Autotests  |  BMW 125i Cabrio High Executive (2008)

Hij lijkt nog ’t meest op de wat controversiële coupé, maar de lage stoffen kap maakt de 125i Cabrio ook in dichte toe - stand wat ranker. En zoals meestal bij cabrio’s is ook deze BMW met de kap omlaag op zijn paasbest. Het opvallende aan de 1-serie Cabrio is dat hij voor een ‘opengezaagde gezinsauto’ erg veel weg heeft van een roadster; als je de hoofdsteunen van de achterbank wegdenkt, zou je haast geloven dat het een tweezitter is. Alleen in de periode tussen dicht en open moet je even de andere kant op kijken, want de openingsprocedure is veel bewerkelijker dan bij de meeste roadsters en duurt bijna een halve minuut, zo ongeveer de tijd die een CC met drie voudige kap er ook voor nodig heeft. Voordeel is wel dat het ook onder het rijden kan, mits de snelheid niet hoger is dan 40 km/h. De beugels voor de rol beveiliging zijn netjes verborgen; ze komen pas voor de dag wanneer je over de kop vliegt. Wel is er vanwege het mechanisme dat hiervoor nodig is slechts ruimte voor een klein skiluik tussen interieur en kofferbak.

Roadstergevoel
De stoelen zitten lekker laag, wat het roadstergevoel versterkt. En dan word je omgeven door dat mooie, strakke interieur, dat we ook uit de minder flamboyante koets varianten van de 1-serie kennen. Goede materialen, die bij de facelift verbeterd zijn ten opzichte van de eerste reeks 1-series, en alles zit waar het hoort. Je moet alleen niet te veel rommel meeslepen, want de bergruimte is tamelijk beperkt. Handig is wel het vakje net voor de pook, waar precies een telefoon in past.

Van ’t achter bankje hebben we weinig verwachtingen. Toch kunnen twee kinderen er nog een prima plekje vinden. Die bekende foto’s uit de reclamecampagnes en folders met vier breed lachende volwassenen in een dergelijke cabrio kun echter negeren. De achterste twee doen gewoon alsof ze lekker zitten, óf ze missen onder de gordel de nodige lede maten. Echter, als de voorste inzittenden wat inschikken, is de achterbank wel bruikbaar. Handig is ’t skiluik in het midden, waar ook nog ’ns ’n zak in zit die lange spullen vasthoudt.
De achterbank is in delen neerklapbaar, zo dat je wat extra bagage ruimte kunt creëren. Wel scheen beschermers aandoen als je spullen gaat inladen, want de kofferklep scharniert naar onderen open, waarbij aan weerszijden gemeen scherpe, harde punten naar achteren priemen.
Tot hoge snelheid is een gesprek zonder stemverheffing mogelijk; het is vooral de fantastische brom van de zespitter die zich daar nog in mengt. Je zit heerlijk laag in de BMW, het enige wat de pret een beetje drukt, is dat de auto soms wat zwaar aanvoelt. De zesbak is heerlijk trefzeker en direct, de motor is onderin al behoorlijk krachtig, maar het zijn vooral je oren die de naald van de toerenteller aan de linkerkant van de wijzerplaat willen houden.