmaar erger. Ook het stuur begon weer mee te wiebelen. Het duurde ook niet lang of ik hoorde een herkenbaar gerinkel. Ja hoor, m'n wieldop nam weer de benenwagen dus we konden weer stoppen en uitstappen om in het donker langs een 80 weg te gaan zoeken naar 2 stukken blik. Gelukkig vonden wij hem weer terug en hebben hem in de kofferbak gemikt. Het was mazzel dat wij op de terugweg de radio niet hadden aanstaan. Ik had hem anders nooit gehoord.
Toen wij doorreden ging het wiebelen dusdanig door dat Clint op ten duur een ruk aan het stuur moest geven om de boel weer iets koest te houden. Het was een enge rit terug naar Rotterdam.

Na aankomst en na een uur zoeken naar een parkeerplek rond half 1 's avonds konden we even naar de wielen kijken. Ik heb de volgende dag foto's gemaakt van wat wij aantroffen:



Ken je die ouderwetse prijskaartjes met van die sneetjes erin zodat je ze kapot trekt als je ze eraf wilt halen? Zo zien mijn voorwielen er nu uit.
Beide voorbanden zijn compleet vernaggeld.
Waardoor kwam dit? 1 keer raden. Nu hebben de stuurkogels aan de andere kant de geest begeven. De rechter zijde had ontzettend veel speling:
[www.youtube.com]

Gelukkig heb ik deze onderdelen al in huis. Hiervoor volgt het volgende reparatieverslag.
Met een beetje geluk kan ik nog voor €15,- per wiel twee voorwielen van een 44 kopen bij iemand om even te gebruiken totdat ik genoeg geld heb om alle banden van de auto voor nieuwe te vervangen. Dus als dat lukt is de schade nog beperkt. Ze zitten al op de velg wat enorm scheelt. Kwikfit vraagt €115,- voor het verleggen van banden. Are they from the pot gejerked?



Reparatie 2 | Stuurkogels wielzijde & Fuseekogels vervangen
Probleem: Ik kon geen genoeg krijgen van mijn favoriete kapotte autoonderdeel en weer kon de auto niet stoppen met applaudiseren. Ook het stuur voelde zo onbetrouwbaar aan als de 2e kamer.
Gewenste oplossing: Weer kunnen rijden in alle rust. Geen klapperende eierstokken voorwielen meer.
Voorkennis: Jahaa! Meer dan eerst. Dit maal op de hoogte van de juiste gereedschappen en kennis over hoe die kogels zijn los te maken.
Moeilijkheid: Nog verassend makkelijk eigenlijk... De kogels waren makkelijk om bij te komen wat al 80% van de frustratie scheelt. Iemand met een beetje autokennis en "sleutelgevoel" moet prima uit de voeten kunnen.
Lichamelijk letsel: Zoals altijd hebben de handen het meeste te lijden. Inmiddels zijn mijn zachte babyhandjes bedekt onder 10 centimeter eelt waar zelfs Alabastine plamuur jaloers op wordt.
Opgelost: Yes! Die wielen gaan geen kant meer op... nee wacht...
Naar mooie meiden getoeterd tijdens de testrit: geen.
Mooie meiden gezien tijdens de testrit: geen, vandaar niet getoeterd.
Aan te raden terrein om op te repareren: De vorige keer raadde ik aan om alleen op eigen grond te sleutelen omdat er toch het één en ander uit mekaar moet. Maar deze reparatie is gewoon op een Rotterdams stoepje verricht en dat ging toch prima. Politie en stadswacht doen ook niet moeilijk over sleutelen aan de straat in Rotterdam.
Kosten: 6 bouten voor fuseekogels elk € 2.54 (bleek dat ik er maar 4 nodig had), 2 fuseekogels elk € 34.52, 2 stuurkogels wielzijde elk € 26.95. Totaal: € 146.13

