Weblog  |  En dan ben je opeens invalide... deel 2 (slot)

Vier maanden heeft het geduurd. Eerder meldde ik jullie over de onfortuinlijke val die ik in maart maakte met mijn neefje in mijn armen, waarbij ik mijn rechter been brak. Acht weken gips en een irritant langzame revalidatie later, ben ik weer in de running zoals jullie al op diverse plekken – zoals hier, hier en hier– hebben kunnen zien. Onvoorstelbaar fijn!

Voordat ik verder ga, wil ik iedereen even bedanken die iets van zich heeft laten horen, op welke manier dan ook. De respons naar aanleiding van een ‘simpel’ weblogje was werkelijk overweldigend, en vrijwel alle reacties waren zowaar hartverwarmend. Da’s best heel prettig als je op de bank al kantklossend verhalen van anderen zit te vertalen en te bewerken, kan ik jullie vertellen. Ik heb in de tussentijd genoeg te doen gehad, daar niet van, maar buiten spelen is en blijft gewoon veel meer mijn ‘ding’.

Eén van mijn projecten was het maken van een reportage over aangepast rijden in Nederland. Welke trajecten moet je allemaal doorlopen als je wilt blijven autorijden nadat je plotseling invalide (dat is trouwens geen belediging, het betekent gewoon ‘niet in staat om volledig te bewegen’) bent geraakt? En in welke moerassen aan regels kom je in zo’n situatie terecht? Welke instanties helpen je, welke werken tegen, wat mag je, wat mag je niet? De zoektocht was ingewikkeld en behoorlijk intensief, maar het resultaat is bevredigend moet ik zeggen. Er blijkt namelijk enorm veel mogelijk in Nederland. Bovendien behoren de mensen die met zo’n tegenslag te maken krijgen, in mijn ogen tot de meest positieve die ik tot nu toe ontmoet heb. ‘Ja, ik heb een beperking, maar juist daarom haal ik zoveel mogelijk uit het leven dat ik nog wel heb.’ Een bijzonder inspirerend verhaal, deze week in AutoWeek.