Weblog  |  Duidelijkheid voor iedereen

De aanwas van rotondes, officieel miniverkeerspleinen lijkt niet te stuiten. Steeds meer gelijkwaardige kruisingen moeten ervoor plaatsmaken. Enkele jaren geleden kwam ik in een blog tot de slotsom dat de verkeersveiligheid door de overzichtelijkheid van een miniverkeersplein evenals door de remmende werking van de op sluizen lijkende banen die je ernaartoe leiden gediend zou zijn met de aanleg ervan. Maar daarvan begin ik terug te komen.

In de gemeente waar ik woon, is in het centrum een rotonde aangelegd. Met drie exits, niet overdreven groot, en dankzij de grote toestroom van het verkeer ga je er met lage snelheid overheen. Even goed blijkt het in de praktijk een levensgevaarlijk ding. Enkele malen al is de traumahelikopter geland op de rand van de rotonde om de bemanning hun levensreddende werk te laten verrichten.

Hoe komt dat? Op dat verkeerspleintje van ons kom je kort na elkaar verkeersdeelnemers van velerlei pluimage tegen; auto’s motoren, brommers, fietsers en voetgangers. En vooral de voorrangskwestie valt voor nogal wat van al die verschillende weggebruikers lastig te doorgronden, zo blijkt als je het gedrag op de rotonde eens een tijdje gadeslaat. Het geven en nemen van voorrang en vooral het in de gaten houden van de kwetsbaarste weggebruikers die opeens uit de dode hoek van automobilisten opdoemen, zorgt nogal eens voor onzeker weggedrag, dat zich uit het treuzelen bij het naderen of verlaten van de rotonde of het er maar zo snel mogelijk overheen jagen. Ongelukken waarbij voornamelijk voetgangers en fietsers de prijs betalen voor de gebrekkige veiligheid, kunnen dan ook niet uitblijven.

Het zou er vast en zeker een stuk gezonder op worden als fietspaden van dergelijke miniverkeerspleinen gescheiden werden. Of anders kan een kruising met verkeerslichten soelaas bieden. Hoe anachronistisch dezer dagen ook, zo’n kruispunt schept duidelijkheid voor iedereen.

 
 
 

Over Maurice de Bouvère

NAAM: Maurice de Bouvère
 
HOBBY’S: Verzamelen van miniatuuruitvoeringen van auto’s waarmee ik gereden heb. Het kleinste kamertje in huis is opgeofferd aan een aantal vitrines waarin ze staan te pronken.
 
EERSTE AUTO: Een Alfa GTV 2.0 uit 1977, die ik samen met een vriend beheerde en opknapte. Met z’n tweeën was autorijden als scholier immers beter te behappen dan alleen. Het lumineuze idee om de Italiaan in de Marlboro-kleuren te spuiten, zodat hij ogenschijnlijk rechtstreeks van het circuit kwam, had tot gevolg dat de Alfa-pret snel voorbij was. Oom agent maakte al kort nadat de auto de spuiterij verlaten had, ernstig bezwaar tegen de kleurcombinatie rood-wit; onze GTV vertoonde te veel overeenkomsten met een surveillancewagen van de hermandad. Nader onderzoek op het bureau bracht aan het licht dat er ook technisch wel het een en ander aan onze vierwieler schortte en het achterlaten van onze trots bleek de enige optie.
 
DROOM: Een klassieke cabriolet in de garage naast het huis. Beide zijn overigens een droom.
 
EIGENAARDIGHEDEN: Tja, wat moet je met een kamer vol miniaturen als je er nauwelijks naar omkijkt? In een stoel gaan zitten om er een uur naar te staren, doe ik niet. Blijkbaar is de wetenschap dat ik ze heb voldoende bevredigend.
 
HOE BIJ AUTOWEEK GEKOMEN: De bovenmatige interesse voor auto’s zat er al jong in. Als snotneus op m’n eerste skelter hoefde ik niet om te kijken om te zien welke auto op het punt stond langszij te komen; dat had ik aan het motorgeluid al lang gehoord. Naar merk en type hoefde ik op jonge leeftijd nooit te gissen. De benzine is in het bloed gebleven, en toen ik de kans kreeg om na enige omzwervingen bij AutoWeek aan de slag te kunnen, heb ik ook geen moment geaarzeld.

Laatste weblogs Maurice de BouvŤre

Volg AutoWeek

© 2014 Sanoma Media Netherlands B.V.
Adverteren - Colofon - Contact - Copyright - Disclaimer - Privacy en cookiebeleid - RSS - Gebruiksvoorwaarden - Sitemap
AutoWeek.nl - onderdeel Sanoma Media Netherlands groep