Klokje Rond  |  Seat Leon 1.9 TDI (2006)

Arjen: “Na jaren Japans te hebben gereden stapte ik in 2006 over op Seat. Belangrijke reden was de restwaarde, die bij mijn vorige auto’s nooit zo best was. Het valt mij dan ook zwaar tegen dat ik nu een bod van zevenduizend euro krijg. Ik weet het, hij heeft twee ton op de klok, maar kijk eens naar de staat. Mijn bedoeling was om vier jaar te rijden en dan weer een nieuwe te kopen, maar ik denk niet dat dat gaat gebeuren.” Het moet inderdaad lastig te verkroppen zijn als je in iets meer dan vier jaar dik twintig mille ziet verdampen. Tja, het is de keerzijde van nieuw rijden. De onderhoudskosten mogen weliswaar meevallen, aan afschrijving ben je een klein kapitaal kwijt. Zeker met een wat duurdere auto en al helemaal als de tellerstand meer dan vijf cijfers vermeldt. Een hard gelag voor Arjen, die er werkelijk alles aan doet om zijn Leon in topstaat te houden. Kijk eens langs de flanken; geen putje te zien! Inderdaad, de Spaanse hatchback staat nooit op volle parkeerterreinen en zelfs bij zijn kantoor parkeert Arjen ver weg van alle drukte. Keurmeester Aad van Dijk: “Kijk eens naar die onderkant, zo te zien wordt zelfs daar gepoetst!” Hij heeft gelijk, het ziet er allemaal als nieuw uit, ondanks de ruime levenservaring.

 

De keerzijde van grote wielen

De onderhoudshistorie laat voornamelijk de reguliere beurten zien, maar we zien ook een nieuwe koppeling. Zo snel al? Arjen: “Nou nee, het was het vliegwiel dat kapot ging. Deze dieselmotoren hebben een dubbelmassavliegwiel en die willen nog wel eens stuk gaan. Op coulance hoef je niet meer te rekenen na 140.000 kilometer. Ik heb het nog geprobeerd via een brief aan de importeur, maar daar kwam geen enkele reactie op. Reparatie zou bij de dealer ongeveer zestienhonderd euro kosten. Via het Seat-forum kwam ik bij een universele garage terecht die vaker met dat bijltje had gehakt. Het scheelde mij duizend euro en vanaf die tijd gaat mijn auto daar heen voor onderhoud. Toen ik deze auto net nieuw had, liep de motor onregelmatig en stotterde hij soms. Na het installeren van nieuwe software was dat over. Om de tienduizend kilometer wissel ik de banden van voor naar achter. Door de starre as gaan de achterbanden al snel lawaai maken en op deze manier is dat te voorkomen. Hij is trouwens wel wat zoekerig in het stuur met die 18-inchwielen. Oorspronkelijk stond hij op zestien inch, daarna op zeventien, totdat ik voor een matsprijs deze set kon overnemen. Met bijna nieuwe banden. Het staat echt heel erg mooi, maar je levert wel in op comfort en rust.”

 

Chroomaccenten

Arjen is geen onbekende in AutoWeek: in 2009 reed hij een week met onze duurtest-Tiguan. “Best een leuke auto, maar niet voor mij. Ik houd het liever bij Seat. Toch heb ik aan mijn Leon ook wel wat nadelen ontdekt, zo door de jaren heen. Zo is de dode hoek schuin naar achteren erg groot, ontneemt de binnenspiegel je behoorlijk wat zicht en de bekleding van de portieren is te hard. Dat gaat op lange ritten irriteren. En na een fikse regenbui loopt er water uit de portieren. Aan het uiterlijk heb ik een paar dingen veranderd. Zoals een paar chroomaccenten. Niet iedereen vindt dat mooi, maar hij ziet er net even anders uit dan al die andere zwarte Leons. Zelfs onder de motorkap heb ik ‘m verfraaid, door de motor van een afdekkap te voorzien. Die komt van een Volkswagen en met dat Seat-logo erop lijkt het net of het zo hoort. Het dashboard heb ik iets opgefleurd met een setje chroomringen rond de klokken. De middenconsole vind ik het minst mooie deel van het interieur, daar had Seat wel iets meer werk van mogen maken. Of de volgende Leon weer een diesel wordt, weet ik nog niet. Ik overweeg ook de 1.2 TSI. Die is qua aanschaf voordeliger dan de 1.6 TDI en hij schijnt behoorlijk zuinig te zijn.” Ons advies: nog even doorrijden met deze, wachten op de opvolger en dan eens gaan nadenken over inruilen.