Weblog  |  Relaxed door de range extender

Een benzinemotor achter de hand, wel zo lekker

Vijf dagen rij ik nu met de Chevrolet Volt, de jongste aanwinst van de AutoWeek-duurtestvloot. Elke ochtend plug ik 'm in de garage keurig aan de stekker, ’s-avonds doe ik dat weer bij de laadpaal thuis om de hoek, en zo flits ik al een week in opperste rust van hot naar her. Eén rit was langer dan 60 kilometer, die van Chevrolet Nederland naar de redactie in Hoofddorp, en dat is tot dusverre de enige keer geweest dat de range extender, de verbrandingsmotor dus, in actie kwam om energie te genereren voor het accupakket. Eén keer ook reed ik die energiebron leeg totdat er nog prik voor 2 kilometer was.

Doe dat maar eens in een volledig elektrische auto! Dan zit je met klamme handjes, een bezweet voorhoofd, met de billen bij elkaar geknepen reikhalzend uit te kijken naar de verlossende laadpaal of contactdoos. Ik kan me ritten met een Leaf herinneren… ik was drukker met het kijken naar de actieradiusdisplay en het zo laag mogelijk houden van de snelheid om maar vooral niet te veel energie uit het accupakket te slurpen, dan met het letten op het verkeer. Ha, gelukkig, het verkeerslicht gaat op rood; kan ik weer remenergie opslaan!

De range extender van de Volt brengt rust. Zelfs als hij nauwelijks in actie hoeft te komen. De wetenschap dat je altijd nog zo’n vertrouwd benzinetorretje achter de hand hebt om je verder te brengen - mits er brandstof in de tank zit - zorgt voor een prettig gevoel. En niet alleen voor de berijder. Als al die Ampera- en Volt-rijders ook zo fanatiek pluggen, worden ze de grootste vriend van de afdeling boekhouding. De verbruiksindicator van de boordcomputer staat na 355 kilometer op 1 liter benzine per 100 kilometer.