Weblog  |  Vooroordeelvernietiger

Gisteren en vandaag heb ik de eerste kilometers mogen afleggen met de nieuwe 1.0 Ecoboost van Ford. Je weet wel, die driecilinder met turbo die de ongeblazen 1,6-liter motoren in de Focus naar de eeuwige jachtvelden heeft gestuurd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik een hard hoofd had in deze combinatie, een fikse auto uit het C-segment die wordt voortgetrokken door een relatief minuscuul driecilindertje… Alsof je zelf een speedboot aan een touw naar de haven moet trekken. ‘Dat kan toch niets zijn…?’
En toch waren alle berichten lovend over de éénliter Ecoboost. Niet alleen mijn eigen AutoWeek-collega’s kwamen vrij lyrisch terug na hun eerste kennismakingen met de motor, maar overal in andere media zag ik niets dan journalisten en criticasters die zich onder de indruk toonden. En sinds vandaag kan ik niet anders dan bekennen dat ik ook tot die groep behoor. De 1.0 Ecoboost van Ford is een openbaring. Wij hebben een versie met 125 pk te leen en die doet werkelijk nergens – let op, nérgens – onder voor de atmosferische Ti-VCT motor die voorheen leverbaar waren in de Focus. Al vanaf het moment dat je wegtrekt vanuit stilstand overtuigt de driecilinder door zijn trekkracht, snelle toerenopbouw en verrassend mooie loopkarakter. Hij schudt en trilt niet zoals ik had verwacht, maakt geen goedkoop aandoend roffeltje – juist eerder een charmante grom op de achtergrond – en weet simpelweg uitstekend raad met de Focus. Zelfs vanaf tachtig kilometer per uur in de zesde versnelling trekt de Ecoboost zonder veel morren naar 120 km/h, en die zaken samen vernietigen werkelijk al mijn vooroordelen. Dit is vooruitgang, mensen.
Buiten het feit dat de 1.0 Ecoboost een welkome vernieuwing is op motorengebied, geeft zijn komst een andere ontwikkeling aan. En wel dat Ford is veranderd van een achterhoedespeler in een regelrechte koploper als het aankomt op moderne krachtbronnen. Eerst liepen ze duidelijk achter de pionierende concurrentie aan, tegenwoordig staan ze vooraan in de linie. Ze pakken bestaande technieken bij de kladden, en doen dat nog goed ook. En ja (ik loop alvast even vooruit op de anti-downsizecommentaren hieronder) natuurlijk is het ook wat mij betreft de vraag hoe lang zo’n hardwerkend miniblokje heel blijft. Steeds minder onderdelen die steeds harder moeten werken… Maar vooralsnog mogen de vooroordelen weer even terug in de kast.