Klokje Rond  |  Skoda Roomster 1.9 TDI Sport (2007)

Eigenlijk maakte de Roomster al in 2003 zijn debuut, als studiemodel op de IAA in Frankfurt. Skoda toont lef om een auto als deze op de markt te brengen. We moeten ‘m vooral zien als handige gezinsauto. De achterpassagiers zitten een klein beetje hoger dan de voorste twee inzittenden en zouden op die manier een beter uitzicht moeten hebben. En dankzij de laag uitgesneden ruiten in de achterportieren hebben de kleintjes ook een vrije blik op de velden naast de snelweg. En niet alleen de kinderen zijn blij, ook de man of vrouw achter het stuur, want zo’n Roomster stuurt ook nog eens verrassend goed. Robert: “Hij heeft echt een prima wegligging. Ik sta er tekens weer versteld van hoe hard je er mee door een bocht kunt. Dat verwacht je niet van een auto die er zo uitziet. Ik heb voor de Sport gekozen. Dat heeft niets met het onderstel te maken, maar meer met de aankleding. Waaronder een paar lekkere voorstoelen. Waarom ik een Roomster heb gekocht? Ik wilde een compacte, ruime en economische auto met een turbodiesel onder de kap. De proefritten waren trouwens niet zo overtuigend. Eerst reed ik een 1.4 TDI en later nog een 1.4 benzine. Niet echt motoren waar ik warm voor loop. Daarom bestelde ik de 1.9 TDI. Die heeft power genoeg.”

 

Bumperklevers bijten in ‘t stof

Ook al levert de bekende 1.9 pompverstuiverdiesel genoeg vermogen, Robert liet er tóch nog een ander chipje in zetten. In theorie zou er 31 pk en 70 Newtonmeter extra beschikbaar moeten zijn. Lastig, voor hen die de slogan ‘volg de Skoda-rijder’ al te serieus nemen. Want als het gaspedaal van deze TDI de mat raakt, moet je van goeden huize komen om bij te kunnen blijven. Bovendien ontbreekt een typeaanduiding op de achterklep, dus een bumperklever zou kunnen denken dat er een bescheiden 1,2-liter driecilindertje in de machinekamer staat. Een anekdote uit de dagboeken van een Roomsterrijder: “Ik reed op de Duitse snelweg achter een Audi TT. Die ging natuurlijk niet aan de kant voor een rode Skoda. Maar toen ik zonder problemen tot 180 km/h achter hem bleef hangen en er uiteindelijk met meer dan 190 km/h voorbij ging, keek die kerel raar op zijn neus! Volgens de GPS loopt mijn Roomster 192 km/h. Maar goed, dat zijn uitzonderingen. Mijn dagelijkse rit van Moordrecht naar Amsterdam verloopt in alle rust en dat zie je aan het verbruik. Ik hoef niet extreem veel moeite te doe om 1 op 20 te rijden. Het is mij al eens gelukt om 1 op 25 te halen. Dat valt enorm mee, zeker gezien de goede prestaties die daar tegenover staan.”

 

Doppen in plaats van lichtmetaal

Dat deze Skoda al een tijdje niet meer bij de dealer is geweest, merkte zijn baasje onderweg naar het keuringsstation in Apeldoorn al op. Het waarschuwingslampje van het oliepeil liet zich zien. En niet onterecht, zo blijkt als onze techneut van de TÜV de peilstok uit het carter trekt. Zo droog als de klei in de Sahara! Robert belooft plechtig om er straks een liter bij te gieten. Schroef er dan meteen een nieuw lampje voor het linker remlicht in. Dan mankeert er verder niets meer aan de Skoda. Is dat de afgelopen paar jaar altijd zo geweest? Robert: “Ja, het is een probleemloze auto. Het enige mankementje dat zich zo nu en dan voordoet, zijn de speakers die uitvallen. Even het contact uit en weer aan en ze doen het weer. De stalen wielen met wieldoppen zijn een bewuste keuze. Hij stond op lichtmetaal, maar dat hoefde voor mij niet. In plaats daarvan heb ik voor een set winterbanden gekozen. De originele claxon klinkt voor geen meter en heb ik vervangen voor een luchthoorn. Reken maar dat die wordt gehoord! Maar blijkbaar niet door iedereen. Een tijdje geleden reed een man met een Jaguar achteruit tegen mijn voorbumper aan. Hij keek even een reed daarna gewoon verder. Gelukkig had ik zijn kenteken, zodat ik de schade kon verhalen. Mijn volgende auto wordt een slagje kleiner dan deze. Geen Fabia, die vind ik niet mooi. En ook geen nieuwe meer.”