En zo ging het:
Vrijdag avond begon de reparatie toen ik twee vrienden over de vloer had. Er was voorafgaand al gezellig gepilsd dus de sfeer was goed. Die middag was het ergens in de 20 graden, lekker warm. Dus zolang de zon nog scheen konden we even gauw te werk gaan voordat het koud werd dit weekend.
Echter tegen die tijd dat we naar buiten kwamen was het al zo koud als een vrieskist. Toch maar aan de slag gegaan.
We hebben eerst de stuurstangen losgemaakt van de al-vervangen stuurkogels bij het stuurhuis. (lees: Ik zat die stangen los te maken terwijl die andere twee leuters zaten te tekenen op het vieze dak van mijn auto)
Toen die stangen los waren moesten dus die twee kogels aan de wielzijde eruit. De vorige keer had ik een bankschroef nodig omdat deze zo vast als een gedetineerde zaten, dus we zijn naar Clint's werkplaats gegaan om ze daar los te wrikken.
Nu kan ik kleurrijk gaan vertellen over hoe vast die kogels in dit geval zaten, maar laat de beelden maar voor zich spreken:
[www.youtube.com]

We probeerde met een pijpsleutel de kogel los te draaien. Er kwam geen beweging in. Die kogel niet in elk geval.


Toen ik even de camera aan het wegleggen was kwamen die andere twee op het idee om met een hamer op die kogel te slaan. Er kwam beweging in, maar dat was niet de kogel. Ze sloegen die hele stuurstang krom!
Hij is weer recht gebogen godzijdank maar toch vraag ik mij af of de sterkte er nu niet vanaf is. De stang was ongeveer 4 graden gebogen.

Uiteindelijk kwamen ze los via de pijpsleutelmethode. Het werd laat, iedereen was gaar dus het werk werd gehalt tot de volgende dag.

De volgende dag kon ik weer in alle rust verder. M'n maat kwam langs om mee te helpen. Als eerste de fuseekogels vervangen.
Eerst even een mooie vergelijking tussen de nieuwe en oude stuurkogels:


Zo, krik tevoorschijn, en eraf met dat wiel:


Onder het motorblok hebben we wat houten balkjes gelegd als kriksteun.
Daar zit ie!


Voordat wij begonnen met sleutelen plaatsten we voor de zekerheid even een houten balkje onder de bladveer. Geen idee of zo'n veer ineens los kan knallen. Er staat immers toch een paar honderd kilo te drukken op dat ding.





Toen de bouten er uiteindelijk uit waren moest zelfs het hele gewicht van de auto op het blokje onder de veer rusten om die veer omhoog te kunnen buigen, anders kregen wij de fuseekogel er niet onderuit.

Onze geliefde stuurkogeltrekker ertussen, en plop, los kwam hij: (zal weer uren geklooi gescheeld hebben)


Het verbaasde me hoe makkelijk dit ding eruit kwam. Helaas dus geen verhaal vol frustraties. Ik weet niet of ik blij moet zijn of niet.


Oud en nieuw:

Tip voor andere DAF eigenaren (als zij dit ooit lezen) die ook een fuseekogel bestellen; als er een plastic kapje overheen zit, die moet je er af trekken. Anders heb je een heel interessante middag.

Na wat gewrik en gestoei zat de nieuwe op zijn plek:

Ze hebben geen millimeter onbenut gelaten want alles past echt maar nét. We moesten ook alles een keer opnieuw losmaken omdat de trommelrem voor geen meter meer was te sturen. Dat kwam omdat er een knobbel onder de fuseekogel zit die precies in een gat van de bladveer moet vallen. Ach, doe je dat niet, kan je in elk geval je armspieren trainen.

Ook maar meteen even de trommelrem gecontroleerd. Naafdop eraf gewrikt met een schroevendraaier en erachter de lagers eruit gehaald. Meteen alles zat onder het vet. Gelukkig had ik alcoholdoekjes bij me.... waar het niet dat die dingen nog in de verpakking zaten!


Rem zag er verder nog gewoon netjes uit:


Boel weer in elkaar gezet, auto omgekeerd en andere wiel het hele verhaal idem dito:






Tijdens de testrit voelde het stuur al meteen een stuk betrouwbaarder aan. Hij greep ook niet meer zijn eigen weg. Nu kunnen eindelijk de wielen worden uitgelijnd. Mocht tijd worden ook!

Het volgende op m'n lijst is het dashboard verwijderen om daaronder de lekkage te vinden van de voorruit en deze dicht te kitten.
Thanks MWH.

