Autotests  |  Peugeot 206 CC 1.6-16V (2005)

De 206 CC zorgde voor ’n ware trend, want steeds meer cabriolets worden uitgerust met een opvouwbaar stalen dak. Enkele tientallen seconden een knop vasthouden is voldoende om het dak van de Peugeot te openen of juist te sluiten. Begeleid door zoemende elektromotoren zakt het dak keurig in het achteronder of richt het zich op.
Handmatig hoef je alleen twee haken vast te zetten en de cabrio is getransformeerd.

De Peugeot 206 CC mag zich als trendsetter dan wel in de voorhoede der coupécabrio’s hebben bevonden, hij geeft nog steeds nauwelijks krimp op pokdalige ondergrond en de kap houdt rijwindgeluiden goed uit het interieur. De decibelmeter slaat in de Peugeot echter wel uit. Niet vanwege windgeruis, maar door het vrij nadrukkelijke motorgeluid.

De 1,6-litermotor laat zich goed horen bij accelereren. De 110 pk sterke krachtbron is een levendig type, niet supersnel, maar wel aangenaam vlot. De sprint van 0 tot honderd klaart de 206 CC 1.6 16V in iets meer dan 11 tellen. In de tussensprints slaat de Fransman evenmin een slecht figuur; van 50 naar 80 km/h kost in het derde verzet 5,6 seconden en in ’t vierde 9,1. Natuurlijk, voor wie sneller wil, is er de 2,0-liter zestienklepper, maar de zestienhonderd doet niet onmiddellijk naar meer verlangen. De vijfversnellingsbak is van typische Peugeot-makelij: de slagen die de pook moet maken, zijn tamelijk lang en er zit vrij veel speling op de pook. De versnellingen laten zich wel gemakkelijk inleggen.

Veel gevoel
Sturen gaat, als je stapvoets rijdt met de 206 CC of ermee moet inparkeren, behoorlijk zwaar. Maar op hogere snelheid heb je veel profijt van de wat zwaardere besturing. Er zit veel gevoel in de stuurinstallatie en een behoorlijk hoge precisie bovendien. De Peugeot heeft een vrij stug onderstel dat op hobbelweggetjes net even te weinig oneffenheden wegfiltert. Dat is opmerkelijk gezien de glanzende reputatie die het Franse merk heeft opgebouwd met de ontwikkeling van comfortabele onderstellen. Maar op een bochtig parcours laat het zich van z’n beste kant zien. De 206 CC kan sportief door bochten worden gejaagd en laat geen steekje vallen. Met ’t gaspedaal kun je ’m aardig sturen.

Het zitmeubilair is berekend op een sportieve gasvoet. De wangen van zowel de zittingen als de leuningen van de voorstoelen zijn geprononceerd genoeg om voldoende steun te geven. Jammer dat ze ook in de laagste stand tamelijk hoog zitten. Helaas is het stuurwiel niet axiaal te verstellen, waardoor het instellen van een ideale zitpositie lastig is. Achterin kún je zitten, maar je moet niet te hoge eisen stellen aan het comfort; de ruimte is beperkt. Maar de Peus is ook niet bedoeld als gezinsauto.
Cabrio’s als de 206 CC hebben hun succes voornamelijk te danken aan hun uiterlijk. Dat vooral vrouwen voor de lijnen van deze auto vallen, is gezien het hoge ‘aaibaarheidsgehalte’ niet zo verwonderlijk. De 206 CC is een frisse, vrolijke verschijning, die met z’n fysiek al tallozen voor zich heeft gewonnen. De 206 CC overtuigt ook met z’n rijeigenschappen. De 1.6 doet niet naar meer verlangen en qua rijeigenschappen verwijst hij concurrenten naar het tweede plan. De 206 CC stond aan de basis van de coupé-cabrio-trend en voert de gelederen nog altijd aan.