Autoreviews  |  Volvo 240 Polar 2.3 Estate (1993)

Mijn rode rakker.

Deze auto is onze gezin's auto voor zolang ik mij kan herrinneren. Vanaf het moment 17 jaar geleden dat mijn ouders in de showroom deze rode volvo aanwezen( de auto die op dat moment in gebruik was door de baas van het dealership) En hoewel deze auto een jaar jonger is dan ik, is bij haar die leeftijd toch een stuk bewonderenswaardiger. In een auto van bijna 20 jaar oud beginnen er natuurlijk dingen te rammelen, zoals de plastic sierstrips aan de zijkant van de auto en ook de sloten werken niet heel briljant meer. Dan is er nog het probleem van de oude volvo airco die ( als hij niet gebroken of ontploft is)met een kracht van -1 op de schaal van Beaufort zijn lucht de kabine in pompt. het is werkelijk of een iemand met een rokerslong door een rietje verkoelende lucht in de auto probeert te blazen, hopeloos. En dan is er natuurlijk het roest probleem. Als ik heel eerlijk ben valt er weinig roest te bespeuren bij onze oude dame, iets wat zeer indrukwekkend is voor een nagenoeg stalen auto in ons fantastische zeeklimaatje hier in nederland. Maar voor de echte volvo liefhebber hier iets waar op gelet moet worden, onder de fijne grote achterklep verzamelt zich water, en als dat water daar blijft stilstaan ontstaat daar, net boven de bumper en onder de achter klep onze oxiderende vijand. Oja de achterklep scharnieren spelen ook nog wel eens op.

Oke u denkt nu vast " wat een oud barrel", maar de pluspunten van deze grand-dame overtreffen de minpunten geheel. Te eerste is er de motor, een heerlijk blazend volvo benzine blok met zijn 114 pk en vier cyllinders is een droom om mee te rijden, de versnellinggs bak is heerlijk en de draaicircel is beter dan alle moderne volvo's. Gewoon omdat de moderne volvo voorwielaandrijving heeft en daardoor een draaicircel krijgt die de baan van onze maan niet ver ontwijkt. Ga met de oude 240 naar een parkeergarage en je krijgt haar in de krapste plaatsjes. Iets wat niet onverdiensstelijk is voor zo'n grote auto. De wegligging is uitmuntend voor een auto uit die periode. En wat een fantastische vering, het is alsof je met een rolls royce over een appeltaart heen rijd. Je voelt nergens iets van! Misschien lichtelijk wiebelig maar o zo comfy. En dan zijn er nog die stoelen, die overheerlijke sofa's. Ik daag ieder uit om een moderne auto stoel te vinden die simpelweg meer comfort geeft dan deze. Ik heb het geluk gehad studentenchauffeur te zijn geweest, en daarbij in de mooiste auto's te mogen rijden die nu op de markt zijn, en met mijn 2 meter lange lijf kreeg ik toch in elk van die audi, bmw en mercedes stoelen pijn in mijn rug. Daarom was ik maar al te blij dat na mijn chauffeur dienst er een heerlijke volvo stoel voor me klaarstond om in naar huis te gaan.

Deze auto is natuurlijk heel flink, en heeft daardoor fijne beenruimte en een grote achterbak, maar natuurlijk valt hij ook in een zware gewichtsklasse bij onze lieve overheid. En daar betaal je voor. maar qua kosten is hij voor de rest niet heel duur. Nieuwe onderdelen zijn zo gevonden en heel mooi laag geprijst. En qua onderhoud is het ook geen drama.

deze auto is voor mij net een oude trouwe hond. Al kucht hij een beetje en begint hij te rammelen, hij is er altijd voor je en blijf trouw. ze heeft een uiterlijk waar je maar net van moet houden, maar als je er eenmaal aan verslingerd bent geraakt onhoud je hem voor altijd. Misschien is de vergelijking met een trouwe hond niet helemaal goed. Het word na zo'n tijd een soort van vriend, een deel van de familie. het is een vriendelijk gezicht uit het schone Zweden.