Beter man. smiling bouncing smiley

Mocht je de bandenmaat nou redelijk kunnen vinden via internet. Er zijn vaak wel bedrijfjes die ze eronder willen leggen.
En anders is er nog wel wat te regelen. Maar dat kun je t.z.t. beter dan vragen wat evt. mogelijk is bij mij op school. winking smiley
Quote
Mr Rob
Het volgende op m'n lijst is het dashboard verwijderen om daaronder de lekkage te vinden van de voorruit en deze dicht te kitten.

Kitten? Misschien moet je je voorbereiden op lassen... Schrijf je alvast in voor een cursusje!
best kans dat het water via je raamrubber komt. Als het erin blijft staan sijpelt het onder je glas en tussen het rubber door en loopt het naar binnen. Ik had het bij de Dyane ook. Daar een klein randje ruitenkit aan de onderkant tegen glas en rubber gemaakt zodat het water eraf kon lopen, en geen lekkage meer gehad.
Schitterend verhaal over die piano grinning smiley drinking smiley

Ook het kogelverslag is weer leuk om te lezen thumbs up
Dank! : D

Het water lijkt inderdaad via de voorruit aan de onderkant naar binnen te lopen. De rand eronder is rondom geroest. Niet heftig, maar toch.
Om dit met laswerk op te lossen moet ik het naar een specialist brengen en een duit geld neerleggen omdat de hele lijst nauwkeurig vervangen moet worden. Zelf lassen ga ik mijn vingers niet aan branden met dit dunne plaatwerk. Ook het verwijderen en zetten van die voorruit wordt heel interessant als ik dat zelf ga doen. Dan kan ik beter alvast 3 ramen opzoeken op marktplaats haha. Maak er maar 4 van.

Uiteindelijk heb ik het er best voor over om dit te laten vervangen, maar voorlopig lijkt het me gangbaarder om het even met kit netjes op te lossen. Er staan andere reparaties hoger op de lijst voorlopig. Het liefst breng ik een laagje aan de binnenkant aan omdat dat minder opvalt maar ik ben bang dat er dan vocht onder de ruit vast kan komen te zitten.
Zit er op de DAF club of ergens in die kringen niet iemand die bedreven is met een lasapparaat en ruitjes? Die zullen je vast wel willen helpen voor een krat bier en materiaalkosten.

Of werkt het niet altijd zo. Of je DAF uitlenen bij de plaatselijke ROC maar dat zou ik ook niet aandurven. winking smiley
Ik heb op een school gezeten waar autotechniek op zat. Wat die arme auto's daar hebben meegemaakt zou ik nachten van wakker liggen als dat met m'n Daf zou gebeuren. De "simpelere" klassen met moeilijke kinders kregen hier ook les met alle gevolgen van dien. Het was niet van hen dus wat maakt het dan uit als er wat stukgaat. Die mentaliteit. Dus liever niet. :P

Ik heb al iemand gevonden die bereid is om binnenkort laswerk te verrichten voor alleen de materiaalprijs. Hij heeft meer dan 20 jaar ervaring aan lassen met auto's dus dat zit goed. Punt is alleen dat de lijst van een voorruit naar mijn idee verder gaat dan alleen wat staal vervangen. Er zijn zoveel dingen die mis kunnen gaan dus ik wil tegen die tijd een ruim budget hebben voor wanneer die ruit breekt en wat vrije dagen omdat hij er waarschijnlijk niet zomaar terug in wilt. Voor dat hele gedoe wil ik voorlopig alleen even een kitnaadje leggen totdat de boel echt begint door te rotten. Dan kan ik die lijst altijd nog vervangen lijkt me.
Die mentaliteit hebben wij op het hbo zelfs nog wel eens. big smile smiley arme punto inderdaad. Maar als zelfs de docent eraan mee doet door de accu elk jaar naar zijn graf te brengen met starten in versnelling. Kun je niet altijd iets anders verwachten. De rest word met respect behandeld.

Ik weet niet hoeveel botsbeveiliging erin zit bij een daf overigens. Maar dat lijkt mij de moeilijkheid in het lassen.
Voorruit zeker met een rubber bevestiging is redelijk goed heel te houden. Parakoord gebruiken voor de applicatie en daar heb je ook niet veel risico in.

