Weblog  |  Met de auto? Je bent gek!

‘We gaan naar Charkov, de speelstad van Oranje tijdens het komende Europees Kampioenschap voetbal in Oekraïne. Met de auto. De KNVB raadt het af, dus wij doen het wel. Lijkt je dat wat?’ Aldus onze hoofdredacteur een tijdje geleden. Om eerlijk te zijn krijg ik wel eens ‘gewonere’ opdrachten, want toen ik zijn vraag beantwoordde met mijn gebruikelijke ‘ja, natuurlijk!’, had ik nog geen flauw idee waar ik in vredesnaam aan begonnen was. Na wat onderzoek bleek Charkov bijna tegen de Russische grens te liggen, zo’n 2.600 kilometer vanaf Amsterdam. En wie vervolgens nog verder gaat rondstruinen op zoek naar ervaringsdeskundigen op internet, loopt tegen de meest uiteenlopende indianenverhalen aan. Corrupte agenten, ontzagwekkend slechte wegomstandigheden, en een grensovergang uit je ergste nachtmerries. Om eerlijk te zijn, groeide mijn zin om aan de slag te gaan met elk verhaal dat ik las.

Dus vertrokken we begin vorige week naar Charkov in Oekraïne, met de fonkelnieuwe Hyundai i30 die je op de foto’s bij deze blog ziet. Stickers erop, oranje shirt om de schouders en gáán. En dan niet alleen naar het relatief westerse Kiev, maar nog veel verder naar de andere wereld die Charkov heet. Te gek, dit soort trips zijn voor mij absoluut de krenten uit de toch al bepaald niet smakeloze pap die AutoWeek heet. En natuurlijk was het puur wetenschappelijk om uit te zoeken waar we onze lieve lezers en kijkers voor moeten waarschuwen, mochten zij zelf die kant op gaan. Inmiddels zijn we terug en hebben we een avontuur beleefd waar je u tegen zegt. Hoogtepunten, verbazingen, momenten vol ontberingen en opluchting. Wat we precies allemaal tegen het lijf zijn gelopen bewaar ik lekker voor de drie reportages die we de komende weken publiceren in AutoWeek 15, 16 en 17 én voor de video’s die we in de laatste week op de site knallen. Voor mij (en de rest van het team) werd deze reis een onderneming die ik voor geen goud had willen missen, maar nu vraag ik me af: zitten er tussen jullie – de doorgaans zo avontuurlijke bezoekers van AutoWeek.nl – ook mensen die daadwerkelijk van plan zijn om deze trip te maken? Voetbalfans die niet vies zijn van een ontzagwekkende tocht met hun eigen auto? Zelf zou ik geen twee tellen hoeven na te denken en zonder enige twijfel opnieuw koers zetten richting het oosten. Jullie ook, of hebben we die ruim 5.200 kilometer helemaal voor niets gereden?

 
 
 

Over Roland Tameling

Hobby’s:
Ik ben niet zo van het benoemen van hobby’s, omdat dat zou betekenen dat je andere dingen meteen minder waardeert of op voorhand uit zou sluiten. En da’s zonde. Muziek bijvoorbeeld: het maakt me niet uit wat het is, als het maar lekker klinkt. Enkele dingen die ik overigens erg graag doe zijn reizen, lol maken met m’n vriendengroep en – hoe verrassend – autorijden tot ik erbij neerval.
 
Eerste auto:
Mijn eerste auto was de absolute droomwagen van velen. Tijdens de vele kilometers die ik in dat autotechnische hoogstandje afgelegd heb, kreeg ik onderweg zeldzaam veel blikken van bewondering. Of was het medelijden? Dat laatste zou best eens kunnen, want ik heb het over een witte (nou ja, eerder naar witgeel uitgeslagen) Volvo 340 DL driedeurs uit 1987, kenteken RS-68-NV. Een 1.4-tje mét Variomatic, jazeker. Ik vond hem drie maanden na mijn achttiende verjaardag in een smerige loods en mocht hem voor 50 euro meenemen. Nadat we de losgeroeste achterklep hadden vastgezet, hield het ding het toch nog negen maanden met me uit.
 
Droom:
Mijn droom is om zoveel mogelijk plekken van de wereld te hebben gezien. Bij voorkeur per auto natuurlijk. Ideeën te over: met een Smart van Amsterdam naar Vladiwostok rijden, dwars door Siberië en Mongolië. Of met een klassieke Cadillac Eldorado Biarritz een tocht door Amerika maken, van het plaatsje Cadillac in Michigan naar het stadje Eldorado in Texas. Van dat soort trips slaat mijn fantasie al snel op hol…
 
Eigenaardigheden:
Ik heb de irritante en hoogst overbodige neiging om kentekens te onthouden en auto’s in het donker te herkennen aan hun achterlichten. Soms echt op het neurotische af. Daarnaast ben ik met m’n 2.03 meter veel te groot voor sommige auto’s. Een Mazda MX-5 bijvoorbeeld betekent voor mij: met de benen in de nek en de nek in de wind.
 
Hoe gekomen bij AutoWeek:
In het jaar 2000 kwam ik als groen ventje van 15 een snuffelstage van twee weken lopen op de AutoWeek-redactie, toen nog gevestigd in Hoofddorp. Zes jaar later was ik student Journalistiek, en mocht ik voor het echte werk eens terug komen voor een serieuze stage. Nog een jaar later kreeg ik, nu als groen ventje van 22, de kans om redacteur te worden. En ja, werken bij AutoWeek had wat mij betreft inderdaad ook onder het kopje ‘droom’ kunnen staan.
 
 

 

 

Volg AutoWeek

© 2014 Sanoma Media Netherlands B.V.
Adverteren - Colofon - Contact - Copyright - Disclaimer - Privacy en cookiebeleid - RSS - Gebruiksvoorwaarden - Sitemap
AutoWeek.nl - onderdeel Sanoma Media Netherlands groep