Autoreviews  |  Alfa Romeo MiTo 1.4 Turbo Multi Air S&S Distinctive (2010)

Dr. Jeckyll / Mr. Hyde (10.101 km)

Het Alfavirus, het manifesteert zich zonder enige waarschuwing en is ongeneselijk. Al had ik eerlijk gezegd niet voor mogelijk gehouden dat de Mito de oorzaak van het Alfavirus zou zijn. Ik vond het bij zijn introductie wel een kek wagentje, maar de neus was toch wel even wennen. Toen ik van de herfst begon uit te kijken naar een nieuwe leasewagen, werd de Mito al snel interessant door het verschijnen van de Multiair uitvoeringen. Na een paar proefritten in verschillende versies bestelde ik een 135 pk Multiair exemplaar in Distinctive uitvoering. Opties waren een premium pack (o.a. climate control, cruise control, armsteun, parkeersensoren) en sport pack 1 met 17 inch velgen. Als kleur koos ik Tornado Blauw, aangezien ik de weinige Mito's die ik tegenkwam slechts in de meest saaie kleuren getooid zag: zwart, wit en grijs.

Om de waarheid te zeggen, ik ben nog niet eerder een auto tegengekomen die zo polariseert. Op internet, in de veilige anonimiteit, nemen de meesten geen blad voor de mond en wordt de auto niet zelden tot op de grond afgebrand: geen Alfa, te lief, te smal, te hoog, geen pit, slechte kwaliteit, valt uit elkaar, 'roesten die niet in de folder?' Hoe anders is die situatie in real life. Ik heb mijn blauwe Mito nu drie maanden en heb eigenlijk niets dan positieve reacties ontvangen. Toen ik een collega wegbracht naar de garage van een concurrent, wilde de magazijnbeheerder weten "hoe zo'n Alfaatje nou reed." Hij was van plan er ook een aan te schaffen. De kleur roept trouwens behoorlijk wat vragen op. Veel mensen vragen zich af of Tornado Blauw überhaupt wel leverbaar is en of ik niet gewoon zelf die kleur samen heb laten stellen. Ik las hieronder in de commentaren dat Alfa Romeo en de kleur blauw niet bij elkaar passen, maar persoonlijk vond ik Sirio Blue en Blue Misano veel opvallender kleuren omdat je ze veel minder vaak ziet. Ik zal waarschijnlijk tegen wat schenen aanschoppen met deze opmerking, maar het is toch exclusiever dat die twee tinten rood waar Alfa de laatste tijd zoveel problemen mee heeft gehad. (Ik heb een van de foto's vervangen door een kiekje onder meer zonnige omstandigheden)
De Visconti-slang voorop de motorkap is volgens sommige reacties lekker aggressief, volgens andere dan weer net té aggressief. Soit, ieder zijn smaak. Dat iemand de Mito sowieso al aggressief noemt, vind ik eigenlijk wel een compliment.

Comfort:
De binnenruimte in de Mito is me erg meegevallen, vooral de diepe kofferbak is een verademing na het 'bierkratformaat' in de Mini. Voorin heb je meer dan genoeg plaats, de ruimte achterin is iets krapper, maar geen excuuszetel. Al is de aflopende daklijn er wel debet aan dat de hoofdruimte voor langere personen niet echt overhoudt. De stoelen zitten lekker en bieden dankzij de lendensteunen genoeg houvast, al had ik liever gehad dat ze de kuip wat steviger hadden gemaakt, zoals in de Abarth Grande Punto.
Na vele kilometers zonder rugpijn kan ik wel zeggen dat het veercomfort voldoende is: de wagen zweeft niet over de weg, maar geeft ook niet elk gat in de weg één-op-één door, en dat is wel zo prettig. Ook 1800 km over Duitse snelwegen van gemiddelde tot slechte kwaliteit en B-wegen van goede tot redelijke kwaliteit hebben me geen rugpijn opgeleverd.

