Klokje Rond  |  Lada 111 16V Luxe (2007)

Ooit verkocht Lada in Nederland meer dan zevenduizend auto’s per jaar, maar dit jaar waren het er nog geen vijf. Er is veel keuze in die prijsklasse en dan is een Lada wel zo ongeveer de laatste auto waar je aan denkt. Behalve dan als je Jan Feijen heet en groot fan bent van het Russische merk. Van zijn werkgever mag hij een fonkelnieuwe VW Passat TDI rijden, maar Jan heeft liever een Lada. En zo hebben we hier de enige zakelijke rijder van Nederland die met zijn Lada in de file staat. Of aan de pomp, om gas te tanken. Want met 70.000 kilometer per jaar – zonder airco -  gaan er heel wat litertjes door. Jan: “Ik werk als consultant en projectleider in de ICT en reis het hele land door. De ene keer zit ik in Breda, dan weer in Noordwijk en de volgende dag in Schiedam. En ’s avonds weer terug naar mijn woonplaats Meppel. In 2007 kreeg ik een auto van de zaak. Ik had ook een Passat kunnen krijgen, maar een Lada vind ik leuker. Het scheelt flink in de fiscale bijtelling, want de nieuwprijs is erg laag. Mijn eerste auto was ook een Lada, een 1200 S. Ik had niet veel te besteden en wilde een jonge auto met weinig kilometers. Mijn ouders reden trouwens ook Lada, dus was de keuze voor dat merk bijna vanzelfsprekend.”

Verzameling klassiekers

De ene Lada na de andere passeerde da afgelopen twee decennia de revue. En het blijkt dat er ook nog eens vier klassieke Lada’s tot het rijdende wagenpark behoren. Jan: “Na die eerste 1200 kwam er een 2105 en de volgende was een Samara. Voor Lada was dat toen een moderne auto, met voorwielaandrijving. Ik had een witte, met een spoiler achterop. In 1996 kocht ik een Diva, dat is de sedanversie van de Samara. Met een enorme kofferbak. Na bijna vijf jaar trouwe dienst ruilde ik ‘m in op een 111, waar ik er daarna nog twee van heb gehad. Altijd op gas en altijd probleemloos. Ik verzamel ook oude modellen. Zo heb ik een Niva en een Zhiguli. Dat is feitelijk de 1200 voor de thuismarkt. Die auto is van 1972 en komt uit Letland. Echt Oostblok. Hij ruikt zelfs naar bruinkool. En dan heb ik nog een 1200 en een 1500 stationcar. Die laatste is vrij zeldzaam. In 2007 zijn we met een clubje liefhebbers naar Rusland geweest en met de Russische Klassiekerclub hebben we Moskou bezocht. In juli vertrekken we met drie oude beestjes naar Pskov. Dat is ongeveer 2.100 kilometer rijden. Ik rijd met een vriend mee, in een Moskvitch. Met onze oldtimers staan we regelmatig op beurzen en we krijgen altijd leuke reacties. Bijna iedereen kent de modellen nog van vroeger.”

Wat wordt de volgende?

Blijkbaar past de dealer het communistische model toe in zijn werkplaats, want de rekeningen zijn echt ongelooflijk laag. Van kapitalisme en schaamteloos verrijken is overduidelijk geen sprake. Wat te denken van een kleine beurt met distributieriem voor het luttele bedrag van 155 euro? Het schijnt dat die riem er binnen een uur om ligt. Maar dan nog! En de eerste set voorbanden ging er pas na 75.000 kilometer af. Jan: “De onderhoudskosten zijn inderdaad erg laag. Volgens de boekhouder van ons bedrijf is dit de goedkoopste auto in het wagenpark. Storingen hebben zich nog nooit voorgedaan. Eén keer kreeg ik te maken met een scheurtje in het reservoir van de koelvloeistof. Je ziet dat de kwaliteit van Lada’s steeds beter wordt. En eindelijk zijn ze beetje compleet. Mijn 111 heeft getint glas, elektrisch verstelbare spiegels en vier elektrisch bedienbare ramen. En stoelverwarming! Zelfs de lichtmetalen wielen zijn standaard. Maar ABS heeft hij niet en er is maar één airbag. Het duurt bij de Russen vaak erg lang voordat ze een bepaald model gaan exporteren. Zo rijdt de opvolger van de Priora daar al rond, terwijl dat model hier nog niet eens wordt geleverd. Ik ga met deze Lada door tot 200.000 kilometer. Nog een maand of zes, dan moet ik op zoek naar iets anders. Tja, veel keus heb ik niet bij mijn merk….”