Mijn Weblog  |  Een bijna lege weg

Nadat hij de presentatie van het Dakar Rally Team van Finstral had bijgewoond en zich, toegegeven, met enige moeite in de wedstrijdtruck van Johan Elfrink en navigator Enno Hortulanus had gehesen liep hij nog even rond op het terrein van Wensink in Apeldoorn. De zilveren lak glimt in het licht van de grote bouwlampen die de binnenplaats verlichten of het dag is. De teksten in de brochures kan hij intussen dromen. “Uitstekende rij eigenschappen” en “Perfect rijcomfort”. Leuk, maar persoonlijk gaat zijn voorkeur meer uit naar de zes cilinders in lijn die onder de Gigaspacecabine ligt. 12.8 liter inhoud, beduidend meer dan de “kleine” 7.2 die Johan in de auto heeft. 350 kW, wat is dat ook alweer in echte krachteenheden? 1 kW is 1,359623 pk; dus 350 keer 1,359623 is, even rekenen, 475 pk. 2300 Nm aan koppel; hij begint bijna te kwijlen. Zijn werkgever heeft eindelijk toegegeven. Nadat zijn MAN uit 1996 weer kuren begon te vertonen, wat wil je ook na dik 800.000 kilometer, had hij gedreigd te vertrekken. Nu wilde hij eindelijk eens een fatsoenlijke auto. Voor de MAN een 1993 DAF 75(weg met 960.000 kilometer), een 1990 Iveco, een 1986 Volvo, een 1982 Volvo en een 1980 Scania wilde hij een nieuwe auto. Zijn baas ging overstag. Een gloednieuwe Mercedes Actros. Meer dan twee meter stahoogte, een bed dat groter is dan dat in zijn eigen huis; zelfs sfeerverlichting. Nu alleen nog even geduld hebben; over een week mag Herman de auto ophalen.

Eén. Eén gebruikte Škoda Yeti voldeed aan hun wensen. Door de ANWB in 2010 uitgeroepen tot trekauto van het jaar. Eline vond, en vind, de kleur niet mooi, maar een nieuwe Škoda Yeti, met 1.2 TSI, met airco, electrische ramen, trekhaak én centrale portiervergrendeling, zou dik in de papieren lopen. Meer dan € 27.000 en dus was deze gebruikte met zijn vraagprijs van € 22.450 al beter, maar nog boven hun budget. Gelukkig heeft Alfred in zijn loopbaan zijn onderhandelingscapaciteiten fijngeslepen. Die arme verkoper wist niet wat hem overkwam; die oude, grijze vent die hem verbaal helemaal klem zette. Het enige pluspunt voor die jongeman was dat, toen hij zijn verkoopleider ten hulp riep, deze alleen maar dieper in de problemen kwam. En zeg toch zelf, van een gebruikte auto iets minder dan € 4.000 afpraten is erg netjes. Via internet verkochten ze hun Suzuki Wagon R+ en zo kwam er budget voor de Hobby de Luxe 440 die ze voor iets meer dan € 5.000 wisten over te nemen. De wonderen van internet; maar ze moesten wel eerst van Wijhe naar Woerden(130 kilometer heen, 130 kilometer terug) en dan nog eens naar Zevenhoven(145 kilometer heen, 145 kilometer terug). Het waren flinke ritten, maar de Škoda hield zich kranig, ook met de Hobby erachter.