Rijeigenschappen:
De Mito laat zich behoorlijk vlot door het verkeer sturen. Weliswaar met iets meer 'body-roll' dan de Mini, maar dat wordt nooit storend. De stuurbekrachtiging is in N-mode wat licht afgesteld, maar een noodzakelijke stuurcorrectie (zie onder 4 jaar Alfa) heeft de auto erg goed gedaan. Hij stuurt nu net een stukje zwaarder dan normaal en dat is bijzonder prettig voor woonwerkverkeer. In D-mode is de stuurbekrachtiging bijna precies zoals ik die bij mijn Mini gewend: zwaarder en met voldoende feedback. De reden dat de Mito als '(te) stug' wordt ervaren lijkt er mijns inziens vooral mee te maken te hebben dat men de exemplaren met 18 inch velgen getest heeft. Als je met 17 inch (mijn auto) of 16 inch (de leen-Mito die ik een dagje meehad) onderweg bent, merk je dat ie een stuk minder stuiterig onderweg is, al is het misschien geen gek idee om bij de volgende generatie de starre as te vervangen door multilink ophanging.


Prestaties:
In het begin was ik even onaangenaam verrast door de acceleratie die langzamer was dan ik had verwacht (en in N ronduit sloom was) en een vrij hoog benzineverbruik. Maar ik kwam er achter dat de ECU van de Mito een runin periode heeft van 1500km. Als je die afstand hebt gehad, wordt het verschil tussen N en D minder heftig en kun je je zelfs in N-mode al aardig laten gaan op de snelweg. Toch gebruik ik deze stand veel voor het woon-werk-verkeer, als het gewoon te druk is om harder dan 110 te rijden. De Mito is dan een stabiele kilometervreter, die zich zo bedaard als Dr Jeckyll door het verkeer laat laveren. Schakel je echter op naar D-mode, dan komt ineen Mr. Hyde tevoorschijn. De 1.4 Turbomotor grijpt veel sneller aan en de beheerst snelle Mito wordt een aggressief snelle Mito die dankzij soundengineering klinkt alsof ie het asfalt op wil vreten. Aan het sporadische geratel in de wielkasten te horen doet ie dat soms ook, al kan dat ook aan de slechte staat van de wegen in mijn omgeving liggen.
De genoemde topsnelheid van 207 km/h is precies gehaald (op de autobahn richting Sinsheim, gemeten met een TomTom) maar er stond inmiddels wel 217 km/h op de teller.

Verbruik:
Het verbruik is zoals verwacht hoger dan de fabriekswaarden. Het begon met een ontnuchterende 7.6/100 km, maar bij mijn eerste bericht na 3660 km stond de teller op 6.9/100 km en inmiddels sta ik op 6.5/100 (frappant: precies het omgekeerde van de fabriekswaarden) Ik rij 75% van de tijd in N-mode en 25% in D-mode. En het kost veel moeite het D-percentage in toom te houden, elke keer als ik een leeg stuk snelweg voor mijn wielen krijg. Inmiddels ben ik erachter hoe treffend de titel Jeckyll/Hyde boven dit stukje is, want de Mito heeft in alles een gespleten persoonlijkheid, ook in het verbruik. Een verbruik rond 6.5/100 is in N-mode met veel 80 km wegen onderhand standaard, ga je langere tijd in D-mode de beest uithangen, staat er in de meeste gevallen 7.1/100 in de verbruikswaarden. Het start-stop-systeem maakt zich vooral nuttig tijdens rustmomenten, bij het stoplicht en in de files tijdens de ochtendspits.

Tussentijds oordeel:
Ik begin steeds beter op de Mito en zijn dubbele persoonlijkheid ingespeeld te raken. In het woon-werk-verkeer is het een simpele doeltreffende manier om van A naar B te komen, in de vrije tijd een leuk speelkameraadje om stoom mee af te blazen. Ik verheug me op de kilometers die komen gaan.

