Klokje Rond  |  Volvo 850 R Estate (1997)

Wat de (classic) 900 Turbo is voor de Saab-adept, dat is de 850 R voor de Volvo-fanaat. Tim: “Dit is mijn derde 850. De eerste was een T5. We hadden toen een Golfje, maar die werd wat te klein. Ik was altijd al liefhebber van de 850 en had mijn vrouw er ook warm voor gemaakt. Zij had eigenlijk maar twee eisen: het moest een Estate zijn en er moest airco in zitten. Je raadt het al: ik kwam thuis met een sedan zonder airco. Maar wél een T5 die tot boven de 300 pk was getuned. Sensationeel snel, maar een dure klant in de dagelijkse omgang. Hij lokte uit tot een stevige rijstijl en het verbruik was dan ook dienovereenkomstig. Uiteindelijk heb ik ‘m aan iemand van de 850-club doorverkocht, met pijn in het hart. Toen kwam een rationele auto, een 850 Estate met tienklepsmotor, op gas. Die had ik, nuchter beschouwd, nooit weg moeten doen. Ondanks het lagere vermogen was dat een heerlijke auto. Maar ja, als je eenmaal die turbo hebt gehad, ben je voorgoed verslaafd. Dus zocht ik op internet zo nu en dan naar een R. En die vond ik. In Beilen, bij een autohandelaar. Rood met een zwart interieur, precies zoals ik ‘m wilde. Liever handgeschakeld, maar achteraf ben ik heel blij met die automaat. De proefrit was dodelijk. Er was geen weg terug.” En zo ging Tim in Beilen voor de bijl en was hij de intens gelukkige eigenaar van een échte 850 R.

 

Verkleurende lak

De rode kleur bezorgt Tim wel eens wat hoofdbrekens. Zoals bekend, wordt de lak na verloop van tijd faal, zodat er regelmatig gepoetst moet worden. Toch ziet de snelle station en op het eerste oog prachtig uit. Tim: “Ik heb een speciale poetsmachine. Meestal is het eerst polijsten en daarna in de was. Het liefst zou ik de hele carrosserie een keer laten overspuiten en dan meteen een laag blanke lak er overheen. Dan heb je dat probleem met verkleuren ook niet meer en altijd een mooie glans. Waar ik enorm van kan balen, zijn die kleine deukjes in de portieren. Veel mensen letten totaal niet op bij het uitstappen en rammen gewoon hun deur tegen die van mij aan. Ik zet ‘m dan ook liever een eind verderop op een veilige plek, dan tussen andere auto’s in. Het meeste onderhoud doe ik zelf. Ik ben ooit automonteur geweest, maar dat is al lang geleden. Een distributieriem laat ik aan de dealer over. Het forum van de 850-club is een uitkomst. Op mijn pc heb ik software van Volvo. Daar staan alle onderdelen op en een complete reparatiehandleiding. Binnenkort moet ik de carterventilatie schoonmaken. Via dat programma kan ik precies zien hoe dat in zijn werk gaat.”

 

Tractieproblemen

De voorspatborden worden gesierd door een grappige sticker. Van een afstandje lijkt het op een Ferrari-logo, maar het is de afbeelding van een steigerende eland. Lachen! De twee achterste zijruiten dragen het logo waarmee het TWR-racingteam streed in het BTCC. Tim: “Prachtig om te zien, die 850’s op het circuit. Zelf heb ik ook al een paar keer op Zandvoort gereden. Het is soms lastig om al het vermogen een beetje fatsoenlijk op de weg te krijgen. Een nadeel van voorwielaandrijving in combinatie met veel pk’s. Ik wil er ooit nog een keer mee naar Zweden en dan ook de fabriek bezoeken. Dat hoort er gewoon bij, vind ik.” De rode R is na meer dan 300.000 kilometer nog niet moegestreden. Motor en bak voelen en klinken nog altijd kerngezond. Tim laat de transmissie jaarlijks doorspoelen. Geen fabrieksvoorschrift, maar de automaat vaart er wel bij. Een gescheurde aandrijfashoes is het grootste mankement dat de TÜV-keurmeester aantreft. De banden zijn niet al te fris meer. Is bekend, tegen de tijd dat u dit leest zitten de wintersloffen er al om en volgend voorjaar gaan er vier nieuwe Toyo’s om het originele lichtmetaal. Tim: “Een fantastische, degelijke auto. Op de rollenbank is 193 pk aan de voorwielen gemeten, dat is ongeveer 222 pk aan de krukas. De komende jaren hoef ik nog niets anders, dat is denk ik wel duidelijk.”