Mijn Weblog  |  Vaak zit het mee, soms zit het tegen

Afgelopen dinsdag moest ik een cursus volgen, iets ten oosten van Houston, Texas. Vanaf ons huis is dat een goed uur rijden. Ik moest er om 9 uur zijn, dus ik rijd om kwart over zeven weg van huis. Mijn vrouw is altijd verbaasd: "Waarom zo vroeg?" Tsja, vaak zit het mee, maar je zult net zien, die ene keer zit het tegen en kom ik te laat. Dat risico wil ik niet nemen. Bovendien zijn ze hier erg streng.

De vriendelijke dame van mijn veelgeprezen TomTom vertelde me dat ik bij de volgende kruising rechtsaf moest slaan. Toen ik naar het schermpje keek, zag ik dat ik nog maar 3 minuten te gaan had, terwijl het nog niet eens half 9 was. Ruim op tijd dus. Vandaag zat het weer mee.

Nou, te vroeg gedacht dus... aangezien ik rechtsaf moest, had ik weinig te doen met het verkeerslicht, want rechtsaf is in de VS (meestal) vrij. Ik zie de auto's links van mij ook oprijden, dus die hebben groen. Maar voordat ik het besef, hoor ik een klap en rolt er een dikke Chevy Silverado voor me langs. "Mijn hemel", roep ik in mijn verbazing. Beetje stom natuurlijk, want ik zit alleen in de auto, en niemand kan me hier verstaan... Enigszins verbouwereerd zet ik mijn auto in P en stap ik uit. Ik loop snel weer terug om mijn telefoon te pakken om 911 te bellen, maar dat bleek al niet meer nodig.

De bestuurder van de Jeep, die van links kwam, was al uitgestapt en zag er op het eerste gezicht goed uit. Maar ik was meer bezorgd om de man in de pick up, want die had een behoorlijke klap gemaakt. Ik kan niet tegen bloed, maar twijfelde niet. Op dit soort momenten telt alleen het slachtoffer. Achter me liep een man die zei dat hij van de brandweer was, dus dat kwam goed uit. De bestuurder van de pick up klauterde echter al uit de auto en ook hij zag er op het eerste gezicht goed uit. Ja, geschrokken natuurlijk.

Zo snel als het ongeluk gebeurd was, zo snel waren ook de hulpdiensten ter plaatse. Ongelooflijk. Ondertussen kneep ik hem wel weer, wat de tijd tikte door. Maar van de politie mocht ik nog niet vertrekken, want zat op de eerste rij en moest dus nog een getuigeformulier invullen. Nadat dat allemaal gedaan was, stapte ik weer in en reed weg, maar niet voordat ik nog even had gevraagd of de bestuurder van de pick up in orde was. Want ja, die was net als ik 's ochtends van huis vertrokken met het idee dat het vaak mee zit. Voor hem zat het vandaag tegen, kijkend naar alle losse papieren die nu op straat lagen. Wat een ravage zeg.