Weblog  |  BMW M wordt minder en minder. Is dat erg?

De klachten zijn er natuurlijk al langer. Ik heb de E46 M3 helaas net gemist als journalist. De auto staat hoog op mijn lijst van auto's die ik graag nog een keer zou rijden. Eerst een paar dagen de gewone, en dan graag een lange dag een CSL. Eerst op de openbare weg, dan een paar uur op een circuit als het even kan. Als ik mijn collega's mag geloven dan is de E92 een stuk minder sportief dan de E46 was. En dat terwijl ik al helemaal verliefd ben op diezelfde E92 M3. Onlangs hadden we de cabrio (E93) even te gast en ik was vergeten hoe goed hij was. De hele auto is top (hoewel de cabrio beduidend minder is dan de dichte versies), maar het vooral de motor die doet wat een M moet doen. En dat was voorheen ook het geval. Een V10 voor de M5 en M6, de bejubelde zes-in-lijn in de E46 M3... Wonderspul. De V8 uit een Audi RS5 mag een superblok zijn dat praktisch net zoveel toeren draait als de V8 in de E92, het gevoel is beduidend anders. De BMW-motor hangt zo ontzettend veel meer aan je gas, daalt en stijgt zo ontzettend rap in de toeren: dit is hoe een sportieve motor moet zijn. Hoe gaaf moet het dan wel niet zijn in de M3 GTS? Brrrr. Hebben!!! 

Maar tijden veranderen. Neem de nieuwe M6. Loeisnel, maar de echte kick was er nooit. Hoe strak het onderstel ook was, hoe veel koppel de motor ook heeft. Hij was vooral zwaar. Ik was al niet lyrisch toen ik hem afgelopen zomer reed, maar de schok kwam pas echt toen ik weer in de M3 stapte in december. Wat een verschil! Eerder waren er al de X6M en X5M die BMW bepaald geen windeieren leggen, maar niet doen wat een echte M moet doen. En dan hebben we het niet eens over de M-performance versies, waar ik een stuk minder enthousiast over ben dan collega Gorter. Niet dat het slechte auto's zijn, maar de naam M wordt een beetje ijdel gebruikt vind ik. Het zijn gewoon hele dikke BMW's, meer niet.

Let op, dat auto's als een X6 M hard kunnen op een circuit doet daar niets aan af. Een M6 mag sneller dan dan een XKR, toch is die Jaguar de leukere rijdersauto. Het gaat om lichtvoetigheid en plezier. Een motor waarbij elke milimeter beweging van het gaspedaal genoeg is om het toerental te veranderen. De brute gave 1M coupé (een auto die de naam echt verdient!!) liet zien dat je zelfs met een turbomotor nog heel bijzondere dingen kan doen, maar het gevoel van de E92 en (so i hear) de E46 is er evengoed niet. Het M-label groeit, maar de waarde ervan neemt af.

Dan de volgende vraag: is dat erg? Ik kan er over jammeren, maar ik heb het geld toch niet. Wie wel? De wat rijkere Amerikaan in Calfornië bijvoorbeeld. Alleen al de M3 zie je daar net zoveel als een 320d in Nederland. Zouden al die M3-rijders er wakker van liggen dat ze straks een M3 met turbo's gaan krijgen? Ik denk het niet. Lekker juist, al dat koppel bij lage toeren. Een circuit zullen ze nooit bezoeken. Vandaar kwamen er natuurlijk ook een X6/X5 M en daarom zal de huidige M6 het ook goed doen aan die kant van de plas. Maar waar de vorige M6 nog wel eens rondom de Nordschleife werd gezien, kan ik me dat met de huidige minder goed voorstellen. Evengoed barst het er vandaag de dag nog van de E46 en E92 M3's en M3 GTS'en en CSL's. Zijn die liefhebbers dan verloren? Niet als we dit nieuws van een BMW-site van een tijdje terug mogen geloven. BMW gaat volgens deze berichten Mercedes achterna dat met zijn black-series al een tijdlang de echte hardcore liefhebber levert wat men wil. Lichtheid, agressie, pure sportiviteit. In feite deed BMW dat al met een auto als de M3 GTS en Porsche kwam daarom ook met een GT3 versie van de 996. Iets tussen de RS-modellen en de 'te softe' 911 in. De massa hoeft niet zonodig iets wat ontzettend hardcore is. Dus worden de auto's softer. Zie de te verschijnen M3. Zie de M6. Zie de (voortreffelijke) Porsche 911 991. Is dat erg? Nee dus. Die mensen krijgen een auto zoals ze willen: lekker sportief en goed inzetbaar voor dagelijks gebruik. En voor de paar hardcore freaks en zeurende autojournalisten blijven de échte hardcore modellen bestaan. Ja, ze zijn stervensduur. Maar er wordt nog altijd aan de echte liefhebber gedacht. Ik denk dat het zo eigenlijk best eerlijk verdeeld is.

 
 
 

Over Roy Kleijwegt

Roy Kleijwegt

 

Hobby’s: Autorijden, maar dat ligt voor de hand, bovendien ben ik steeds meer gaan karten de afgelopen jaren. Verder ben ik lange tijd zeer enthousiast beoefenaar van Jiu Jitsu geweest en hebt dat met veel andere martial arts gecombineerd. De laatste jaren blijkt squash evenwel net wat minder blessure gevoelig…  Ik vind daarnaast poker erg leuk (niet dat ik heel goed ben) en speel wat piano. Ook lekker eten en stappen staat hoog op mijn lijstje, waarbij ik de grotere dance-feesten niet uit de weg ga. En oh ja, ik ben fanatiek Feyenoord-fan.

Eerste auto: Een Suzuki Swift 1.3 van de jongste generatie. Een van de beste keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt. De auto bood veel waar voor zijn geld: vlot genoeg en een kontje dat leuk om wil komen als je speelt met het gas. En met vier man op wintersport bleek prima te doen. Wat wil je nog meer!

Droom: Ik werk inmiddels bij AutoWeek, heb al met wilde dolfijnen gezwommen in de oceaan, mijn Nordschleife-ontmaagding is inmiddels geweest en officieel geracet heb ik ook al. Daarmee kan ik een flink aantal dromen wegstrepen. Er staan misschien nog wat onbereikbare auto’s op mijn bucket-list, maar ach ik heb al zoveel moois gereden… Echte dromen heb ik daarom op dit moment niet. Een groot pokertoernooi winnen lijkt me eventueel wel wat.

Eigenaardigheden: Ik noem mezelf autoliefhebber, maar heb erg weinig met oldtimers: ik rijd liever in een nieuwe SLS dan in een klassieke Gullwing. Ik denk echter dat dat verandert naarmate ik ouder word. Verder maak ik me altijd erg druk over het Nederlandse autobeleid en probeer daarbij verder te kijken dan het simpele ‘de-auto-is-een-melkkoe’ verhaal. Vind verder mijn werk zo leuk dat ik te weinig aan vakantie toekom. Ik weet het, een luxeprobleem.

Hoe gekomen bij AutoWeek: Journalistiek gestudeerd en bij AW stage gelopen. Daarna als journalist enkele jaren bij verschillende vakbladen voor de Nederlandse autobranche gewerkt voordat ik terugkeerde op het oude nest, dat was begin 2008. Sindsdien heb ik me geen moment verveeld.

Volg AutoWeek

© 2014 Sanoma Media Netherlands B.V.
Adverteren - Colofon - Contact - Copyright - Disclaimer - Privacy en cookiebeleid - Gebruiksvoorwaarden - RSS - Partners - Sitemap
AutoWeek.nl - onderdeel Sanoma Media Netherlands groep