Niet zeggende dat ik je niet snap hoor. En het randje kit moet mits goed aangelegd zeker de komende tijd werken.
Wat een leuke verslagen over zo'n aparte auto! smileys with beer

Nu ben ik wel benieuwd naar die foto met de accu – hoe krijg je het voor elkaar dat het display van de magnetron DAF .44 laat zien? big smile smiley
Nu je zo lekker bezig bent met sleutelen kun je ook wel zelf de sporing van je Dafje afstellen.
- stuur recht
- meten aan de achterkant van de voorwielen
- meten aan de voorkant van de voorwielen
- het verschil moet zijn dat je voor ongeveer 2 mm minder meet dan achter, zoniet dan stel je dat bij bij je nieuwe stuurkogel(s)

Heel goed zelf te doen... wel even je maat nodig om te meten.
Ik heb er wel eens over zitten denken om zelf uit te lijnen. Zeker nu alle kogels vervangen zijn is die stuurstang ook makkelijk te draaien. Waar ik alleen bezorgd om ben is dat niet 100% zal weten of ik het echt goed gedaan heb. Volgens mij is de enige manier om er zeker van te zijn dat ze wel of niet goed staan om te kijken of je profiel op de banden niet is weggesleten. :P

Tot zover ik weet is in principe de sporing wel zelf te doen en zijn de hulpmiddelen prima zelf te maken. (In de garage is het immers ook een paar tellen werk). De vraag is alleen of het met mijn beunkunsten slim is om op die ~€40,- te bezuinigen. Ik heb mensen wel eens horen zeggen dat de wielen op een honderdste millimeter worden uitgelijnd omdat al bij meer dan 0.1mm speling de banden al verkeerd staan en sneller slijten. Hopelijk is dat overdrijven.
Als een garage het doet beeld ik mij een ruimte vol fancy apparatuur in. Maar wellicht dat zij het net zo primitief doen als dat ik kan.

Ik ben nog op zoek naar een werkplaatsboek van de 44. Daarin zou als het goed is veel informatie moeten staan omtrend uitlijning en de procedure ervan. Ook weet ik daaruit of de afstand tussen de wielen voor en achter gelijk moet zijn.

@BleuZ NL,
Jij hebt bonus punten verdiend! big smile smiley
Zo nu en dan verstop ik een grapje in een foto. Ik wou eerst iets van "Robin is gek" erin zetten maar dat paste niet. :P
Al kan mijn magnetron wel 44 seconden aangeven, de letters DAF lukte helaas niet zonder wat nabewerking.

Pobresh had op de vorige pagina ook een verstopte afbeelding door met zijn opmerking "Wie is er trouwens al stenen aant schijten? (when you see it, you'll shit bricks)". Ook hij verdient bonus punten haha.

@Nissan GT-R, awesome,
Geen. :P Ik heb geen doodskist nodig als ik met een frontale botsing om het leven kom. Je kan mij dan met Daf en al in de grond stoppen.
Plaatwerk is allemaal flinterdun en er zit amper structuele versteviging in de body. Zelfs al rol ik "rustig" op de kop dan vouwt het dak zich in als een goudkleurig folie bakje van die luxe huzarensalade van de Albert Heijn.
Welliswaar zijn de B bodies steviger dan de A bodies van een Daf 33, maar het stamt nog allemaal uit een tijdperk dat botsingen niet bestonden volgens de veiligheidskeuring.
Mits de las een beetje netjes wordt gedaan zal het niet veel impact hebben op de stevigheid. Wellicht wordt het zelfs iets sterker, maar dat is mits de lasser enige vakkennis heeft. Ga ik het doen dan brand ik gaten nog groter dan die in een Belgisch wegdek in het plaatwerk. haha.
Quote
Mr Rob
De vraag is alleen of het met mijn beunkunsten slim is om op die ~€40,- te bezuinigen. Ik heb mensen wel eens horen zeggen dat de wielen op een honderdste millimeter worden uitgelijnd omdat al bij meer dan 0.1mm speling de banden al verkeerd staan en sneller slijten. Hopelijk is dat overdrijven.
Als een garage het doet beeld ik mij een ruimte vol fancy apparatuur in. Maar wellicht dat zij het net zo primitief doen als dat ik kan.

