|
Weblog | Flikker ‘m d’r maar tussen
We hebben maar al te vaak de mond vol van de matige bestuurderskwaliteiten van andere landslieden. Vooral de manier van rijden van Zuid-Europeanen kan in onze ogen maar weinig genade vinden. Ogenschijnlijk niet gehinderd door enige kennis van de wegenverkeerswet gieren ze – vaak luid toeterend - kruisingen op, voorrang eisend of ze het nu wel of niet hebben. Of ze halen in, gewoonweg omdat het kan, en ook als het eigenlijk niet kan, ons buitenlanders in vertwijfeling en soms met bonkend hart vanwege een bijna dood-ervaring achterlatend. Tot zo ver de stigmatiserende taal. Want, zijn wij eigenlijk een haar beter? Natuurlijk wordt er in Nederland behalve links tevens rechts ingehaald en gebumperd, om er maar eens twee veel genoemde ergernissen tussenuit te halen. Maar het valt mij vooral op dat er hier op de snelweg steeds onzorgvuldiger en vooral lomper wordt ingevoegd. Vroeger kwam het wel eens voor dat iemand wat slordig de rechterbaan voor de linker verruilde om een inhaalmanoeuvre uit te voeren, en door het gebrek aan ruimte jou tot remmen dwong. Maar tegenwoordig is de ‘flikker ‘m d’r maar tussen-houding’ schering en inslag. Je kunt op de linkerbaan rijdend zelf nauwelijks meer inhalen, omdat er om de haverklap weer een volledig van ieder verkeersinzicht gespeende medeweggebruiker tussen jou en je voorligger duikt, zonder dat er feitelijk ruimte voor (meestal) hem (maar soms ook haar) is, en je dus keer op keer in de ankers moet. Richtingaanwijzer uit, en gaan, lijkt het devies. Kijken of er ruimte is om in te voegen, dat hoeft kennelijk niet meer. En om nu te voorkomen dat ik steeds maar moet bijremmen voor deze onbeschaafde invoegers (wat weer files veroorzaakt) word ik gedwongen dichter en dichter op m’n voorligger te rijden. En zo wordt bumperkleven van een ergernis een noodzakelijke procedure om te blijven rijden. Schadeherstellers en fysiotherapeuten zijn ons allen ongetwijfeld dankbaar voor dít nieuwe rijden, want onverbiddelijk komt het moment dat je het rempedaal te laat onder de voetzool hebt. Maurice de Bouvère |
116 reacties | 08-02-2012 10:00
Gedragsregels AutoWeek.nl:
|
Over Maurice de Bouvère
NAAM: Maurice de Bouvère
HOBBY’S: Verzamelen van miniatuuruitvoeringen van auto’s waarmee ik gereden heb. Het kleinste kamertje in huis is opgeofferd aan een aantal vitrines waarin ze staan te pronken.
EERSTE AUTO: Een Alfa GTV 2.0 uit 1977, die ik samen met een vriend beheerde en opknapte. Met z’n tweeën was autorijden als scholier immers beter te behappen dan alleen. Het lumineuze idee om de Italiaan in de Marlboro-kleuren te spuiten, zodat hij ogenschijnlijk rechtstreeks van het circuit kwam, had tot gevolg dat de Alfa-pret snel voorbij was. Oom agent maakte al kort nadat de auto de spuiterij verlaten had, ernstig bezwaar tegen de kleurcombinatie rood-wit; onze GTV vertoonde te veel overeenkomsten met een surveillancewagen van de hermandad. Nader onderzoek op het bureau bracht aan het licht dat er ook technisch wel het een en ander aan onze vierwieler schortte en het achterlaten van onze trots bleek de enige optie.
DROOM: Een klassieke cabriolet in de garage naast het huis. Beide zijn overigens een droom.
EIGENAARDIGHEDEN: Tja, wat moet je met een kamer vol miniaturen als je er nauwelijks naar omkijkt? In een stoel gaan zitten om er een uur naar te staren, doe ik niet. Blijkbaar is de wetenschap dat ik ze heb voldoende bevredigend.
HOE BIJ AUTOWEEK GEKOMEN: De bovenmatige interesse voor auto’s zat er al jong in. Als snotneus op m’n eerste skelter hoefde ik niet om te kijken om te zien welke auto op het punt stond langszij te komen; dat had ik aan het motorgeluid al lang gehoord. Naar merk en type hoefde ik op jonge leeftijd nooit te gissen. De benzine is in het bloed gebleven, en toen ik de kans kreeg om na enige omzwervingen bij AutoWeek aan de slag te kunnen, heb ik ook geen moment geaarzeld.
Laatste weblogs Maurice de Bouvère
Overige webloggersCategoriënLaatste reacties |