Vier jaar Alfa (20.802 km)

Onder de kop "Vier jaar Alfa" zal ik de wederwaardigheden van mijn auto op een rij zetten. Mijn leasecontract loopt tot 2014, dus zal ik dit stuk periodiek updaten:

Jaar 1: 2010-2011

April 2010:

Alle Alfakwaaltjes waarvoor ik gewaarschuwd was hebben zich voorlopig nog niet geopenbaard. Het slechte wegdek heeft me wel al een put in de voorruit opgeleverd en toen ik bij het nemen van een afslag door een zinkgat reed schampte ik de vluchtheuvel met het linkervoorwiel. Het krasje dat daardoor in de velg bleef staan viel wel mee, maar de auto trok ineens duidelijk naar rechts. Ik heb hem bij de garage opnieuw laten uitlijnen, waarna het probleem was verholpen. Als bijkomstigheid stuurde de Mito in N-mode ineens duidelijk zwaarder, wat de rijeigenschappen positief beïnvloedt.

Mei 2010:

Inmiddels zijn we twee maanden verder en alles loopt uitstekend. De auto is nog een keer naar de dealer geweest, om de autolader van mijn TomTom in het dashboard weg te laten werken. Die kabel zat me in de weg door de plaatsing van de 12v aansluiting achter de versnellingspook. De kabel komt nu links uit het dashboard, zodat ik mijn TomTom nu ook met links bedien.
Het meest vreesde ik eigenlijk voor steenslag op de achterste wielkasten, aangezien die behoorlijk bol staan. Maar behalve dat ze vrij snel vuil worden, is er weinig te mekkeren. Hoogstens een keer wassen als het me niet aanstaat. Daar waar ik van Mito's in Alfa en Giulietta rood hoor dat er grote problemen met de lak zijn ontstaan icm steenslag, heeft mijn metallic blauwe mito slechts een aantal nauwelijks zichtbare putjes in de lak. De grootste zit midden op de frontlip van de bumper, maar zoals gezegd, het is eigenlijk nauwelijks zichtbaar, dus maak ik me er niet zo druk om.

September 2010:

De vakantieperiode zit erop, en het aantal kilometers is in drie maanden tijd verdubbeld. Vlak voor ik op vakantie ging heb ik nog even een zomercheck laten doen bij de garage. Er werd een kapot ventiel in de band linksachter geconstateerd, waardoor die twee keer zo snel leegliep als de andere drie en een stukje plastic in de wielkast linksvoor was losgetrild, wat een ratelend geluid gaf op hobbelig wegdek. Beide kleinigheidjes werden weggewerkt. Tijden de vakantie in Zuid-Duitsland heb ik gemerkt dat de Mito in heuvelachtiger terrein in D veel beter tot zijn recht komt dan in N omdat je het gas maar hoeft aan te tikken om heuvelop vaart te maken. Ik reed zelfs zuiniger in D mode dan me tot nu toe in N is gelukt: 6.4/100km. Ik moet er wel eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik om de haverklap werd geconfronteerd met wegwerkzaamheden of kapotgereden asfalt, waardoor een zuinigheidsrit meer te preferen was boven aggressief rijgedrag. Gelukkig waren er zo nu en dan momenten dat "Hyde" even zijn gang kon gaan. Verbazend hoe snel de naald dan naar de 200 klimt.

Januari 2011 (36.000 km)

De herfst ging, de winter kwam, de kilometrage steeg naar 36.000 km. De auto heeft net voor de jaarwisseling een grote beurt gehad waarbij niets opvallends werd geconstateerd, alleen de ruitenwissers werden vervangen en de ruitenwisservloeistof werd ververst om bevriezing te voorkomen. Ik had al vernomen dat de deuren zonder raamstijl wel eens vastvriezen, dus heb ik voorzorgsmaatregelen aangeschaft: een siliconen-stick om de deurrubbers mee in te vetten en een flaconnetje de-icer voor noodgevallen. De de-icer heb ik één keer moeten gebruiken toen ik tegen het probleem aanliep dat de ruit niet inzakte na het openen van de deur, en daarna heb ik er nooit meer last van gehad. Handig spul voor luie mensen zoals ik, bespaart veel ‘krabtijd’.