Hij was één van de eersten die in 2006 de Toyota Prius als leaseauto koos. 14% bijtelling was voor hem reden genoeg om de hybride te selecteren. Zijn werkgever was er erg blij mee. Niet om het A-label of het imago van boomknuffelaar; maar wel omdat Mohammed met zijn keuze zeer ruim binnen het gestelde leasebudget bleef. De Golf leverde hij in; de auto die hij semi als cadeau mocht leasen na het behalen van zijn universitaire graad; de Prius kwam. Hoewel de Toyota hem nooit in de steek liet en uiterst betrouwbaar was; ‘deed’ de auto hem niets. De Golf was van hem, ZIJN Golf, maar de Prius kwam nooit voorbij ‘de auto’. Zes jaar is lang voor een leaseauto; de onzekere economische tijden hadden het originele vierjarige contract twee keer met een jaar verlengd; ook de leasemaatschappij was erg blij met de betrouwbaarheid van de techniek. Alleen de standaard beurtjes; meer was er niet aan nodig. De enige uitspatting aan de auto was dat de auto zwart was, in plaats van het obligate zilver. Na het lezen van een blog op het forum van de website van AutoWeek wist hij ineens wat de volgende leaser zou worden. Aangezien de economie voor zijn werkgever wel al opkrabbelde, had deze niet zoveel bezwaren dat het plafond van het leasebudget wat dichter benaderd werd. Dus koos Mohammed voor een BMW. Een 330d is echt te hoog gegrepen dus het werd een 320d met 183 pk en 380 Nm. Zo basis als het maar kon, maar rijden zal hem een groot plezier opleveren. Via internet vond hij een schitterende voorvader van zijn nieuwe leaser om als dagelijkse auto te gaan gebruiken; zij het dat deze 323i benzine door de leidingen heeft lopen en geen diesel. Niet alleen op de foto’s zag de auto er perfect uit; ook toen Mohammed er in levenden lijve tegenover stond bleek de auto in ‘mint condition’ zoals de Engelsen het zo mooi kunnen zeggen. Nu zit hij in deze auto, onderweg naar Zuid-Duitsland. Naast hem zit zijn neef Ali. Ali is een aparte. Bij de oom van Mohammed, de vader van Ali en de broer van de vader van Mohammed; is het Mercedes voor en Mercedes na. Behalve bij Ali, dat is het aparte. Ali wil geen ster, Ali wil een propeller op de motorkap. Onder die kap zes cilinders in lijn. En Ali heeft het gevonden. Ook weer via die digitale Autobahn, een 524TD automaat uit 1985. 230.000 kilometer en dat is de auto ook aan te zien; vandaar de lage vraagprijs van € 1.500. De moeder van Mohammed kende een nicht van haar die weer een zoon had en…een paar familieschakels later was de prijs gedaald tot € 900. En drie kratten Grolsch die de verkoper niet in Duitsland kon kopen; tot diens grote spijt. De TomTom geeft nog 347 kilometer aan met ongeveer drie en een half uur rijtijd. Maar de ongelimiteerde sectie moet nog komen.

Ze hebben alle tijd, Eline en Alfred, dus ze doen het rustig aan. Niet dat Alfred voor zijn pensioen een vlotte rijder was. Hij reed altijd rustig. “Rustig aan, dan breekt het lijntje niet,” zo zei zijn vader altijd al en Alfred hield zich eraan. Dat hielp zijn vader om 93 te worden dus… Zestig kilometer per uur was snel genoeg voor de twee in hun Škoda met de Hobby erachter. In Nederland werden van alle kanten ingehaald door “idioten”, “snelheidmaniakken” of “aso’s”, aldus Alfred. “Je mag hier maar 60,” bromde hij er achteraan terwijl Eline met de blik op oneindig naar buitenstaart en zo alle hectometerpaaltjes met het omcirkelde “80” mist. Als de Škoda de snelweg ruikt gaat het gas er voller op. In principe is de 1.2 TSI niet overgemotoriseerd om de Yeti én de correct beladen caravan op gang te krijgen, maar Alfreds gasvoet is zo subtiel dat de kleine viercilinder nog lucht over heeft. Het duurt dan ook tien minuten en meerdere kilometers voor 70 op de teller 80 is geworden. Langzaam maar zeker rijden ze voort; onderweg nog meer “wegpiraten” en “klotevrachtwagens” tegenkomend die er met gezwinde spoed langskomen. Een Mitsubishi Outlander blijft even hangen ten hoogte van de bestuurdersplek en de bestuurder kijkt met een bezorgde blik naar binnen om daarna weer gas te geven. Jaren achtereen moest Alfred bij de grens zijn paspoort laten controleren en ongeveer één op de zeven keer werd zijn auto grondiger onderzocht. Nu zijn de grenzen weg en weet het stel alleen door het blauwe “Deutschland”bord dat ze de grens gepasseerd zijn. Een rilling trekt door Alfred heen. Hij heeft nooit kunnen begrijpen waarom die Moffen zo nodig stukken snelweg moesten aanleggen zonder limiet. Nog nooit, in al die jaren dat hij naar het oosten reed voor zaken, is de snelheidsmeter van zijn auto van de zaak boven de 100 kilometer per uur gekomen; ook niet toen in Nederland de limiet van 100 naar 120 ging. Zuid-Duitsland is nog ver weg.

