Weblog  |  Faalangst

Dan nu iets over het gevoeligste thema voor autojournalisten onder elkaar: rijvaardigheid. Het is evident dat wij reporters bovengemiddeld moeten kunnen sturen en de meesten doen dat best behoorlijk, al kom je bij introducties brokkenmakers van vaak oosteuropese herkomst tegen die je levenslang zou willen opsluiten.
Zelf leed ik als late debutant in de autobranche aan een minderwaardigheidscomplex over mijn stuurmanskunst, aangewakkerd door de crash die me een dag voor mijn race-examen op een doornat Zandvoort overkwam. Mijn vrouw schrok er zo van dat ik moest beloven nooit meer op circuit te rijden. Dat scheelt weer zenuwen. Overigens had ik de Nürburgring zelfs mèt licentie als de pest gemeden. Circuits zijn niet mijn natuurlijke habitat. Ik mis de scherpte die ik in begaafde, ervaren collega’s zo kan bewonderen - hoewel ik een testdag op Dunsfold met de Mercedes SLR tot tevredenheid van de McLaren-instructeur doorstond, dus zo dramatisch is het ook weer niet. Voor een houten klaas van middelbare leeftijd heb ik me redelijk weten te handhaven.
Neemt niet weg dat er dagen zijn die ik met enige bezorgdheid tegemoet zie. Bij de meer uitdagende events, on- en offroad, heerst onvermijdelijk die sfeer van mannen onder elkaar, gecamoufleerde competitie; er wordt niet over onzekerheid gepraat, maar niemand wil falen. Die 911 wil je onder toeziend oog van je vakbroeders toch een beetje stijlvol door de bocht jagen, en vind mij de automan die een vastloper in de modder niet stiekem als gezichtsverlies ervaart. We blijven jongens, waar of niet.
Goed, zo’n dag is het dus als we met de nieuwe Range Rover in de Marokkaanse woestijn voor een afgrond staan. Over de rand zie ik het zand in het niets verdwijnen. Hier moet ik naar beneden, recht omlaag. Terreinrijden heb ik vaker gedaan, in Dubai heb ik nota bene leren dunebashen, ik ben niet helemaal een onbeschreven blad in deze tak van sport. Maar deze krater is wel heel erg diep. Ben ik goed genoeg voor deze meesterproef? Hoor ik hier wel? Waarom ben ik niet gewoon bij moeder thuis gebleven? Enfin, er is toch geen weg terug. Ik duik, God zegene de greep en Hill Descent Control. Is het durf, of ben ik te schijterig om van het waagstuk af te durven zien? Moeilijk te zeggen. Ik moet van mijn ego.
Dan hoor ik mijn collega naast mij zeggen: toch blij dat jij achter het stuur zit.
Ach, een stukje herkenning! Dat gevoel dus.
Ik geef toe: dat heb ik ook wel eens gedacht.
Verder ging het heus goed hoor.
Gelukkig zat ik later die dag veilig op de passagiersstoel, toen de man van de Goudeerlijke Ontboezeming de rock crawl voor de kiezen kreeg. Adembenemend: steil omhoog over een pad met rotsblokken zo groot als menhirs, die de Range tot op de rand van kiepgevaar uit het lood sloegen.
Brrr.
Toch blij dat jij achter het stuur zit, dacht ik zwijgend.

 
 
 

Over Bas van Putten

Laatste weblogs Bas van Putten

Volg AutoWeek

© 2014 Sanoma Media Netherlands B.V.
Adverteren - Colofon - Contact - Copyright - Disclaimer - Privacy en cookiebeleid - Gebruiksvoorwaarden - RSS - Partners - Sitemap
AutoWeek.nl - onderdeel Sanoma Media Netherlands groep