Het rijden onder winterse omstandigheden heeft niet voor al te grote problemen gezorgd, het parkeren onder winterse omstandigheden was iets lastiger. Vrijwel elke parkeerplaats waarvan ik in de maand december gebruik van maakte was of een sneeuwvlakte of een ijsplaat. Helaas was ik niet meer in staat winterbanden te bemachtigen, en op 17 inch regenbanden door de sneeuw banjeren lukte niet al te best. Ik moest zelfs alle drie de DNA-standen gebruiken om 100 meter van mijn parkeervak bij het werk naar de wel geveegde weg te rijden. “D” had ik nodig om uit stilstand weg te komen, “A” om zonder al teveel geglij vooruit te komen en op de weg kon ik weer gewoon in “N” rijden. Op de vrijdag voor kerst moest ik nog naar Eindhoven, over een A2 die geheel afgesloten werd, net NA dat ik langs was gekomen. Ik begreep meteen waarom: zelfs de gelukkige collegae met winterbanden reden niet veel harder dan vijftig. Twee keer ben ik dwars gegaan op dat stuk en twee keer trok de auto zichzelf weer recht (nog niet eerder zoveel lampjes zien knipperen op het dashboard). Het verbruik is de laatste maanden weer wat gestegen. Ik zat tot in november zo rond 6.5 of 6.6/100km, maar dat steeg in december en januari weer naar 6.8/100. Dat heeft trouwens niet alleen met het koude weer te maken, maar ook met de frequentie waarin ik sinds de temperaturen boven nul uitkwamen D-mode weer ging gebruiken (Nice to have you back, Mr Hyde!)

(noot: @Autoweek: eigenlijk had ik dit nog onder mijn tweede verslagje willen hangen om 2010-2011 af te sluiten, maar ik heb het opgegeven nadat ik voor de derde keer wijzigingen had ingevoerd die niet opgeslagen werden. Kun je eerder ingevoerde verslagen na een bepaalde tijd niet weer wijzigen?)

Mei 2011 (50.000 km)

Hatsjoe! Sorry, het is lente, dus mijn hooikoorts speelt op en de teller staat inmiddels op 50.000 km. Ik ben zeer te spreken over de Dunlop banden die onder de Mito zitten. Normaal was het na negen maanden al afgelopen met de Pirelli’s die ik op de Mini had, maar als ik naar de slijtage kijk, kan ik eind mei vóór mijn vakantie nieuwe voorbanden laten monteren. De aangeraden bandenspanning is trouwens iets te zacht; 2.4psi voor en 2.3psi achter is in Nederland ideaal, op de hobbelige snelwegen van Duitsland en België kun je misschien beter 2.3 voor en 2.2 achter nemen. Ik betrap me erop dat ik de laatste maanden steeds vaker van de cruisecontrol gebruik ga maken, niet alleen voor lange stukken, maar ook bij wegwerkzaamheden (heeft me toch al wat geflits in de achteruitkijkspiegel gescheeld). Verbruik blijft bij rustig rijgedrag rond de 6.5/100 km hangen, in “Hyde-time” (D dus) kom ik weer op 6.7 uit, al kan ik nu al voorspellen dat na mijn bandenwissel dat omhoog zal gaan.

In die paar maanden heb ik weer een paar kleinigheidjes gehad. De auto moest na een tikje tegen een verkeersdrempel (zo’n ‘chocoladetablet’ dat middenin de weg ligt) even naar de garage om een forse kras op de bumper te laten wegwerken. Grmpf, voortaan rijd ik midden over die dingen heen ipv er langs te slalommen. Tevens stelde men vast dat er een koplamp stuk was. Werd er gelijk een nieuw lampje ingedraaid.

