Mijn Weblog  |  Het Beste

Afgelopen woensdag had ik mijn Carina-dag. Carina, met een II, een E of zonder nadere aanduiding? Het maakt eigenlijk niets uit, want de naam Carina doet mijn hart toch wel sneller kloppen. Mijn spieren zijn wat meer gespannen dan normaal, mijn ademhaling gaat iets sneller en mijn hart doet iets meer dan de gebruikelijke 55 slagen per minuut.

Carina, al heb je de miss universe verkiezing nooit gewonnen, je bent prettig om naar te kijken en zeer praktisch en betrouwbaar. Ben je ook de beste? In je donkerblauwe lederen zetel liet ik me die woensdag comfortabel neervlijen. Het was nog vroeg in de ochtend en het was nog een beetje kil. Dan voelt dat leer best fris aan. Maar dat was niet de reden dat ik inwendig moest bibberen. Nee Carina, ik sloot mijn ogen en moest denken wat voor het eerst bij mij opkwam toen ik je naam hoorde.

Vanuit mijn jeugd denk ik aan model TA16, je weet wel, de Carina met die smalle achterlichten. Omdat ik toen nog geen rijbewijs had, beperkt mijn ervaring tot een visuele prikkeling. Met model TA60 was dat geheel anders. Mijn vader zijn Tercel was aan vervanging toe en eind 1983 stond hij voor de keuze: Deze Carina in de standaard 1.6 uitvoering, geproduceerd tussen 1981 en 1984 en dus in zijn nadagen een wat belegen model of een Corolla 1.3 van het type AE80? Wat is de beste keuze? Het werd een lichtgroene Corolla 1.3 DX, ja ja met deurriemjes in plaats van brede steunen. Kaler dan het hoofd van Pim Fortuyn. Maar wel mét voorwielaandrijving, terwijl de Carina het nog met achterwielaandrijving deed. En vers van de tekentafel en pers, want het model werd in de nazomer van 1983 geïntroduceerd. Mijn oom kocht later een Carina 1.8 diesel waar ik een paar keer in mocht rijden. Als fervent Euro-aanhanger was dit zijn eerste Japanse auto. Ook zijn laatste trouwens, oom Giens op zijn best.

Auw, dat deed zeer. Carina, het is je toch vergeven, want dit is de beste keuze. Ja ik heb prettige en pijnlijke ervaringen met je. Pijnlijk en onvermijdelijk, dat is eigenlijk het juiste woord. Ik sluit de ogen weer.

Model TA19, bekend staand als Carina E werd in 1996 door mijn broer aangeschaft. Een model uit 1994 met de aanduiding 2.0 Gli en voor die tijd voorzien van allerlei luxe. Een superruime auto met prima eigenschappen en voor hem op dat moment het beste van het beste. Als mensen hun wat kleinere sportieve auto wegdoen (ik nam de Corolla GTSi die hij had over) weet je dat iemand voor de gezinsuitbreiding gaat. Mijn nichtje, intussen een jonge vrouw, werd in 1997 geboren.

‘Iets meer onderhoud was wenselijk geweest’. Ik dacht nog aan verschillende smoesjes als te weinig tijd, teveel moeite etc. etc., maar hielt deze voor me. Gelukkig wordt het in ieder geval nog een beetje positief positief gebracht. Ik ben van huis uit voor de positieve aanpak. Het boek van Jan Henk van der Velden, Iedereen liegt maar ik niet kwam direct in mij op, het beschrijft de zeven treden van de leugens, de eerste drie zijn onschuldig en soms sociaal gezien zelfs zeer gewenst. Want als je bij de kassa van de drogist staat met een kadootje voor je eega, ze belt en vraagt waar je bent, is een leugentje door te zeggen dat je in de file staat gewoon het beste.

Een paar weken geleden was er een pittige discussie op het forum, wat is nou het beste? Drentse niet uitgesproken woorden tegenover harde Hollandse directheden. Dat laatste wordt in de eerste drie treden van de ladder sociaal als zeer ongewenst gezien. Mij lijkt een mix tussen deze beiden het beste. Zaken die steken moet je uitspreken, maar niet alles hoeft genadeloos gezegd te worden.

Na een half uur kom ik uit de donkerblauwe lederen stoel. Mijn rug is een beetje nat, maar al het tandsteen is weer verwijderd. Carina, dank je. Ik beweeg mijn kaken heen en weer en langzamerhand trekt het verkrampte gevoel weg. Ze legt het gemene haakje neer en zegt: Tot over een half jaar. Goed poetsen, Joost. Da’s gewoon toch het beste.

Dit is mijn bijdrage aan weblog #27 Beste. Veel leesplezier, ook met de andere inzendingen.