Weblog  |  ‘Welkom bij de club…’

Om eerlijk te zijn kan ik de keren dat het me gevraagd is al niet meer tellen. “Heb jij al eens driehonderd gereden?” Telkens moest ik die vraag met ‘nee’ beantwoorden, waarna de gesprekspartner in kwestie me vaak wat meewarig aan keek. Zo van: ‘iemand met jouw werk moet dat toch simpel kunnen regelen?’. Nou nee dus.
Echter, sinds afgelopen vrijdag luidt het antwoord ‘ja’. De plaats delict? De Duitse A1 tussen Bad Munstereifel en Weilerswist. Het wapen? Een zilvergrijze Mercedes-Benz SLS AMG. Het resultaat? 318 kilometer per uur, op de teller. Dat vinkje kan op de lijst.
Toen we op donderdag vertrokken naar de Eifel met de SLS én de
opgefriste Nissan GT-R, brandde in mij al de stiekeme hoop dat dit wel eens dé dag kon zijn. Op zich boeit die 300+ me niet echt – vóór het moment was m’n leven heus niet minder leuk – maar als de mogelijkheid zich voor doet laat ik de kans niet liggen natuurlijk. Onderweg naar de fotolocaties tikten we een paar keer de ruime 250 km/h aan, maar verder kwamen we niet. Het Duitsland van tegenwoordig is als een dikke oude dame met dichtslibbende aderen, echt veel snelheid zit er niet meer in. En áls je dan de illusie hebt om de grens van driehonderd te doorbreken omdat de weg voor je relatief rustig oogt, is er altijd wel weer een onoplettende Hollander die z’n Santa Fé naar links gooit zonder richting aan te geven, of een Duitser die als een apathische amoebe inhaalt met 110. Autobahnblazen anno 2011 is meer dan ooit een rijdende Russische roulette. Maar toen… lukte het.
Vanachter het stuur, met zicht op die machtig megalomaan lange neus van Mercedes’ meest begeerlijke auto van het moment, verbaasde ik me over het gemak waarmee de SLS me richting 300 joeg. In de GT-R stuiter je bij die snelheden zo’n beetje alle kanten op en voor je gevoel kan elke kleine stuurcorrectie je einde betekenen, de SLS voelt minder hyper maar geeft je het gevoel dat je desnoods nog een kop koffie kan drinken. Vlak na het begin van de ogenschijnlijk moeiteloze sprint richting top toonde de teller 280, een oogwenk verder gleed de naald voorbij de 300, en een ademteug later was 318 het hoogste cijfer dat ik op de digitale meter zag verschijnen. De moderne ‘Güllwing’ volbracht zijn taak in volmaakte zelfverzekerdheid. Ik kwam er eigenlijk niet aan te pas.
Wat is na deze ervaring de conclusie? Nog meer dan voorheen wil ik een SLS AMG. Klaar. Als pure sportauto is hij niet zo goed als ik hoopte, maar zelfs bij leven en welzijn is dit een held op wielen. Een geweldig klinkend en iconisch vormgegeven droombeeld met vleugels. In het parelmoerwit graag.