Met al die wind in april en alle zand en stuifmeel die meegeblazen werd leek mijn auto wel een rijdende stofwolk. Maar zoals ik aan voorbeelden van collega’s zag, het had geen zin extra te gaan poetsen, want binnen een paar uur zat alles toch weer onder. Alleen toen ik naar de Viva Zeelandia meeting in Goes ben geweest ging ik wel even schrobben. Tijdens de tourrit aldaar kwam ik samen met een clubje Fiat Coupé-rijders in één groep terecht en als ik zie dat ze met hun verlaagde auto’s op elke verkeersdrempel zaten te knijpen om niet te blijven steken, ben ik blij dat ik zelf niet ben gaan verlagen. Dat verhaal over de plastic splitter dat ik in een andere review heb gelezen komt me trouwens bekend voor. Zelfs als ik rustig (12 km/h in zijn één) de oprit naar mijn supermarkt inrij, die van een fikse drempel is voorzien, schraapt dat plastic ding over het wegdek. Het is aan twee dikke schroeven te danken dat ik dat ding er niet allang onderuit gereden heb (bij eerdere modellen zijn schijnbaar een soort grote nietjes gebruikt, wat nog al wat problemen veroorzaakt)

Augustus 2011 (62.000 km)

Zucht... welcome back! Regenbuien, windvlagen, verstoppende snelwegen. De vakanties zijn echt voorbij, iedereen genoten van de regen? Ik had aan de andere kant van de Alpen alleen zon en > 30 graden :) Zoals ik al dacht hielden de voorbanden het tot eind mei uit en konden er toen twee nieuwe onder gelegd worden. Twee korte vakanties (juni en augustus), wat woon-werkverkeer en een 60.000 km beurt later ben ik nog steeds tevreden over mn Mito. Over de rijeigenschappen hoef ik het inmiddels waarschijnlijk niet meer te hebben, onveranderd goed. Het verbruik in Hyde-mode is idd wat gestegen in de zomer, 6.9 nu.

Bij de 60k beurt is uit voorzorg nog één achterband gewisseld omdat die was gaan cuppen (onregelmatige slijtage) op de binnenste groef. De andere band was nog in orde aldus de dealer. Tijdens die beurt kreeg ik een Giulietta 170pk mee voor een dag en oh wat was ik blij dat ik een drukke dag met veel heen en weer rijden tegemoet ging (zo'n 130 km volgens de dagteller) De "Juul" rijdt comfortabel, snel en die lekkere brom in de motor is een beetje verslavend vrees ik. Toch iets om over na te denken over drie jaar, als het leasecontract van de Mito afloopt.
Kleine aanvulling: twee weken na de 60k beurt begeeft de tweede koplamp het. Is snel vervangen, maar een beetje jammer dat ze er bij de garage niet naar hebben gekeken

Januari 2012 (78.000 km)

Pieeeeep... Pats. Zo klinkt het als je achteruit rijdt uit een parkeervak, de bocht te ruim pakt en niet meer op tijd kan remmen voor een "stationair object", in dit geval een andere geparkeerde auto. De schade aan beide auto's viel wel mee, de krassen op m'n ego waren wat groter, maar ook dat heelt wel. Ik ben niet zo'n stiekemerd die zonder iets te melden wegrijdt, briefje onder de ruit, andere partij nam later contact op.
Na reparatie merkte ik trouwens dat mn parkeersensoren af en toe flipten en elk grassprietje al als levensgevaarlijk obstakel begonnen te zien. Een wasbeurt later bleek het oppervlak gewoon vuil te zijn geweest, dus loos alarm. Over loos alarm slaan gesproken, wat is dat toch met deze winter. Dwingt de leasemij me op winterbanden te gaan rijden, kondigen de kranten om de twee weken aan dat we nu toch echt allemaal dreigen dood te vriezen, maar al het er op aankomt is 5 graden onder nul het verste dat de Wintersmid hier nog durft te gaan. Daar draai ik met een flinke ijskrabber en de-icer mn hand niet meer voor om.

