Weblog  |  Gaan, gaan op de autobahn

'In Duitsland kan je nergens meer hard rijden." "Duitsers? Die rijden ook allang niet harder meer dan 130." Hebt u ook kennissen die deze 'waarheden' verkondigen? Het wordt vaak gebruikt als argument waarom hard rijden sowieso passé is. Nu kom ik met enige regelmaat in Duitsland en ik vind dat je best nog redelijk kunt gasgeven. Evengoed gaan mijn tochten vaak richting de Eifel (buurten bij de Ring is altijd leuk), eventueel met uitstapjes richting Keulen en Frankfurt. Enkele keren per jaar gaan we verder. Op bezoek bij leuke  bedrijven, of gewoon richting de wintersport. Dan valt al op dat in het 'midden' van Duitsland er toch wel wat fijne wegen zijn waarop het tempo vrij hoog ligt. Onlangs ging het echter harder dan ooit. Het einddoel was een Zuidduitse autofabrikant. Zelf reden we met twee auto's met afdoende vermogen om alles behalve een flater te slaan. Wanneer wordt het echt leuk? Na Frankfurt. Vorig jaar richting sneeuw en bier ontdekte ik al dat de 'nieuwe' A3 een bijster fijne weg is geworden. Twee maal drie brede rijstroken met mooie gekante bochten. Toen was het vrij leeg, nu was het iets drukker. Het was het einde van de avondspits, zeg tussen 18.00 en 20.00h. Het was redelijk druk en er werd godsgruwelijk hard gereden. Op de linkerbaan diende je niet te komen als je langzamer ging dan 190 km/h. Bovendien moest je dan nog vaak aan de kant voor een opstomende Duitser die 220 of harder ging. E-klasses, 5-series, en met name heeeeel veel Audi's. Allemachtig wat veel Audi's. A6, oude A6, nieuwe A6, A4 nog een A6, A8 en A6. Allemaal minimaal 3.0 TDI's. En knallen maar. Men rijdt niet meer hard? Men rijdt juist harder dan ooit. Ik had het wel naar mijn zin. Je weet dat Duitsers goed kijken, anticiperen en meedenken, waardoor je een fijn club-gevoel krijgt. Geen bumperklevers, wel mensen die gaten laten vallen om te voorkomen dat je jezelf klemrijdt.

En je komt nog wel wat leuks tegen. Neem de Murciélago LP640 op de (slechte, ik weet het) foto's. ik heb 20 km met de auto opgereden tot hij echt vrij baan kreeg. We deden op dat moment 220 km/h, maar binnen 10 seconden was hij compleet verdwenen. Dan de RS6. Ik herkende hem al toen hij in m'n spiegel aankwam. Daarna zag ik het MTM-logo pas. Dik 700 pk dus. We deden 200 km/h net als de twintig auto's om mij heen, maar hij reed van me weg alsof het een stoplichtsprint was. Machtig. Ik kwam met een blij gevoel thuis. Echt autorijden op hoge snelheid. Het gebeurt nog steeds. Iedereen die het tegendeel roept, kletst uit zijn nek.

 
 
 

Over Roy Kleijwegt

Roy Kleijwegt

 

Hobby’s: Autorijden, maar dat ligt voor de hand, bovendien ben ik steeds meer gaan karten de afgelopen jaren. Verder ben ik lange tijd zeer enthousiast beoefenaar van Jiu Jitsu geweest en hebt dat met veel andere martial arts gecombineerd. De laatste jaren blijkt squash evenwel net wat minder blessure gevoelig…  Ik vind daarnaast poker erg leuk (niet dat ik heel goed ben) en speel wat piano. Ook lekker eten en stappen staat hoog op mijn lijstje, waarbij ik de grotere dance-feesten niet uit de weg ga. En oh ja, ik ben fanatiek Feyenoord-fan.

Eerste auto: Een Suzuki Swift 1.3 van de jongste generatie. Een van de beste keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt. De auto bood veel waar voor zijn geld: vlot genoeg en een kontje dat leuk om wil komen als je speelt met het gas. En met vier man op wintersport bleek prima te doen. Wat wil je nog meer!

Droom: Ik werk inmiddels bij AutoWeek, heb al met wilde dolfijnen gezwommen in de oceaan, mijn Nordschleife-ontmaagding is inmiddels geweest en officieel geracet heb ik ook al. Daarmee kan ik een flink aantal dromen wegstrepen. Er staan misschien nog wat onbereikbare auto’s op mijn bucket-list, maar ach ik heb al zoveel moois gereden… Echte dromen heb ik daarom op dit moment niet. Een groot pokertoernooi winnen lijkt me eventueel wel wat.

Eigenaardigheden: Ik noem mezelf autoliefhebber, maar heb erg weinig met oldtimers: ik rijd liever in een nieuwe SLS dan in een klassieke Gullwing. Ik denk echter dat dat verandert naarmate ik ouder word. Verder maak ik me altijd erg druk over het Nederlandse autobeleid en probeer daarbij verder te kijken dan het simpele ‘de-auto-is-een-melkkoe’ verhaal. Vind verder mijn werk zo leuk dat ik te weinig aan vakantie toekom. Ik weet het, een luxeprobleem.

Hoe gekomen bij AutoWeek: Journalistiek gestudeerd en bij AW stage gelopen. Daarna als journalist enkele jaren bij verschillende vakbladen voor de Nederlandse autobranche gewerkt voordat ik terugkeerde op het oude nest, dat was begin 2008. Sindsdien heb ik me geen moment verveeld.

Volg AutoWeek

© 2014 Sanoma Media Netherlands B.V.
Adverteren - Colofon - Contact - Copyright - Disclaimer - Privacy en cookiebeleid - Gebruiksvoorwaarden - RSS - Partners - Sitemap
AutoWeek.nl - onderdeel Sanoma Media Netherlands groep