Ik denk niet dat Daf in het jaar kruik al zo nauwkeurig kon afstellen. Zelf stel ik alles altijd al op die manier af. Mijn-niet-al-te-snelle-Volvo-met-LPG doet ongeveer 100.000 kilometer met een setje voorbanden. Dus dat sneller slijten zal nogal meevallen.
Daar zit wat in. Volgens mij valt er ook niet meer af te stellen dan de sporing nu ik er zo over nadenk. Camber heeft bijvoorbeeld geen zin vanwege de bladvering die de assen naar buiten duwt. 100.000 kilometer teken ik voor.
Kan dan geen kwaad om te proberen denk ik. Op zich, de vorige keer had ik de wielen op het oog uitgelijnd. Uiteraard onnauwkeurig, maar ondanks dat de wielen recht leken te staan hoorde je het wiel al slippen. Misschien dat het toch merkbaar is.

Eerst heb ik nog iets anders om mee te prutsen. Afgelopen week heb ik geprobeerd om de gordels te installeren maar dit blijkt echter toch lastig ondanks de bestaande bevestigingspunten. De unit van de rolgordel moet namelijk op dezelfde plek komen als het uiteinde van de gordel. Dit past gewoon niet op elkaar op de dorpel. Ook zit er al een schroefdraad op de rolunit wat dus voor een dubbel schroefdraad zorgt (onmogelijk om te bevestigen) plus de unit kantelt ook iets achterover waardoor deze al gauw blokkeerd.

Na wat meten ben ik met de volgende oplossing aangekomen:


Een stukje staal van 3mm dik en 40 mm breed met 2 gaten erin. Het onderste gat wordt het plaatje samen met het uiteinde van de gordel bevestigd. (zijwaardse trekkracht op dit punt) en de unit wordt aan het bovenste gat bevestigd. Zo staat hij rechtop en kan de bout vanaf de achterzijde erin worden gedraaid. De trekkracht loopt ook omhoog waardoor de beugel gewoon op zijn plaats zal blijven zitten.
Dit lijkt me de meest stevige oplossing.
één probleempje. 3mm staal is zo zeldzaam als een NS trein die op tijd rijdt. 2 millimeter bestaat wel maar is flinterdun en 4 millimeter is niet te buigen. De enige plekken waar dit misschien te vinden is zijn ijzerhandelaren. Maar een ijzerzaak verkoopt tegenwoordig toiletontstoppers en alle groothandelaren in ijzer werken nog met anno 1998 websites waar je nog offertes moet opvragen en hebben verzendkosten van €70,- omdat ze voor een stukkie plat de dieplader nodig hebben om deze bij je af te leveren. Misschien dat ik nog een stukkie in de kelder kan vinden.
Wauw! Netjes getekend man!

Ik ga ff kijken of ik een stukkie 3 mm staal kan vinden in de afvalcontainer. Kans is best aanwezig. winking smiley Mag geen Aluminium zijn denk ik. tongue sticking out smiley Nog wensen qua soort en hardheid?
Bedankt! Andere hobby van me haha.

Tof dat je wilt meezoeken! big smile smiley Hoe harder hoe beter lijkt me omdat het tegen een behoorlijke klap moet kunnen en niet makkelijk mag buigen onder een beetje stress. Aluminium scheurt af als snijkoek volgens mij. Als ik 10 keer in de ankers ga moet die beugel er nog precies hetzelfde uitzien. :P

Aan materiaal zijn er dus 2 stukjes van ~18 - 19cm lang en 4cm breed nodig.
Ja precies, dat denk ik ook inderdaad. Kan ook vertragend werken natuurlijk bij een ongeluk. Maar ja! Dan moeten we gaan berekenen...... big smile smiley

Ik ga zo ff voor je kijken, hopelijk ligt er iets!
De enige vertragende werking zal het mechaniek van de gordel zelf zijn denk ik haha. Voor je het weet vliegt er een beugel naar je kop. En daar staat geen Grolsch op. drinking smiley

Ben benieuwd. smiling smiley
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers met een forumprofiel mogen berichtenplaatsen. Nog geen forumprofiel? Maak die dan hier aan.