Weblog  |  Dood de dode hoek

De dode hoek. Van tijd tot tijd wordt dit fenomeen door instanties die zich met verkeersveiligheid bezig houden onder de aandacht gebracht. En terecht. Wat mij echter verbaast, is dat de verantwoordelijkheid grotendeels bij de bestuurders van vrachtwagens, bussen en nu ook bestelwagens wordt neergelegd. Oké, er worden op scholen ook campagnes gevoerd om kinderen voor te lichten, maar de nadruk ligt toch op het veiliger maken van voertuigen. Dat resulteert in steeds meer spiegels en zelfs camera’s aan de zij- en achterkant van grote voertuigen. Maar dan nóg zijn ongelukken niet te voorkomen, want een chauffeur kan nu eenmaal niet alles zien.

Het is dan ook niet te geloven hoe dicht fietsers en voetgangers (en auto’s) soms naast of achter een vrachtwagen rijden of lopen. Soms gebeurt dat in een moment van onachtzaamheid, maar vaak ontbreekt het totaal aan verkeersinzicht. En blijkbaar hoeven we dat van fietsers en voetgangers ook niet te verwachten, gezien de strenger wordende eisen op het gebied van voetgangersveiligheid voor auto’s. Zo heeft Volvo zelfs al een airbag in de motorkap om de onoplettende wandelaar op te vangen. Mooi dat het bestaat, maar het wekt de indruk dat de bestuurders van motorvoertuigen de enige zijn waarvan regelkennis en verkeersinzicht mag worden verwacht. De rest is min of meer vogelvrij, zo lijkt het.

Het is op zijn minst vreemd dat enige vorm van verkeerseducatie pas begint op het moment dat het rijbewijs in beeld komt, afgezien van de aandacht die daar in het basisonderwijs aan wordt gegeven. Actief en veilig aan het verkeer deelnemen krijgt niet de aandacht die het verdient. Veel ongevallen en files kunnen domweg voorkomen worden met een extra dosis verkeersinzicht en regelkennis. De overheid legt bij de ‘handhaving’ de nadruk op zaken als snelheid en het vasthouden van een telefoon tijdens het rijden en leidt daarmee de aandacht af van de ware kern van de zaak. In ieder geval zou ik willen pleiten voor een verplicht uurtje sturen in een vrachtwagen, het liefst in druk stadsverkeer. Dan haal je in ieder geval de dode hoek uit de dode hoek!

 
 
 

Over Marc Klaver

Marc Klaver
Naam: Marc Klaver Hobby’s: Autorijden (liefst lange trips), auto’s en mijn Kever 1200 uit september 1964, die tien dagen na mijn geboorte van de band rolde. Heerlijk, die eenvoud. Eerste auto: Citroën GS Break van 1973, ik kocht ‘m in 1983 van een kennis van mijn ouders. Toen was tien jaar heel oud voor een auto, maar de GS had zich er heldhaftig doorheen geslagen en APK bestond nog niet. Hoofdzakelijk gebruikt om van en naar de kazerne in Bussum te rijden of om met mijn kamergenoten naar de plaatselijke discotheek te toeren. Ik was daar de enige met een auto….. Huidige auto: BMW 3, 5 en een Kever. Droom: Een Porsche 911 (bij voorkeur de GT2) en een eigen circuit…. Zonder dat circuit ben ik trouwens ook tevreden en als het een Carrera S wordt, zal ik niet klagen. Eigenaardigheden: Naast snel en veilig rijden vind ik zuinig rijden –soms - ook leuk. Ben in testauto’s sowieso altijd met het verbruik bezig. En ik ken de meeste mensen van auto, niet van naam. Schijnt geen therapie voor te zijn, dus ik leer er maar mee leven. Hoe gekomen bij AutoWeek: Deed in de avonduren (overdag gaf ik rijles) de HBO studie Journalistiek & Communicatie. Na vier jaar studeren en werken stapte ik als stagiair bij VNU in Haarlem binnen, de toenmalige uitgever van AutoWeek. Dat was in 1997. Sindsdien werk ik nog altijd met veel plezier op freelance basis voor dit tijdschrift.

Volg AutoWeek

© 2014 Sanoma Media Netherlands B.V.
Adverteren - Colofon - Contact - Copyright - Disclaimer - Privacy en cookiebeleid - Gebruiksvoorwaarden - RSS - Partners - Sitemap
AutoWeek.nl - onderdeel Sanoma Media Netherlands groep