Autoreviews  |  Nissan Juke 1.6 Eco Acenta (2010)

Geen allemansvriend (10.800 km)

Sinds het einde van het vorige jaar is deze Nissan Juke met de simpelste 110 pk 1,6-liter motor onderdeel van onze duurtestgarage. Het kleine broertje van de Qashqai laat graag zien dat -ie anders is dan de rest en laat zich dan ook niet in een hokje plaatsen.
Wanneer je er mee rijdt, blijkt dat hij het meest doet denken aan een SUV: je zit wat hoger en de voorruit zit dicht bij. Een allemansvriend is de Juke zeker niet, vaak hebben we de bijnaam 'Puke' al gehoord.
Zijn 1,6-je voelt vlot aan. Met het Dynamic Control Systeem kun je kiezen uit de rijstanden Eco, Normal en Sport. Die eerste is geen aanrader want daarbij verdwijnt alle fut uit de motor. Met de verschillende standen worden zaken als stuurbekrachtinging en gaspedaalrespons aangepast. Grappig detail is de G-kracht meter in de auto. Een beetje overdreven, als je 't ons vraagt.
De Juke rijdt verrassend prettig. Het onderstel is vrij strak wat hem een sportieve inborst geeft. Op de snelweg voelt hij volwassen aan.
De versnellingsbak is een duidelijk minpunt. Die voelt zwaar en hakerig aan. Ook vind je maar moeilijk een lekkere zitpositie achter het stuur. Dat is namelijk niet axiaal verstelbaar. 't Is een tijd geleden dat we dat tegengekomen zijn in een nieuwe auto.
Als verbruik scoren we 1:11,8; tijdens een snelle rit over de Autobahn is dat 1:8,8 en dat komt voor geen meter in de buurt bij de 1;16,7 die Nissan belooft.

Krap voor vier (16.568 km)

Tijdens een korte vakantie met vier volwassenen en twee kinderen valt op dat de bagageruimte daarvoor aan de krappe kant is. Je moet de bagage goed schikken voordat het allemaal past. Wat betreft beenruimte, is de Juke dan weer wél een waardige gezinsauto.
Bij de trip naar Duitsland is de Sport-knop een must want anders voelt de auto in de bergen wel erg log aan. Maar ook met de Sport-knop aan, oogt de auto vlotter dan hij is. De cockpit is echter wel een fijne plek om uren achter elkaar te zitten.
Mooie opmerking onderweg: 'deze auto ziet er uit alsof er een Honda, Suzuki Swift en een Opel Corsa aan elkaar zijn gelast'.

Dappere Japanner (17.751 km)

Onze dappere Japanner heeft geen enkele steek laten vallen. En we hadden ook niet anders verwacht. De zit achter het stuur, met uitzicht over de koplampunits, doet ons zelfs denken aan de Infiniti FX, de grote broer van de Juke.
Onze klachten beginnen bij de stoelen. Die zijn te klein voor een gezond West-Europees postuur. Van de versnellingsbak hadden we verwacht dat -ie gedurende onze duurtestperiode wel los zou komen, maar dat is niet gebeurd: hij haakt en schraapt. Vergeleken met de concurrentie valt de ruimte achter in wat tegen.
Het lijkt erop, nu de Juke een tijdje meeloopt, de uitlachers in de minderheid raken. Wij maken inmiddels bij elk tankstation vrienden.

Sauna (7.348 km)

Een langere bestuurder klaag over het comfort op de stoelen. Ook het feit dat het stuur niet axiaal verstelbaar is, is niet meer helemaal van deze tijd. De portieren zijn te hoog en te smal om fatsoenlijk een kinderzitje te kunnen installeren en zie de kinderwagen maar eens in de kofferbak te krijgen zonder schade aan te richten.
Bijzonder is de verwarming: die verwarmt veel harder dan je 'm instelt zodat het gauw een sauna wordt. De knop op 17,5 graad is heet zat. Komen we vaker tegen bij Nissans.