In juli 2004 deed ik iets onverstandigs: ik voorspelde de ondergang van de Volkswagen Golf. Editie V was net op de markt en de verkoopcijfers waren in absolute cijfers goed, maar Vijfje had het voelbaar zwaarder dan zijn voorgangers. VW moest druk zetten en niet zo’n beetje ook.
Ik zag het als een teken aan de wand, dat ik adstrueerde met de volgende argumenten. Ten eerste wees ik op de sterk toegenomen concurrentie. Verder geloofde ik dat de bescheiden middenklassekopers die hem in de jaren zeventig en tachtig groot hadden gemaakt waren afgeknapt op de gestegen prijzen die hem, pijnpunt drie, naar een marktsegment hadden gedreven waar hij het met zijn neutrale, degelijke presentatie af zou leggen tegen modieuzer speelgoed van de concurrentie. Streng concludeerde ik: “Ook VW zelf is schuldig aan de ontrouw die de evergreen van de fabriek begint te treffen. Het jongste model heeft zijn schutkleur afgelegd en is partij geworden in de verwoestende prestigeslag die een herboren hedonisme van het autorijden heeft gemaakt. De laatste Golf die ik ambtshalve een week te leen had, een heel gewone met een snelle maar courante dieselmotor, kostte 38.000 euro. Hij reed heel goed: los van de paar bezwaren die er altijd zijn, is het een excellente auto. De keerzijde: er was een tijd, niet eens zo lang geleden, dat je voor dat bedrag een stevige Mercedes reed”.
En zo kwam ik tot mijn voorspelling dat de klassenloze kopersmarkt van de Golf zich op zou splitsen in een onder- en een bovenkant, die zouden uitwijken naar respectievelijk goedkopere alternatieven en de lifestylemerken. Daarom, meende ik, zou de Golf V weleens de laatste kunnen zijn.
We zijn nu acht jaar verder en de introductie van de zevende generatie Golf is nabij. Kan ik verklaren waarom hij het toch redde? Wat zag ik toen over het hoofd? Kan ik met een nette smoes achteraf mijn gezicht redden?
Misschien de meest voor de hand liggende is dat de V in de geschiedenis van het model gewoon een ongelukkige esthetische dip was. Hij had het nèt niet. Het ontwerp miste de strakke balans van de generaties II en IV, het was te soft en romig, aan de slappe kant. Zijn opvolger, in feite niet meer dan een krachtdadig gerestylede V, redde met de juiste cosmetische ingrepen de eer die zijn erfgenaam vast weer met glans zal verdedigen. Hoe je het ook wendt of keert, er is maar één Golf. Zijn vorm is iconisch, zijn naam is heilig en zijn representativiteit is en blijft marktdekkend; echt iedereen, van laag tot hoog, kan met die auto voor de dag komen. Zo’n brand identity is niet kapot te krijgen.