Glimmend van genoegen zit Herman achter het stuur van zijn Mercedes. De maagdelijke kilometerstand van 93 op de digitale display vervulde hem met trots. Dit keer geen “klokje rond”auto voor hem. Nieuw. Zo ruikt het ook als Herman de lucht opsnuift. Nieuwe autolucht. Vers leer, een beetje lijm. Herman geniet met volle teugen. Bij de aflevering volgde er een verrassing. Niet van de dealer, maar wel van zijn baas: een bijpassende en even nieuwe oplegger. Zo valt de combinatie niet uit de toon; een nieuwe trekker met een oude, aftandse oplegger erachter. De eerste klus voor Herman met zijn nieuwe gereedschap is het ophalen van machineonderdelen in Zuid-Duitsland met een tussenstop om de huidige lading van een halve oplegger met matrassen te lossen. Met 475 pk, een aluminium lichtgewicht oplegger en nauwelijks een lading zoeft de combinatie over de Autobahn. Eigenlijk jammer dat zijn truck begrensd is op 89 kilometer per uur want Herman voelt dat de techniek zeker meer kan hebben. Toch houdt hij het rustig. Met de cruise control op een veilige 83; de Duitse politie kan de digitale tachograaf zo uitlezen, tuft hij vrolijk fluitend verder.

Mohammed glimlacht als hij het bordje ziet staan en zij de ongelimiteerde sectie Autobahn onder wielen krijgen. Hij schakelt één versnelling terug en de motortoon veranderd van een rustig gebrom in een dikke brul. Rap, zeker voor de respectabele leeftijd van de auto, klimt de snelheid van 130 naar 150 door tot 180. Zijn glimlach wordt een lach. “Kijk,” zegt hij tegen Ali, “niets hé. Geen rammel, geen trilling; gewoon doen.” Ali knikt alleen hoopt dat zijn aanwinst net zo vlekkeloos zal rijden als deze auto van zijn neef.

Manfred snapte er niets van. Toen hij in Nederland zijn wiet ging halen waren de reacties ineens anders. Normaal gesproken moeten die Holländer niets hebben van een auto met Duitse kentekenplaten. Hij neemt nog eens een hijs van de versgedraaide joint, er gaat toch niets boven de kwaliteit van het Nederlandse spul. Daar hebben ze ook professionele kwekerijen in tegenstelling tot die hobbyisten thuis die op een zolder of in een kelder wat proberen en dat dan tegen de hoofdprijs verkopen. Nee, voor het goede spul moet je even de grens over. De groene Opel Manta kreeg zowaar opgestoken duimen. Die Holländer waren natuurlijk blij dat hij zijn geld bij hen kwam uitgeven; crisisbestrijding ofzo. De plastic zak met spul ligt in de kofferbak, in de brandstoftank klotst het reinigingsmiddel voor de carburateur. Hij had het gekocht bij een automaterialenzaak waar een norse bedrijfsleider hem, ongeveer, hielp; maar het ging niet van harte. Nu terug naar huis en als hij deze keer wel wat van het spul verkoopt, in plaats van alles met zijn vriendin zelf op te roken, kan hij die broodnodige reparaties aan de auto ook laten uitvoeren. De 1.6 is aan enig onderhoud toe.

“Weer zo’n drugsrunner,” bromt hoofdagent Rutten tegen zijn collega Ten Hag. Die knikt alleen en draait de Politie Polo Bluemotion handig. “Ik hoop alleen dat hij een beetje meewerkt, ik zit niet te wachten op een achtervolging.” antwoord agent Ten Hag. Rustig rijden ze achter de groene Manta aan. “Hij rijdt naar de grens toe; we gaan hem nooit aan de kant krijgen voor we daar zijn. Laat maar lopen,” zegt Rutten en Ten Hag pakt de volgende afslag.