Ik rij sinds begin november op Pirelli winterbanden en onderschrijf Gert Wegman's blog van 24-1 grotendeels. De remweg is onder droge en natte omstandigheden een stuk langer, wat vooral harmonikafiles (langzaam rijdend verkeer dat om het minste al op de rem staat) een uitdaging maakt die ik liever vermijd. De grip in de regen en nat wegdek heeft me dan weer positief verrast. Beste voorbeeld was een aanhangwagen die in een stortbui plots zijn lading verloor terwijl ik er achter reed. Uitwijken was geen probleem (de rijstrook naast me was leeg) maar ik kreeg het toch even aardig warm op dat moment. Geen opvallende wijzigingen in het verbruik, al begin ik me wel te ergeren aan de boordcomputer die onder het bereik van 50 km begint te blèren dat je moet bijtanken en weigert de laatste km's aan te geven.

Begin Maart - Einde Winter? (82.000 km)

Even een aanvulling op de eerste helft van de winter, die nogal kwakkelig verliep. Dat werd in één maand tijd ruimschoots goedgemaakt. Eén week met sneeuwval en heel Nederland staat weer vast. Zucht... had ik verdikkeme mn mond maar gehouden toen ik de elementen stond uit te lachen. Voor je het weet is het weer alarm, code gaat van geel naar rood en van Kelpen waar ik de snelweg opdraai tot aan Leende staat alles naar elkaars remlichten te staren.

En op zo'n moment ben je heel blij dat je toch gezwicht ben voor de druk van de baas om wintersloffen te monteren. Op de sluiproute die ik dagelijks rij is namelijk slechts één stuk van 5 km gestrooid waar vrachtauto's rijden, de rest was sneeuwvlakte. De Sottozero's kweten zich uitstekend aan hun taak: goede grip op losse en aangestampte sneeuw en voldoende grip op de ijsplaten waar ik de auto (die inmiddels op een verschrikkelijke sneeuwman leek) moest parkeren. Ook de sneeuw die op een rustige vrijdagmiddag begin februari mn auto op m'n werkplek ingroef en het verkeer in heel Nederland langzaam platlegde was ineens niet zo akelig meer. Gewoon de ruiten en de voor en- achterlichten schoonvegen, starten en aansluiten in de harmonikafiles. Alleen het remmen bleef uitkijken, want daarin zijn de Sottozero's niet zo sterk.

Ook de rest van de mechanica raakte niet onder de indruk van 20 graden vorst, en dat terwijl ik zogenaamd een mooiweer auto heb. Handrem bevroor niet, motor startte altijd in één keer. Enige vervelende eigenschap van de-icer is dat bij zulke lage temperaturen de ruiten aan de binnenkant kunnen beslaan en dat de verwarming pas na 3500 meter rijden aanslaat. Een sponsje was dus geen overbodige luxe :P

Waar ik door al dat trage verkeer wél achter ben gekomen, is dat A-mode wel eens een "hidden gem" zou kunnen zijn (sorry kan deze niet vertalen zonder bij het teruglezen te gaan lachen) Normaliter vraag je je af wat je er aan hebt als het weer 'normaal' is, maar in die sneeuwdagen tussen huis en werk pendelend merk ik op dat het brandstofverbruik door de lage snelheden een duik omlaag neemt. Wat heet, er staat ineen 5,5 l/100 km op de teller na zeven dagen. Sindsdien heb ik een kleine omslag gemaakt en rijd ik 's morgens in het sluipverkeer 80% in A mode, 19% in N mode en die laatste 1% is de ring rond Eindhoven, waar je op vrijdag toch even D-mode kan aanzetten.

Het verbruik is daardoor wat omlaag gegaan naar 6,3 en lager zal denk ik niet gaan, want om die 5,5 opnieuw te evenaren moet het na de horrorwinter een spooklente en een griezelzomer met veel afwijkend weer worden en zou ik de aankomende winterbandenwissel uit moeten stellen tot de grote beurt eind april/ begin mei. A-mode blijkt op nat wegdek trouwens ook de andere kant op te werken, want bochtige weggetjes zijn ineens érg leuk in natte omstandigheden zonder dat er ook maar enig onder- of overstuur optreedt. Het hoeft niet altijd op PK's of topsnelheid aan te komen. Een kleine viercilinder met genoeg koppel is soms meer dan genoeg.