Klokje Rond  |  Opel Astra 1.7 CDTI Sport (2004)

Het is een aloude wijsheid dat goedkoop vaak duurkoop blijkt te zijn. Helaas voor Rene gaat dat ook op voor de auto die hij begin 2009 kocht. “Ik dacht slim te zijn door de auto voor een scherpe prijs aan te schaffen bij een handelaar. Hij had toen 137.000 km op de teller staan, waarschijnlijk een ex-leaser (dat klopt, zo blijkt uit de voertuighistorie, red.). Dat er geen boekjes en onderhoudshistorie bij zaten, leek me niet zo’n probleem. Ik vond het gewoon een hele stoere auto, sportief en met alles erop en eraan. Misschien was ik daardoor wel een beetje verblind”, vertelt hij. Garantie was ook niet aan de orde en daar kreeg Rene al snel de figuurlijke rekening voor gepresenteerd: “Op weg naar huis begonnen er al lampjes te branden...” Het bleef niet bij een knipperend lampje; het ene mankement was nog niet gerepareerd of het volgende probleem diende zich aan. Rene: “Van een nieuwe turbo tot een nieuwe condensor voor de airco aan toe. Inmiddels is de auto bijna zijn aanschafprijs waard aan reparatiekosten. Ik zou daarom ook wel eens een oordeel willen hebben van een onafhankelijk persoon, die géén geld aan mij hoeft te verdienen...” Oké, op de brug met die Opel!

In de noodloop

Rene is militair en werkt op de administratie van de legerbasis in ’t Harde. Hij rijdt zo’n 120 kilometer per dag, op jaarbasis ongeveer 25.000. “Ik heb bewust voor een diesel gekozen, niet alleen vanwege de kosten maar ook omdat het gewoon prettig rijdt”, vertelt hij. “Ik vond ‘m alleen een beetje traag met z’n 100 pk en daarom heb ik ‘m een keer laten chippen, toen had-ie ongeveer 120, 130 pk. Probleem was dat-ie sindsdien steeds in het noodloopprogramma schoot. Toen heb ik ‘m maar weer terug naar origineel laten zetten maar de problemen bleven. Bleek dat de turbo stuk was.” Hoppa, weer een reparatie die Rene financieel flink in de achteruit zette. Ondertussen heeft keurmeester Henny zich vol overgave op de donkerblauwe Astra gestort. Rene’s bange voorgevoel dat het nog niet gedaan is met de ellende die hij al over zich heen heeft gehad met deze auto, wordt bewaarheid. De roest boven de voorruit – “waarschijnlijk is er een keer een nieuwe ruit in gezet die verkeerd is afgekit” - had hij zelf al gespot maar de corrosie bij de voorste veerschotels was hem nog niet bekend. Ook stuit Henny op sporen van koelvloeistof langs het motorblok en het carter en noteert hij een aantal onderhuids roestplekjes. Kleine stofdeeltjes in de lak van het rechter achterscherm zijn de stille getuigen van een niet zo netjes uitgevoerde overspuitsessie.

Wet van Murphy

In een kleine 2,5 jaar tijd verspijkerde Rene zo’n 7.700 euro aan zijn Astra. Je zou je kunnen voorstellen dat hij ondertussen een grondige hekel aan het ding heeft gekregen. Niets is minder waar. “Ik blijf het een mooie auto vinden die uitstekend rijdt”, verkondigt hij. Er klinkt desondanks wel wat twijfel door in z’n stem. “Ik weet nog niet of ik er mee moet blijven doorrijden, het is me inmiddels wel duidelijk dat er nog wel wat dingetjes aan zitten te komen. Ik vrees alleen dat ik op dit moment weinig voor de auto terug krijg. Hmm, lastig hoor.” De wet van Murphy heeft nog een zure verrassing voor Rene in petto. Henny heeft de NAP-gegevens erbij gehaald en daar blijkt een enorme trendbreuk zichtbaar: de teller is bijna 60.000 km teruggedraaid! – een dag voordat Rene de auto kocht. De gifbeker moet dus echt helemaal leeg. Je kunt rustig stellen dat Rene z’n Astra heeft gekocht bij een malafide adresje. Rene: “Ik had natuurlijk ook beter moeten weten: een jonge auto zonder boekjes en garantie, dat klopt natuurlijk ook gewoon niet. Stom, stom, stom.” Nooit meer een Opel, Rene? “O, nee, als ik het geld had, kocht ik een nieuwe Astra!”