“Scheiβe, die Bullen!” Manfred vloekt, gooit de joint uit het raam en geeft gas. Even zag hij in zijn binnenspiegel een witte Politie Polo en hij gaat er vandoor. Als ze hem pakken krijgt hij weer een waarschuwing en een boete, maar wat erger is; hij is de lading in de kofferbak dan ook kwijt. Gelukkig is de grens dichtbij.

Iris vloekt. Waarom geeft de Politie, uitgerekend de Politie, geen richting aan als ze afslaan. Nu staat ze voor Jan met de korte achternaam te wachten. De drie cilinders van haar witte leasePolo rammelen in een hoger tempo als ze gas geeft en verder rijdt. In de verte voor zich ziet ze zo’n groene Opel Manta, net zo één uit die stomme films. Uiteraard rijdt ook deze veel te hard, zo constateert ze als ze op de toegestane 50 kilometer per uur zit. Ok, vijfenvijftig, de tellerafwijking telt ze mee.

Manfred kijkt nog een keer in zijn spiegel. “Scheiβe!” vloekt hij weer als hij in de verte de witte Polo ontwaard. Het gas gaat er wat feller op. Gelukkig is de grens en daarmee de Autobahn dichtbij, alleen nog dit dorp uit en een klein stukje binnenweg. De banden kermen als hij de oprit neemt. De Toyota Verso die netjes invoegt raast hij rechts over de vluchtstrook voorbij; de ironie ontgaat hem.

Herman ziet in de verte een obstakel opdoemen. Hij zucht, weer één van die figuren die de gele kentekenplaten een slechte naam geven. Gelukkig is het rustig op de weg; drie rijstroken en alle snelle jongens kunnen hem zo op baan drie voorbij, als hij de caravan met de auto ervoor zo zal gaan inhalen. Hoe langzaam rijdt die gek wel niet. Hermans 83 kilometer laten hem toch erg makkelijk inlopen. Hij begint in ieder geval met nog meer extra in zijn spiegels te kijken; bovenop de extra voorzichtigheid op de ongelimiteerde secties.

Ali probeert een beetje stemming te houden in de auto, maar alles dat hij probeert te zeggen levert geen reactie op. Voetbal? Stilte. Vrouwen? Stilte. Zelfs auto’s leverde alleen stilte op. Mohammeds ogen schieten van binnenspiegel naar de weg voor hen, van de buitenspiegels naar de bermen. De snelheidsmeter van de oude BMW is inmiddels naar 190 gekropen; de TomTom geeft een nette 179 kilometer per uur aan. Hij is dus volledig geconcentreerd en hoort niet eens wat zijn neef zegt. De weg is zo goed als leeg, drie rijbanen tot zijn beschikking. Hij heeft uitstekend zicht naar voren; misschien wel meer dan twee kilometer. Daar zie hij een vrachtwagen met oplegger; beiden in een mooie zilverkleur. De truck lijkt een auto met caravan in te willen gaan halen; dat moet prima kunnen. De caravanner op baan één, de truck op baan twee en dan kan hij op baan drie langs beiden. Prima. Dat moet gaan lukken zo. Met dat plan in gedachten nadert de BMW zijn landgenoten snel. Hij ziet dat er een oprit is, maar ook dat de oprit leeg is en nog ver weg.

In zijn spiegels ziet Herman de BMW op hoge snelheid naderen, maar hij ziet ook dat de auto al naar de derde rijstrook gaat. Vroeg, maar Herman beseft dat de bestuurder daarmee duidelijk wil maken dat deze de situatie juist ingeschat heeft. Herman kijkt in beide spiegels, vooral bij deze oprit, zet de richtingaanwijzer aan en schuift zijn Mercedes een baan naar links. Door de lege weg is dat ruim op tijd. Herman schat in dat de caravanner ongeveer 75 moet rijden. “Gek,” mompelt Herman over zijn landgenoot die met zo’n lage snelheid over de Autobahn tuft.

