Zitten die Italianen, meesters van de slanke lijn, te vaak bij de McDonalds? Wat komt er toch veel opgezwollen fastfood uit dat autoparadijs. Oók Ferrari zwalkt. De 458 is een wereldster, de FF een volgevreten miljardairszoon. Aan de Ami-Lancia’s hoeven we geen woord meer vuil te maken, de nieuwe Panda is te dik, de Punto met die verse neus een waterhoofd. De Alfa’s zijn zo goed als uitgestorven, op dat lifestylekoppel overgestileerde B- en C-segmenters na.
De veelomvattendheid van het probleem begon te schrijnen bij mijn eerste oogcontact met een Maserati GranTurismo. Wat een log ding! De Tien Geboden schrijven voor dat je Maserati’s mooi moet vinden, maar niet één nu leverbaar model vertoont de slijtbestendige elegantie die het aan zijn stand verplicht is. Waar het Britse Aston Martin de rol van exclusief alternatief voorbeeldig afgekleed vervult, zijn in dezelfde verleidersniche de Maserati’s structureel te dik en oversized om de maatpakkenfabriek van Dr Ulrich Bez partij te bieden. Huisstilist Pininfarina tekent ze met frappante hardnekkigheid op de verkeerde schaal. Door hun formaat verweekt de vorm, die op zichzelf aantrekkelijk genoeg is, en ontstaat de Wagneriaanse plompheid die de Italianità van de formule aantast, als u begrijpt wat ik bedoel (namelijk dit) De majestueuze Quattroporte zou op de achterkant na volmaakt zijn geweest als ze hem een klasse kleiner hadden gemaakt, terwijl de eerste indruk overweldigend was – it doesn’t grow on you. Zo’n GranTurismo-neus is meesterlijk maar uit proportie.
Hoe het ook kan, demonstreerde de vorige generatie Quattroportes. Wat een begerenswaardige juwelen waren dat, zeker de laatste met V8-motor. Simpel, understated en compact als een 3-serie, zo sober dat je twee keer moest kijken om te zien hoe bijzonder hij was, altijd een teken van grootheid. Het zijn vast rampen op wielen, maar misschien valt zelfs dat mee; op myreview trof ik een lyrische bespreking aan. Nu zijn ze door de onuitroeibare Maserati-angst en de verkettering van alle ware schoonheid al te koop voor onder de 15.000, voor welke fooi er op gezette tijden best veel stuk mag. Ik zou het wel weten.
Nog even terug naar de muziek. De grote Italiaanse componist Giuseppe Verdi sprak ware woorden toen hij zijn Duitse concurrent fileerde: ‘Wagner is een zeer begaafd man, die de eenvoudige en rechte weg niet kan vinden’. Die sneer mogen de mannen achter het Maserati-gamma zich op hun manier aantrekken. Ik geef ze ter inspiratie graag wat muzikale powerplay uit eigen keuken mee. Hoor! Zoals dat klinkt moeten de Maserati’s van de toekomst ogen, fel en dramatisch, lean and mean. Dus: schrap de onkarakteristiek volslanke Panamera-achtige die de nieuwe Quattroporte dreigt te worden. Begin opnieuw. En ik smeek jullie: géén Kubang, geen suv. Wees dapper, blijf eenmalig. Krimp! Vóór u inkopt: Zondagsrijder is op zwaar dieet en leert Italiaans.