Zoals hij al verwacht had gaat de vrachtwagen naar links, daarom was Mohammed al naar de derde baan gegaan. Maar als hij in de buurt komt, net bij het passeren van de oprit breekt de hel los. Vooraan rijdt de Škoda van Alfred en Eline; schuin achter hen aan de linkerkant rijdt Herman met de Mercedes. Op baan drie nadert Mohammed met Ali naast zich, op nog enige afstand. Ali schreeuwt als hij vanuit een ooghoek een groene schicht de weg op ziet flitsen. De Opel Manta van Manfred rijdt meteen van de oprit en invoegstrook naar baan drie, net voor de BMW langs. Mohammed stampt vol op de remmen. De wielen blokkeren en instinctief haalt hij zijn voet iets van het pedaal. De beginnende slip wordt overwonnen en de BMW verliest zienderogen snelheid.

De oude en versleten schokdempers van de Manta kunnen het niet meer bolwerken. De Opel vliegt in een slip en schuift zijwaarts langs de auto van Herman. Diens reactievermogen is uitstekend ondanks het vreemde beeld in zijn linkerspiegel. Alle veiligheidssystemen in de Mercedes en de oplegger komen in actie. Het ABS voorkomt het blokkeren van de wielen van de truck en de oplegger en de maximale remdruk wordt opgebouwd om de combinatie zo snel en zo veilig mogelijk tot stilstand te brengen. Dat werkt in zoverre goed dat de Manta verder om zijn as gedraaid achterwaarts voor de neus van de truck langs schuift en met de achterkant van de auto vol in de zijkant van de caravan van Alfred en Eline knalt. Door de onverwachte klap schrikken de twee enorm, de Škoda wordt rondgeslingerd door de zijwaartse beweging van de caravan. Alfred grijpt het stuur vast, trapt de koppeling in en probeert het rempedaal door de bodem te drukken. De wielen blokkeren omdat de auto half om zijn as draait en het ABS er geen wijs uit kan worden. Toch worden ze niet geraakt, dankzij het snelle optreden van Herman die de truck eerder dan de Škoda tot stilstand brengt.

De lucht wordt Manfred uit zijn longen geslagen als de achterkant van zijn auto de caravan raakt. De Manta vliegt door de zijwanden heen alsof ze van karton zijn. Zo wordt er geen energie verloren en komt de auto vol in de wal terecht naast de Autobahn. Het zwakke ontwerp alsmede de roestduivel hebben de constructie verzwakt en de Manta wordt als een harmonica in elkaar geperst. De kofferbak en achterbank worden één, toch blijft Manfred gespaard van een dood in een gemangeld wrak.

De ambulancebroeder sluit de ogen van Manfred. De klap veroorzaakte een bloeding die zijn door drugsgebruik verrotte hersenen niet aankonden. Hoewel de Škoda geen krasje heeft; helemaal niets al ligt de Autobahn bezaaid met onderdelen, de inhoud en de stukken die ooit de Hobby de Luxe 440 vormden; overleeft Alfred het ongeluk ook niet. De stress en de schrik bleken teveel te zijn voor zijn hart, hij overlijdt met zijn geliefde Eline aan zijn zijde ergens in het midden van Duitsland op de Autobahn naast hun Škoda met de neus de verkeerde kant op. Herman was begonnen met reanimatie, wat door Ali werd overgenomen. Nadat Mohammed van de schrik was bekomen hielp hij ook mee. Herman ontfermde zich over de hevig ontdane Eline terwijl de twee neven vechten om Alfred te redden. Het automatische noodsysteem van de Mercedes heeft de hulpdiensten al ingeschakeld en de locatie doorgegeven en al na zeven minuten was de eerste auto aanwezig. De politieman trof een bizar tafereel aan. Drie schijnbaar onbeschadigde auto’s in een ravage van caravan onderdelen en een volledig vernielde Opel Manta die in een aarden wal stak, de neus omhoog en de voorwielen van de grond. Nog voor hij eerste hulp kan gaan verlenen is de ambulance al ter plaatse. De twee broeders splitsen op; één sprint naar Alfred, de ander naar Manfred. De tweede kan alleen de dood constateren en spoed zich naar zijn collega om Ali af te lossen. Hoewel men niet opgeeft en Alfred en Eline in de ambulance meeneemt naar het ziekenhuis is het een verloren strijd. Mohammed rijdt, na overleg, de BMW naar een parkeerplaats; doorrijden met de vlakke kanten op de banden is niet meer veilig. Pas uren later wordt de weg weer vrijgegeven.